من خویشی دارم که ساواکی است. ساواکی بودنش را از من مخفی نکرده است. دلت می‌خواهد با او حرف بزنی؟

 مستند «ریشه در خاک» به کارگردانی محمد خلیل‌زاده سه‌شنبه ۱۸ خردادماه در خانه هنرمندان ایران نمایش داده می‌شود. فارس خبر داد، این فیلم نگاهی به زندگی و آثار نویسنده فقید،‌ نادر ابراهیمی است که در تالار بتهوون خانه هنرمندان ایران به نمایش گذاشته می‌شود. این جلسه به همت انجمن تهیه‌کنندگان سینمای مستند ایران و با [...]

من هنوز لج می‌کنم، هنوز اعتراض می‌کنم، هنوز فریاد می‌کشم، هنوز می‌لرزم و به لُکنت دچار می‌شوم، هنوز زیر بار نمی‌روم، هنوز باج نمی‌دهم و نمی‌گیرم، هنوز اعتقاد نمی‌خرم و نمی‌فروشم…

خیلی‌ها امیدوار بودند که بیماریِ «نادر ابراهیمی» روزی تمام شود. اما این «خوش‌بینی»، بیش از اندازه بود. بیماری او هر روز عمیق‌تر می‌شد. فراموشی به ناتوانی حرکتی منجر می‌شد و نادر را یک‌جا نشین می‌کرد. این همه درحالی بود که اتاق کارِ او، پر بود از یادآورهایی که کارهای در دستِ انجام را گوشزد می‌کرد. [...]

«سه دیدار» روایتِ دلچسبی است. داستانی خوش‌ساخت، خوش‌قلم دربارهٔ زندگی فردی و اجتماعی حضرت سید روح الله خمینی

خداوندا! من ادّعایی نداشتم و ندارم. من، کم‌ترین طلبهٔ تواَم و کوچک‌ترین عاشق تو. من مولایم علی را افسری کردم و بر سر مجروحِ روحم نهادم، تو سیاست را طوقی کردی و بر گردنم انداختی.

آیا یک‌جور لج‌بازی در کار بود؟ بعید نیست. نادر، روزگاری برای طلاب و کادر سپاه و کارکنان حوزه هنری، کارگاه‌های آموزشی برپا می‌کرد و از این کار، به شدت لذت می‌برد. اما اندکی بعد، نادر در جایی، حرفی بی غرض زد که خیلی زود، آن حرف، موجبات ناراحتی برخی را فراهم آورد.

داستان زندگی ملامحمد صدرای شیرازی است به قلم و روایت «نادر ابراهیمی»

به خمین که رسیدیم شروع کردیم به سرک کشیدن در مکان‌هایی که خاطرات دوران کودکی امام را در دل خود نگه داشته بودند. به روستاهایی رفتیم که پدر امام در آن‌جا کشاورزی می‌کرده است. سر زمین‌هایی که روی‌شان خربزه و هندوانه و گندم می‌کاشته‌اند. به هر روستایی که وارد می‌شدیم نادر به من یادآوری می‌کرد که آرام رانند‌گی کنم. می‌گفت حواسم را جمع کنم تا خدای ناکرده کسی را -یکی از همین بچه‌های روستا که فردا روزی ممکن است ابن‌سینا شود- به کشتن ندهم.

ابوالمشاغل پنجاه ساله، گهگاه، زیر لب می‌گوید: بگذارید کمی خستگی در کنم! زنگ را بزنید! سوت را بکشید! آخر، بی‌انصاف‌ها، استراحتی بدهید! دیگر نَفَسم در نمی‌آید. زانوهایم خیلی درد می‌کند… سرم هم… راستش، روحم درد می‌کند. پیشانیِ روحم داغ داغ است. دستتان را، بی‌زحمت، بگذارید روی پیشانی روح من تا حس کنید که واقعاً خیلی تب دارد…