خیلی‌ها امیدوار بودند که بیماریِ «نادر ابراهیمی» روزی تمام شود. اما این «خوش‌بینی»، بیش از اندازه بود. بیماری او هر روز عمیق‌تر می‌شد. فراموشی به ناتوانی حرکتی منجر می‌شد و نادر را یک‌جا نشین می‌کرد. این همه درحالی بود که اتاق کارِ او، پر بود از یادآورهایی که کارهای در دستِ انجام را گوشزد می‌کرد. [...]

«سه دیدار» روایتِ دلچسبی است. داستانی خوش‌ساخت، خوش‌قلم دربارهٔ زندگی فردی و اجتماعی حضرت سید روح الله خمینی

خداوندا! من ادّعایی نداشتم و ندارم. من، کم‌ترین طلبهٔ تواَم و کوچک‌ترین عاشق تو. من مولایم علی را افسری کردم و بر سر مجروحِ روحم نهادم، تو سیاست را طوقی کردی و بر گردنم انداختی.

آیا یک‌جور لج‌بازی در کار بود؟ بعید نیست. نادر، روزگاری برای طلاب و کادر سپاه و کارکنان حوزه هنری، کارگاه‌های آموزشی برپا می‌کرد و از این کار، به شدت لذت می‌برد. اما اندکی بعد، نادر در جایی، حرفی بی غرض زد که خیلی زود، آن حرف، موجبات ناراحتی برخی را فراهم آورد.