هفتهٔ گذشته یکی از خبرگزاری‌ها از قولِ معاونِ انتشاراتِ امیرکبیر نوشت: «امیرکبیر صد و بیست رمان کلاسیک را بازچاپ می‌کند.» جالب است بدانید این مقام مسئول در انتشارات امیرکبیر تأکید کرده است که این آثار از محصولاتِ امیرکبیر در دهه‌هایِ چهل و پنجاه‌اند. و این یعنی همهٔ آن‌چه در زمانِ پهلوی و از سویِ مدیرِ پیشینِ امیرکبیر «شایستهٔ انتشار» قلمداد شده، اینک، به دست و سرمایهٔ «سازمان تبلیغات اسلامی» بازچاپ می‌شود. البته این خبر برایِ دوست‌دارانِ آثارِ کلاسیک نوعی خوش‌وقتی‌ست، اما آیا عبدالرحیم جعفری –مدیر سابق امیرکبیر- هم خوشنود است؟

روزی که انتشاراتِ امیرکبیر را با اتهاماتی چون «همکاری با رژیم پهلوی» به‌نفعِ سازمانِ تبلیغاتِ اسلامی مصادره کردند، چه مصادیقی برایِ احرازِ اتهام رویِ میز بود؟ قطعاً آثارِ منتشر شده از طرفِ امیرکبیر نوعی مدرکِ جرم و دستاویزِ انقلابیون به حساب می‌آمد. به هر حال امیرکبیر ناشر بود نه فعالِ سیاسی یا مثلاً

عبدالرحیم جعفری

خواننده! اگر بنا بود تشویق شود، قطعاً کتاب‌هایش بهانهٔ تشویق بودند، اگر هم بنا بود تیغ بخورد، به‌خاطرِ کتاب‌ها مستحقِ زخم می‌شد. این‌ها را پیش‌تر هم گفته‌ام. اوایلِ امسال هم خبری مشابه منتشر شده بود که همان موقع یادداشتِ مشابهی نوشتم.

واقعاً چرا امیرکبیر مصادره شده است؟ چرا ملکِ یک ناشر بعد از سال‌ها فعالیتِ فرهنگی از دستش گرفته می‌شود؟ اگر مشکل کتاب‌ها بوده است، پس چرا امروز بازچاپ می‌شوند؟ اگر مشکل جعفری بوده است، چرا از او نخواسته‌اند کار را به وارث یا شخص ثالثی واگذار کند؟ اگر مشکل این بوده که فکرِ امیرکبیری را نمی‌پسندیده‌اند، خب مگر ممیزیِ کتاب و مجوز کتاب در این مملکت با دیگر ناشران چه می‌کند؟ کتابی آماده می‌شود، دولت یا مجوز می‌دهد، یا نمی‌دهد. وقتی این همه ابزارِ کنترلی در اختیارِ سیستم وجود دارد، چرا ملکِ یک انسان باید از چنگش بیرون آورده شود؟

اگرچه امروز امیرکبیرِ ردایِ «سازمان تبلیغات اسلامی» بر دوش انداخته، همچنان به مرده‌ریگِ امیرکبیرِ جعفری زنده است. همچنان به همان مرده‌ریگ می‌نازد. همچنان بهترین آثارش همان‌ها هستند. بهترین ترجمه‌هایش، بهترین تألیفاتش، محققانه‌ترین آثارش، دلنشین‌ترین داستان‌هایش…. و باادبانه‌ترین توصیف برایِ این شیوه، «مرده‌خواری»ست. مرده‌خواری هم نسبتی به جوان‌مردی ندارد.

خدا می‌داند که عبدالرحیم جعفری آدمِ خوبی‌ست یا بد. اما ملکِ آدمِ بد را به‌خاطرِ بد بودن تصرف نمی‌کنند، می‌کنند؟

برایِ بیش‌تر دانستن:

- برای عبدالرحیم جعفری / نوشتهٔ ابوالحسن مختاباد

- یادداشت جعفری دربارهٔ همایون صنعتی، انتشارات فرانکلین و انتشارات امیرکبیر / مجلهٔ بخارا

- متنی علیهِ جعفری که او را همکارِ رژیم پهلوی، ساواک و… معرفی می‌کند / دفتر مطالعات و تدوین تاریخِ ایران

چه خوش‌اقبالیم که می‌توانیم با کتاب‌ها دنیایِ بهتری بسازیم. اگر آینده‌نگر باشیم حتماً این شانس را برایِ بچه‌ها هم مهیا می‌کنیم. در این صورت، می‌توانیم امیدوار باشیم که آدم‌هایِ خوبی بوده‌ایم. نویسنده‌ها از جملهٔ این آدم‌هایِ خوب‌اند. حتی اگر ظاهراً دوست‌داشتنی نباشند، گاهی با نوشته‌شان شانسِ بزرگی به بچه‌ها می‌دهند. این ظاهراً کارِ شاقی نیست، اما قطعاً آینده طورِ دیگری شهادت می‌دهد.

از متن کتاب:

سنگ و گردو / محمدرضا شمس:

سنگ و گردو با هم بازی می‌کردند. سنگ زد و سرِ گردو را شکست. گردو گریه‌کنان رفت پیشِ مادرش. سنگ ترسید و فرار کرد. آن‌قدر هول بود که جلویِ چشمش را ندید و محکم خورد به یک تخمِ سفید. تخم شکست. دو تا سنگ‌پشتِ دوقلو، از تویِ تخم بیرون آمدند. یک قُل‌شان پشتش سنگ داشت. یک قل‌شان نداشت.  آن‌که سنگ داشت به آن‌که نداشت گفت: «داداشی!…». این‌یکی گفت: «جانِ داداشی؟». آن‌یکی گفت: «پس سنگِ تو کو؟». این یکی گفت: «نمی‌دانم!». و این طرف و آن طرف را نگاه کرد. سنگ را دید. خوشحال شد و گفت: «همین است! افتاده این‌جا.» سنگ را برداشت و گذاشت پشتش. دوقلوها دستِ هم را گرفتند و رفتند به طرفِ دریا. گردو و مادرش آمدند. همه جا را گشتند. سنگ را پیدا نکردند و برگشتند.

نویسندگانِ مجموعهٔ «یک اسم و چند قصه» -از نظر من- برایِ بچه‌ها فرصتِ ساختنِ دنیایِ بهتر را مهیا کرده‌اند. ظاهراً هیچ چیزِ پیچیده‌ای در کار نیست. در هر کتاب یک اسم وجود دارد؛ مثلاً «سنگ». نویسندگانِ این مجموعه دورِ یک میز نشسته‌اند و از سنگ قصه‌ای کوتاه نوشته‌اند. نوشتنِ هر قصه ده-بیست دقیقه طول کشیده است. نویسندهٔ هر قصه پیش از نوشتن به دنیایی که خواهد ساخت فکر نکرده است. همه‌شان بداهه‌نویسی کرده‌اند. نتیجهٔ بداهه‌نویسیِ نویسندگانِ مجموعهٔ «یک اسم و چند قصه» قصه‌هایی کوتاه و لطیف است که حتماً اغلبِ خردسالان دوست‌شان خواهند داشت. به‌خصوص که تصاویرِ خوش‌نقشِ کتاب هم قصه‌ها را زنده‌تر و لطیف‌تر کرده است.

حالا قصه‌هایِ کتابِ سنگ تویِ دستِ من است. وقتی قصه‌هایش را می‌خواندم آرزو می‌کردم کاش خردسال بودم و کسی این قصه‌ها را برایم می‌خواند. فکر می‌کنم این‌طوری آدمِ دیگری می‌شدم. شاید وقتی بزرگ می‌شدم می‌توانستم مثلِ سنگی که دوست داشت سبز باشد، انتظارِ یک اتفاقِ دلنشین را بکشم. یا شاید می‌توانستم به اندازهٔ سنگِ تنها، بخشنده باشم. بعد فکر می‌کنم می‌شود کارِ دیگری هم کرد. می‌توان به جایِ حسرت خوردن، به بچه‌ها فکر کرد. حتماً اگر بچه‌هایِ ما این قصه‌ها را بخوانند، دیگر حسرت نخواهند خورد. و بدونِ شک دنیای‌شان قشنگ‌تر خواهد بود. شما این‌طور فکر نمی‌کنید؟

لاله جعفری، فروزنده خداجو، طاهره خردور، مجید راستی، محمدرضا شمس، سوسن طاقدیس، شکوه قاسم‌نیا، مهری ماهوتی، ناصر نادری و شراره وظیفه‌شناس قصه‌هایِ مجموعهٔ «یک اسم و چند قصه» را نوشته‌اند. تصاویرِ کتاب هم حاصلِ شیرین‌رقصیِ عاطفه شفیعی‌راد است.

شکوه قاسم‌نیا در مؤخره‌ای که در پایانِ هر کتاب نوشته است، برایِ بزرگ‌ترها می‌گوید که این مجموعه حاصلِ سه سال نشستِ هفتگیِ نویسندگانِ مجموعه است. به قولِ او، آن‌ها سعی کرده‌اند کودکانه بنویسند و به بچه‌های گرفتار در این دنیایِ «بزرگ‌زده» نزدیک شوند.

پیش از شروعِ قصه‌ها، ناشرِ کتاب از بچه‌ها خواسته تا دربارهٔ اشیا قصه بنویسند و برایش بفرستند. فکر می‌کنم تجربهٔ خوبی باشد. به‌خصوص که از آن‌ها خواسته از بزرگ‌ترها کمک نگیرند و فقط قصهٔ خودِ خودِ خودشان را بگویند. ناشر می‌خواهد به بچه‌ها یاد بدهد که با یک اسم می‌توان قصه‌هایِ جورواجور نوشت. البته فکر می‌کنم قصه‌هایِ کتاب بیش‌تر برایِ بچه‌هایِ پیش از دبستان مناسب است. آن‌ها هم که نوشتن نمی‌دانند. پس یک کم کمک عیبی ندارد.

شناسنامه کتاب

عنوان	یک اسم و چند قصه
نویسنده	شکوه قاسم‌نیا و دیگران
تصویرگر	ارغوان خسروی
مترجم	-
ویراستار	-
ناشر	چکه
گروه مخاطبان	خردسال
جنسیت مخاطبان	فرقی ندارد
تعداد صفحات	32 صفحه
نوبت چاپ	اول - 90
شمارگان	3000 نسخه
قیمت	4000 تومان
شابک	964-297-016-2

طبق طبع اهالی خانه کتاب اشا این کتاب مزه "دراژه شکلاتی" می دهد. نوش جان!

کتاب هایی با همین مزه:

• یک اسم و چند قصه: سنگ
• دن کاسمورو
• جوجه‌ای که می‌خواست فضانورد شود
• ورزش ذهن؛ به همین سادگی
• دو تخم مرغ در مه

سایر مزه‌ها: زیتون شور، قورمه سبزی، آبگوشت، دراژه شکلاتی، شیر مادر، کاسنی

سفرنامه‌خوانی از کارهایِ لذت‌بخشی است که جغرافیا را با تاریخ پیوند می‌زند. اگر فردی مطلع و خوش‌ذوق سفرنامه را نوشته باشد، خواندنش را لذت‌بخش‌تر هم می‌کند.

البته در فرهنگِ جهان‌گردانِ مسلمان و همچنین ایرانی همچون ابن جبیر و ناصر خسرو، سفرنامه‌نویسی از سده‌های نخستینِ اسلامی رایج بوده، ولی در دورهٔ قاجار رونقِ دوباره یافته است. تحفةالفقرا هم از سفرنامه‌هایی است که در دورهٔ قاجار نوشته شده است.

از متن کتاب:

سه شنبه چهاردهم شعبان المعظم: سه ساعت از روز گذشته وارد کاشان شده، در کاروانسرای نو که میرزا مهدی نام در عهدِ آقا محمدخانِ مرحوم ساخته است، منزل شد. این کاروانسرا ده سوگ [طرف] دارد و دو طبقه است و از بازار راه‌ها دارد که مالِ [چارپایان] با بارِ داخلِ صحن و بالاخانه و پشتِ بامِ کاروانسرا می‌تواند شد. هوا سالم، میوه‌جات فراوان و ارزان است.  چهارشنبه پانزدهم شعبان المعظم: به زیارت بارگاه حبیب بن موسی (علیه السلام) رفتم. مقبرهٔ مرحوم حاجی سیدتقی پشت مشهدی که در اطاقِ بزرگِ صحنِ امام‌زاده واقع شده، زیارت شد. این بقعه و صحن خیلی باشکوه و ممتاز ساخته شده است. در شرحِ احوالِ این امام‌زاده چیزهایی گفته شد و شنیده شد، والله اعلم بعد از آن مسجدِ جامع هم که در سنه ۸۹۷ عمارت شده، زیارت شد. چندان تکلفی ندارد. بیرون از مسجد جمعیتی زیاد از زن و مرد مجتمع شده، درویشی مجلس گرفته داستانِ نادرشاه می‌گفت و زن‌ها بی‌جهت گریه می‌کردند

صفاءالسلطنه کیست؟

میرزا علی نائینی مشهور به صفاءالسلطنه نائینی از رجالِ دورهٔ ناصرالدین شاهِ قاجار بود. پدرش از بزرگان منطقهٔ نائین و دائی‌اش از رجال و منشیانِ دربارِ محمد شاهِ قاجار -پدرِ ناصرالدین شاه- بود.

او تا ابتدایِ جوانی در نائین درس خواند، اما بعد پدرش او را به اصفهان نزدِ دائی‌اش فرستاد تا امورِ دیوانی را بیاموزد و بتواند در آینده منشیِ یکی از رجالِ قاجار بشود. البته اینطور هم شد و میرزا علی بعد از چند سال درس خواندن توانست تجربیاتِ زیادی کسب کند.

بعد از آن‌که دائی از اصفهان به تهران مهاجرت کرد، با استفاده از نفوذِ او که کمی بعد به منصبِ وزارتِ قزوین -همان استانداری- رسیده بود، توانست در تهران به ادارهٔ انطباعات راه پیدا کند. اداره‌ای که تا بیست سال بعد از آن صفاءالسلطنه در آن به کارِ تحریر، تدوین و انتشارِ مطالبِ مختلف در روزنامه‌های ایران، اطلاع و ملتی مشغول بود.

داستانِ نوشتنِ این سفرنامه به آن‌جا برمی‌گردد که وقتی دائیِ میرزا علی به وزارتِ مشهد رسید، او که دیگر نزدیک به پنجاه سال عمر داشت، تصمیم گرفت برایِ زیارتِ امام رضا^(ع) و دیدارِ دائیِ پیرش از تهران به مشهد سفر کند. البته بعد از آن سفر هم عزمِ دیدارِ خانواده‌اش در نائین را کرد و از راهِ کویر که آن موقع «رباطات» نامیده می‌شد از شهرها و روستاهایِ تربت حیدریه، طبس و یزد گذشت و به نائین وارد شد.

به این شکل صفاءالسلطنه شرحِ سفرِ خود را از تهران به مشهد و از مشهد به نائین با بیانی روان و شیرین نوشت. و البته در جای جای آن از اشعار و اطلاعاتِ جغرافیایی و تاریخی استفاده کرد. درضمن او به خاطرِ ارادتی که به ناصر خسرو قبادیانی داشته در قسمت‌های مختلف از ناصر خسرو و سفرنامه‌اش یاد کرده است.

شاید یکی از جذاب‌ترین قسمت‌های این کتاب چاپِ تعدادی از عکس‌های مرتبط با سفرنامه همچون عکسِ صفاءالسلطنه و برخی از رجالِ دورهٔ قاجار باشد که نامشان در سفرنامه آورده شده است؛ عکسِ عمارت‌های تاریخی در دورهٔ قاجار و مردمِ آن عصر به همت آقای محمد گلبن به انتهای کتاب اضافه شده است.

شناسنامه کتاب

عنوان	تحفة الفقراء یا سفرنامه صفاءالسلطنه نائینی
نویسنده	میرزا علی نائینی
تصویرگر	-
مترجم	-
ویراستار	محمد گلبن
ناشر	اطلاعات
گروه مخاطبان	علاقه‌مندان به تاریخ
جنسیت مخاطبان	فرقی ندارد
تعداد صفحات	163 صفحهٔ وزیری
نوبت چاپ	دوم - 82
شمارگان	1500 نسخه
قیمت	1400 تومان
شابک	964-423-051-5

طبق طبع اهالی خانه کتاب اشا این کتاب مزه "قورمه سبزی" می دهد. نوش جان!

کتاب هایی با همین مزه:

• تحفة الفقراء
• شیوه‌های تقویتِ هوشِ نوزاد
• ن‍ی‍روی‌ دل‍ت‍ا از پ‍ل‍ی‌م‍ی‌ ت‍ا طب‍س
• فردا شکل امروز نیست
• اسطوره‌های صهیونیستی سینما

سایر مزه‌ها: زیتون شور، قورمه سبزی، آبگوشت، دراژه شکلاتی، شیر مادر، کاسنی

سورانِ سرد داستانِ زندگیِ عده‌ای سرباز است که در دو پایگاهِ ارتش در منطقهٔ غربِ کشور مشغولِ خدمت هستند. این دو پایگاه در معرضِ خطرِ سقوط قرار دارند. در همین حال یکی از دو پایگاه سقوط می‌کند و در پایگاهِ دیگر هم یک جاسوس پیدا می‌شود که برای شبکهٔ ضدِ انقلاب و گروهِ «کومله» شروع به جاسوسی می‌کند و…

جواد افهمی در این کتاب شخصیتِ اصلیِ داستان را جوانی ترکمن با حالاتِ عرفانی به نام سینا قرار داده است که کارهای خارق‌العاده انجام می‌دهد و در پایان هم در درگیری با دشمن شهید می‌شود.

کلِ داستان یک برگشت به عقب است؛ یکی از شخصیت‌های داستان که در این ماجراها حضور داشته است پس از سی سال به این منطقه وارد می‌شود، روایتِ داستان به عقب برمی‌گردد و در آخر هم فردِ جاسوس را پیدا می‌کند.

از متن کتاب:

«…قبل از هر چی بهم بگو چی به سرِ اون سربازِ ترکمن آوردی؟ سینا یعقوبی رو می‌گم، اون رو هم کشتی؟ خسروی گفت: نمی‌دونم راجع به کی حرف می‌زنی، به خاطر نمی‌آرمش. ولی باید به خاطر بیاریش، سربازِ ترکمنِ پایگاهِ سوران، شبِ درگیری تو روستایِ سوران بود، همون شب گم شد، چی بر سرش آوردی؟ خسروی دستش را پایین آورد. عصبی به نظر می‌رسید گفت: تو زده به کله‌ت؟ من سربازِ ترکمن به خاطر نمی‌آرم. ما سربازِ ترکمن نداشتیم. همچین کسی تو پایگاهِ سوران نبود. داری من رو بازی می‌دی؛ مگه نه؟ اما من از بازی خوشم نمیاد، بخصوص که یه طرفِ بازی تو باشی. دوباره ازت می‌‌پرسم، چی بر سرِ اون سرباز آوردی، تو با دوستای حزبی‌ت؟…»

توصیف‌های نویسنده از محیطی که وقایعِ داستان در آن اتفاق می‌افتد، برای خواننده تازگی دارد و به لحاظِ بکر بودنِ اغلبِ فضاها، جذابیتِ لازم در داستان ایجاد می‌شود. این مسئله حتی به واکنشِ متفاوتِ برخی از شخصیت‌های داستان در مواجهه با فضای پیرامونِ خود هم منجر می‌شود؛ چرا که حجمِ وسیعی از وقایعِ داستان در دلِ طبیعت اتفاق می‌افتد، طبیعتِ خاصی که برایِ شخصیت‌ها هم تازگی دارد و در آن از جذابیت‌های رنگارنگِ شهری خبری نیست. در واقع نویسنده در فضاسازی، طبیعتِ کردستان در فصلِ زمستان را توصیف می‌کند و خواننده آن را به‌خوبی احساس می‌کند. این نکته از موفقیت‌های افهمی در نگارشِ این کتاب به شمار می‌رود.

توصیف، شخصیت‌پردازی و دیالوگِ نزدیک به بیست و پنج شخصیتِ حاضر در رمان، به‌صورتی هنرمندانه بیان شده است؛ هر فردِ حاضر در داستان با کلام و فکر و شخصیتِ خاصی که دارد برای مخاطب ملموس می‌شود و بودنش را در ذهنِ خواننده به اثبات می‌رساند.

سورانِ سرد رمانی گرم است و کشمکش‌ها و جذابیت‌های متنوعی در آن قرار دارد که باعث می‌شود مخاطب در خیلی از مواقع با شخصیت‌های داستان هم‌ذات پنداری کند.

در جایی از رمان که سه شخصیت با هم و مسلح هستند، یکی از آن‌ها می‌گوید بعید نیست یکی از ما سه نفر که این‌جا هستیم دشمن باشد. او می‌گوید محیطِ پایگاه آلوده است و این جذابیتِ رمان را بیش‌تر می‌کند، چون در دلِ خواننده هراس ایجاد می‌کند که هر لحظه ممکن است مرگِ مشکوکِ یکی از شخصیت‌های داستان اتفاق بیفتد، چون این مسئله در موردِ چند شخصیت هم اتفاق می‌افتد. در مجموع، فضایِ ترس‌آور و مضطربی در کلیتِ رمان ایجاد شده است.

شناسنامه کتاب

عنوان	سوران سرد
نویسنده	جواد افهمی
تصویرگر	-
مترجم	-
ویراستار	-
ناشر	انتشارات سوره مهر
گروه مخاطبان	بزرگسال
جنسیت مخاطبان	فرقی ندارد
تعداد صفحات	467 صفحهٔ رقعی
نوبت چاپ	؟ - 89
شمارگان	2500 نسخه
قیمت	7000 تومان
شابک	978-964-506-977-1

طبق طبع اهالی خانه کتاب اشا این کتاب مزه "زیتونِ شور" می دهد. نوش جان!

کتاب هایی با همین مزه:

• سوران سرد
• مرگ ایوان ایلیچ
• عشق‌های خنده‌دار
• خواب خوب بهشت
• تاکسی سمند

سایر مزه‌ها: زیتون شور، قورمه سبزی، آبگوشت، دراژه شکلاتی، شیر مادر، کاسنی

چه‌قدر این نام‌گذاری به حال و روزِ کتابخوانیِ ایران می‌آید. چه‌قدر برازنده!

خاطرات یکی از سمپات‌هایِ سابقِ «القاعده» و استراتژیستِ فعلیِ انقلابیونِ مصری ترجمه شد.

مصطفی حامد –مشهور به ابوالولید المصری- از جمله مشاوران و نزدیکانِ سابقِ گروهِ «القاعده» در خاطراتش این گروهِ تروریستی را به مخاطبان شناسانده است. اثرِ این همراهِ سابقِ گروهِ «القاعده» غوغایی بر بام جهان نام گرفته است. چنان‌که ایبنا از قولِ مدیرِ انتشاراتِ «ذکر» نوشته است، المصری از سال ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۱ در افغانستان به سر برده است. او در مدتِ اقامتش در این کشور به همکاری با برخی از گروه‌ها و احزابِ افغانستان مشغول بوده است. المصری با بسیاری از رهبران القاعده از جمله بن لادن روابط بسیار نزدیک داشته است.

این روزنامه‌نگارِ مصری پس از آغاز انقلاب مصر و برکناری حسنی مبارک به کشورش بازگشته است. او در حال حاضر به عنوان «یکی از متفکران و استراتژیست‌های انقلابیون» شناخته می‌شود.

بر اساسِ گفته‌هایِ حمیدرضا ناصری، «این کتاب دایرةالمعارفی دربارهٔ جنگِ چهارده سالهٔ افغانستان با شوروی و است.»
غوغایی بر بام جهان، هزار و سیصد و بیست و نُه صفحه دارد و در شمارگانِ دو هزار نسخه و با قیمتِ بیست و شش هزار تومان منتشر شده است.

اسنادِ رابطهٔ متقابلِ مجلس و مطبوعات در کتابی تازه تدوین و منتشر شد.

ایسنا از انتشارِ تازه‌ترین اثرِ سید فرید قاسمی با عنوانِ اسنادِ روزنامه‌نگاران و مطبوعات به انضمام اسناد چاپ خبر داد. این اثر دربارهٔ تاریخ مطبوعات است و این حوزه را در بیست و چهار دورهٔ مجلس مرور کرده است.

آن‌چنان که قاسمی گفته است این کتاب سه فصل دارد. فصل اول به اسناد روزنامه‌نگارانی پرداخته است که در دوره‌هایِ مختلفِ مجلس شورای اسلامی از مشروطه تا انقلاب به مجلس رفته‌اند. قاسمی دربارهٔ این موضوع گفته است: «در ابتدای کتاب، مقدمه‌ای در ۱۵۰ صفحه‌ آمده است که در آن آورده‌ام در چه دوره‌ای روزنامه‌نگاران بیش‌تر به مجلس رفته‌اند و در چه دوره‌ای روزنامه‌نگاران کم‌تری به مجلس رفت‌و‌آمد داشته‌اند. »

این کتاب بر اساس اسناد گواهی می‌دهد که بیش از هزار نفر از اهالی قلم به مجلس رفته‌اند. از این تعداد ۲۴۰ نفر مدیرمسؤول و سردبیر بوده‌اند.

قاسمی در فصل دومِ اثرش مجموعه‌ای از عریضه‌ و نامه‌های رد و بدل شده بین مطبوعات و مجلس را آورده است. فصل سومِ این کتاب، اسنادِ چاپ و چاپخانه را در برمی‌گیرد.

کتاب اسناد روزنامه‌نگاران و مطبوعات به انضمام اسناد چاپ ۷۶۰ صفحه دارد و در هزار و پانصد نسخه منتشر شده است. این اثر فعلاٌ هجده هزار تومان قیمت دارد. کتابخانه‌، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی این کتاب را در قطع وزیری منتشر منتشر کرده است.

مهر نوشت: جمعه‌بازارِ کتابِ مشهد هر هفته در سرما و گرما با استقبالِ اهالیِ کتاب در پیاده‌رویِ بلوار مدرس دایر می‌شود.

در آستانهٔ دههٔ فجر، دکتر صادق طباطبایی در «شهرِ کتابِ مرکزی» همنشینِ مردم می‌شود.

آن‌گونه که وب‌سایتِ رسمیِ شهرِ کتاب نوشته است، بنا است طباطبایی با مردم دربارهٔ «ناگفته‌هایی از انقلاب اسلامی» سخن بگوید.

این همراهِ امام خمینی و سخنگویِ دولتِ مهندس بازرگان، خواهرزادهٔ امام موسی صدر و از اقوامِ مدیرِ شهرِ کتاب است. او نویسندهٔ کتابِ طلوعِ ماهواره و افولِ فرهنگ و کتابِ خاطراتِ سیاسی-اجتماعی است. در پروندهٔ زندگیِ طباطبایی همراهیِ امام در نوفل لوشاتو ثبت است.

دکتر طباطبایی شنبه هشتم بهمن ماه ۹۰، از ساعت ۱۷ در فروشگاه شهر کتاب مرکزی سخن خواهد گفت.

این نشست طبق برنامه برگزار شد. گزارش آن را در مهر بخوانید.

تصویرِ قدیمی‌ترین دست‌نویسِ قرآن، شانزدهم بهمن ماه در ایران رونمایی می‌شود.

بر اساسِ نوشتهٔ خبرگزاریِ مهر، این دست‌نوشتهٔ نفیس مربوط به سال ۴۸۴ هـ.ق است. نامِ عثمان بن حسین وراق غزنوی به عنوان کاتب و تذهیب‌کارِ این قرآن برده شده است. اصلِ این اثر هم‌اینک در موزهٔ توپقاپی کشور ترکیه حفاظت می‌شود.

نسخهٔ تصویربرداری شده از این اثرِ نفیس به درخواستِ «موزهٔ مجلسِ شورایِ اسلامی» تهیه شده است.

بنا است علی لاریجانی –رئیس مجلس شورای اسلامی- عصر روز یکشنبه شانزدهم بهمن ماه، در کتابخانه مجلس از تصویر این قرآن رونمایی کند. رسول جعفریان –رئیس کتابخانه مجلس- کوچوکساکللی –سفیر ترکیه- و ایلبر اوتائیلی –رئیس موزهٔ توپقاپی ترکیه- در این مراسم حاضر خواهند بود.