[نقد رمانِ دشت‌بان، نوشته احمد دهقان] در همهٔ دشت‌بان، مخاطب خیال می‌کند که نویسنده، برای رسیدن به صفحهٔ آخر، لحظه شماری می‌کند و تخته‌گاز می‌رود. پای جزئیاتِ مزه دهنده، به کتاب باز نشده. این شتاب‌زده‌گیِ نویسنده، دقت را از او گرفته. حسِ وقایع و لحظات، آن‌چنان که باید، به مخاطب منتقل نمی‌شود. این بی‌دقتی، بعضاً در جزئیاتِ ساده بروز یافته. مثلاً در وضعِ حملِ مادر.