رفته بودیم دنبالِ یک آپارتمانِ نقلی. بین همهٔ مشاور املاکی‌ها، صاحب مغازهٔ تویِ عکس، تنها آدمِ خوش اخلاقی بود که دیدم. آقای خوش اخلاق، رویِ میزِ پذیرایی‌اش، یک قندانِ گل‌قرمزی داشت و چند جلد کتاب.

این‌جا یکی از کتابخانه‌هایِ کانونِ پرورشِ فکریِ کودکان و نوجوانان است. و این دو کاردستی، آدم‌آهنی‌هایی از جنسِ یونولیت هستند. سرِ این آدم‌آهنی‌ها از کتاب است. تویِ دلِ یکی از آن‌ها هم یک کتابِ بزرگ نشسته است. این‌جا، کتابخانه است.

کتاب زیرِ بغلِ سیاستمدارها می‌رود. قضیه از این قرار است: رئیسِ جمهور می‌خواهد به هیئت‌هایِ سیاسی در مجمعِ عمومیِ سازمانِ ملل، کتاب هدیه بدهد. رئیسِ خانهٔ کتابِ ایران این موضوع را با این جملات به فارس گفته است: «کتابِ اسنادِ اشغالِ ایران توسطِ متفقین در جنگِ جهانیِ دوم خوشبختانه ترجمه و چاپ شد تا رئیسِ جمهور در سفر به نیویورک این اثر را به همراه داشته باشد.» ظاهراً رئیسِ جمهور با این کار در پیِ احقاقِ حقوقِ مردمِ ایران و بازگرداندنِ آن‌ها است.

مدتی قبل، احمد توکلی (توکلیِ روزنامه‌نگار، نه سیاستمدار) با هفته‌نامه‌ای تخصصی مصاحبه کرده بود و گفته بود که جریانِ کتاب در ایران آرام است و نمی‌توان از این جوِ آرام، انتظارِ رسانه‌ای شدن داشت. او گفته بود: «اگر می‌شد مثلاً با کتاب قتل انجام داد، می‌شد رویِ پوششِ خبریِ آن هم حسابِ ویژه‌ای باز کرد ولی

درباره کتاب

نام درست کتابی که رئیس جمهور به نیویورک می‌برد، اسنادی از اشغال ایران در جنگ جهانی دوم است. کتابی ۵ جلدی که جمعی از نویسندگان آن را تنظیم کرده‌اند. این اثر محصولِ انتشاراتِ «خانه کتاب» است.

چاپ اول این اثر در ۱۳۹۰ منتشر شده است.

مقولهٔ کتابِ اصولاً مقوله‌ای رسانه‌ای نیست، به‌ویژه این‌که خودش هم در جامعه مظلوم است.» حرفِ او کاملاً درست است. اما ظاهراً قرار است این بار کتاب لابه‌لایِ دفتر و دستکِ سیاسیون بخزد، شلوغ پلوغ کند و خودش را مهم کند!

قطعاً اهدایِ کتاب از طرفِ رئیس جمهور به هیئت‌هایِ سیاسیِ کشورهایِ خارجی در رسانه‌ها بازتاب خواهد داشت.

اسنادی از اشغال ایران

حتی اگر این کتاب‌ها در گمرکِ امریکا گیر کند و هرگز به دستِ سیاسیون نرسد، باز هم رسانه‌ها از آن خواهند گفت. می‌بینید کتاب به چه آسانی –و بدون درد و خون‌ریزی و قتل- ارزشِ خبری پیدا می‌کند؟

اهدایِ کتاب به سیاسیونِ خارجی برایِ مقاصدِ ملی کارِ خوبی است. رئیسِ جمهور با این کار به همهٔ ما یادآوری کرد که می‌تواند به آسانی کتاب را صاحبِ ارزشِ خبری کند. قطعاً تکرارِ این کار برایِ او در داخلِ کشور سخت نیست. شاید رئیسِ جمهور از قدرتش بی‌خبر است!

این کاری است که کتاب‌ها می‌کنند. با آن‌ها قدبلندی می‌کنیم تا دنیایِ زیبایِ پشتِ زشتی‌ها را ببینیم…

«خرمشهر در جنگ طولانی» مقاومتِ خرمشهر را نه در ۳۵ روزِ اول جنگِ تحمیلی بلکه در جنگی طولانی بررسی می‌کند. جنگی که مقاومت‌های آغازین، یکی از ادوارِ آن محسوب می‌شود. این کتاب را انتشاراتِ مرکزِ مطالعات و تحقیقاتِ جنگ منتشر کرده و از دو بخشِ مجزا تشکیل شده است.

بخشِ اول با عنوانِ «خرمشهر عرصهٔ مطامعِ عراق» چهار فصل دارد که در آن‌ها به این موارد پرداخته شده است:

■ اوضاع و جریان‌هایِ سیاسی-قومیِ قبل از انقلاب در خرمشهر و شرحِ مختصری از فعالیت‌هایِ آن‌ها

■ اقداماتِ دولتِ صدام و تلاشِ رژیمِ او برای بهره‌برداری از عرب‌زبان بودنِ مردمِ این منطقه

■ اقداماتِ نیروهایِ مذهبی-انقلابیِ خرمشهر برایِ مقابله با فعالیت‌هایِ ضدِ انقلابی و قوم‌گرایانه

■ عللِ برکناریِ حسن البکر و رسیدنِ صدام حسین به قدرتِ مطلقهٔ عراق

■ محاصرهٔ اقتصادیِ ایران و قطع رابطهٔ امریکا با ایران

■ شکستِ حملهٔ طبس و کودتایِ پادگانِ نوژه

■ شمارشِ معکوسِ آغازِ جنگِ تحمیلی

■ تغییرِ مشی و تاکتیک صدام پس از شکست و موضوعِ «عربستان‌سازیِ» خوزستان

بخشِ دومِ کتاب نیز با عنوان «خرمشهر در تهاجمِ سراسریِ عراق»، شاملِ ۶ فصل است که در آن‌ مواردی از این دست به‌طور مفصل بازگو شده است:

■ جریانِ آمادگیِ ‌ارتشِ متجاوزِ صدام برایِ شروعِ هجوم به خرمشهر

■ اوضاعِ مرز و تحرکاتِ مرزیِ عراق پس از پیروزیِ انقلاب و واکنشِ ‌ارگان‌های مسئولِ جمهوریِ اسلامی

■ چگونگیِ شروعِ هجومِ سراسریِ دشمن در منطقهٔ خرمشهر و واکنشِ مردم

■ نحوهٔ هجومِ یگان‌هایِ زمینیِ عراق و محورهایِ تجاوز و چگونگیِ مقابله با آن‌ها

■ شکل‌گیری و سازمان‌دهیِ نیروهایِ مقاومت

■ ناکامیِ صدام در کسبِ یک پیروزیِ سریع و اعلامِ آتش‌بس از جانب او و واکنشِ جمهوریِ اسلامی

■ تمرکزِ قوا و توجهِ اصلیِ رژیمِ صدام به اشغالِ خرمشهر و آبادان

■ وضعیتِ مدافعین در آغازِ مرحلهٔ دومِ هجوم

■ عبورِ دشمن از کارون و چگونگیِ نفوذِ دشمن در شهر پس از ۲۲ روز تلاش و تحملِ تلفات

■ تشریحِ جنگِ شدیدِ خیابانی و مقابلهٔ مدافعانِ خرمشهر برایِ جلوگیری از سقوطِ خونین‌شهر

■ هجومِ نهاییِ دشمن

کتاب همچنین دارایِ دو بخشِ ضمیمه است که در ضمیمهٔ اول با عنوانِ «زنان در حماسهٔ خونین‌شهر» از تلاشِ زنان در جریانِ مقاومتِ ۳۵ روزهٔ‌ خرمشهر یاد شده است و نیز فعالیت‌هایی که در زمینهٔ نبردِ مستقیم با دشمن، پشتیبانیِ رزمندگان و امدادگری داشته‌اند.

ضمیمهٔ دومِ کتاب، زندگی‌نامه‌ای از شهید شیخ محمدحسنِ شریف‌قنواتی است که در آن به نقش و فعالیت‌های این شهید در خرمشهر پرداخته شده است.

نگارشِ اولیهٔ کتاب در فاصلهٔ سال‌هایِ ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۳ با استفاده از منابع و اسنادِ سپاه پاسداران، ارتش، شهربانی، فرمانداری، استانداری و روایتِ کسانی که در خرمشهر جنگیده‌اند صورت گرفته است. کتاب در انعکاسِ مقاومتِ مردمی و هویت و ارزشِ مقاومتِ مردمِ خرمشهر موفق عمل کرده است و بیانِ واقعیت‌هایی چون فعالیتِ ستون پنجم، خوفِ اسارتِ نیروهای خودی و خویِ ددمنشانهٔ دشمن از نقاط قوتِ آن است.

از آنجا که به جز نیروهای بومی و مستقر در خرمشهر واحدهایی از نیروهای زمینی، هوایی و دریاییِ ارتش نیز در دفاع از این شهر حضور داشته‌اند، جای خالیِ روایت‌های دقیق از این حضور در کتاب احساس می‌شود. با این حال «خرمشهر در جنگِ طولانی» جامع‌ترین اثری است که تا به حال دربارهٔ مقاومتِ خونین‌شهر نوشته شده است.

شناسنامه کتاب

عنوان	خرمشهر در جنگ طولانی
نویسنده	مهدی انصاری، محمد درودیان، هادی نخعی
تصویرگر	-
مترجم	-
ویراستار	-
ناشر	مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ
گروه مخاطبان	علاقه‌مندان به تاریخ ایران
جنسیت مخاطبان	فرقی ندارد
تعداد صفحات	528 - رقعی
نوبت چاپ	سوم - 1387
شمارگان	3000 نسخه
قیمت	3000 تومان
شابک	964-6315-77-1

طبق طبع اهالی خانه کتاب اشا این کتاب مزه "کاسنی" می دهد. نوش جان!

کتاب هایی با همین مزه:

• اعترافات
• نفس بریده
• عزاداران بیل
• جای خالی سلوچ
• جاده

سایر مزه‌ها: زیتون شور، قورمه سبزی، آبگوشت، دراژه شکلاتی، شیر مادر، کاسنی

در چهارمین ویدئوکستِ خانهٔ کتاب اشا (اشانما) سراغِ بچه‌ها رفتیم تا بدانیم بینِ پفک و کتاب کدام‌یک را انتخاب می‌کنند. به نظر شما، کدام را انتخاب کردند؟

این برنامه، محصولِ همکاریِ عرفانِ خدابنده، احمد ذوعلم و حسام مطهری است.

دانلود این شماره

پوووووووف. با یک فوت، چراغِ کتاب‌خوانی در ایران خاموش شد. و این وضع تا تابستان و به عبارتِ دقیق‌تر تا اوایلِ پاییز باقی می‌ماند. این فوتِ بلند از دهانِ نمایشگاهِ کتاب، آموزش و پرورش و نظامِ آموزشِ عالی بیرون می‌آید. چراغِ کتاب‌خوانی، بی هیچ مقاومتی گفت: «پیییسسس» و گرمایش را از دست داد.

از چند روز قبل، کتاب‌فروش‌ها مگس‌کش دست گرفته‌اند. حالا فصلِ رجزخوانیِ حشرات است؛ روزها سوت و کور، کتاب‌فروشی خلوت، هوا گرم، اعصاب تعطیل…

از فردایِ روزِ پایانیِ نمایشگاهِ کتاب، خبرگزاری‌هایِ پرمخاطب و معتبر، جمعاً ۲۰ خبرِ قابلِ اعتنا دربارهٔ کتاب و کتاب‌خوانی مخابره نکرده‌اند. خبری نیست، این را همهٔ خبرنگارانِ کتاب می‌دانند.

کتاب‌خوان‌ها، تا توانسته‌اند از نمایشگاه خرید کرده‌اند. رفتنِ دوباره به کتاب‌فروشی، برایِ این دست آدم‌ها بی‌معنی است. تکلیفِ کتاب‌نخوان‌ها هم معلوم است: کاری به کتاب‌فروشی ندارند. از طرفی، آرام آرام موقعِ امتحاناتِ پایانِ سالِ دانش‌آموزان می‌رسد. بچه‌ها کتاب‌هایِ غیردرسی را تویِ کمد قایم می‌کنند تا مبادا در حفظ کردنِ مطالبِ کتاب‌هایِ درسی اختلال ایجاد شود. آن‌هایی که دانشجو شده‌اند، از ترسِ عقب ماندن از درس‌ها و گیر کردن تویِ امتحانات، لایِ کتاب‌ها را می‌بندند و تویِ درس و مشق سر می‌کنند. آن‌هایی که برایِ رسیدن به این مرحله تلاش می‌کنند هم قصهٔ دیگری دارند: هولِ کنکور، مجالِ کتاب‌خوانی برایشان نمی‌گذارد.

پووووووووف… کتاب‌خوانی در ایران عملاً تا آغاز سالِ تحصیلیِ ۹۰-۹۱ خاموش شد. نویسنده‌ها برایِ نوشتنِ اثرِ تازه یا تمام کردنِ اثرِ در حالِ نگارش‌شان اصراری ندارند. خواننده‌ها در این فصل کم‌اند و ناشران بی‌شوق. فصلِ چیزهایِ دیگر است: امتحان و درس. درسی که انگار به هیچ دانشی جز آنچه در متونِ درسی می‌آید نیاز ندارد.

با این وضع، چطور انتظار داریم «کتاب‌خوانی یک عادتِ روزانه» باشد؟

تصور کن، بهشت، جایی شبیه این‌جا باشد. تصور کن یک روز، تو، صاحب چنین جایی بودی…