دربارهٔ مزایایِ کتابِ کنکور حرف می‌زنم. به دور از احساسات می‌گویم: همان‌قدر که آناکارنینا یا مسیر سبز کتاب به حساب می‌آیند، کتابِ تستِ فلان ناشر هم کتاب است

فرمانِ برنامه‌شان را طوری چرخانده‌اند که مخاطب از پنجره به بیرون پرت شده است. این اتوبوس، بی‌مسافر است و راننده بی‌خیال می‌راند و به صدایِ ضبطِ صوتش گوش می‌دهد

کتاب‌خوان شدنِ مردمِ کشور فرمول دارد؛ فرمولی که با انواعِ بخش‌نامه‌های بی‌تحقیق و سلیقه‌ای شاید حتی در تقابل است

او رئیسِ جمهورِ خیالیِ من است. نمایندهٔ مجلسِ خیالیِ من. او کتاب می‌خواند. از کتاب‌ها یاد می‌کند. مثال‌هایش از کتاب‌ها است. ذهنش پر از قصه است.

نظامیان برایِ ورود به حوزهٔ کتاب از ما اجازه نمی‌گیرند. و به همین دلیل، هم مؤلف‌اند، هم ناشر، هم ممیز، هم موزع، هم مبلغ، هم خریدار، هم مروج، هم رسانه.

حتّى در همان تهدیدهایى که مستقیماً از طرفِ دشمن است، اگر ما ضربه‌اى خوردیم، تقصیرِ خودِ ماست، کوتاهى‌هاى خودِ ماست

دولتِ عزیز! اگر بخواهید، می‌توانید؛ مهم خواستن است. برای کشوری که به صنعتِ سختِ انرژیِ هسته‌ای دست پیدا کرده است، کتاب‌خوان کردنِ مردم کاری دارد؟ چه‌قدر رهبر باید بگوید، بخواهد، تکرار کند، پی‌گیری کند، ابلاغ کند، دوستانه بگوید؟

اضافه شدنِ رسانه‌هایِ مستقل در حوزهٔ کتاب (ولو در جهتِ اهدافِ نظام نباشند) در نهایت به نفعِ نظام‌اند. با خفه کردنِ رسانه‌ها نمی‌توان نظام را حفظ کرد.

زیرشلواری و پیراهن، گردو، لوازمِ خرد و ریزِ آشپزخانه، ابزارِ مکانیکی، کشمش. تا به حال فکر کرده‌ایم که چرا توی این همه اجناس کتاب را بساط نمی‌کنیم؟

ج. فلاحت‌پور، نویسندهٔ پرکار و محبوب نسل جوان، پس از استقبال گسترده از کتاب «سمفونی بوسه» که کتاب را در عرض سه هفته به چاپ چهارم رساند، اکنون با اثری تازه برای انفجار بازار مهیا شده است.