این‌که چنین اشتباهی از فردی چون علی معلم دامغانی که هم شاعر است و هم شعرشناس سر بزند، تجربه‌ای برای جوان‌ترهاست تا به هوش باشند که حتی در اوج هم بیش‌تر تأمل کنند

فرمانِ برنامه‌شان را طوری چرخانده‌اند که مخاطب از پنجره به بیرون پرت شده است. این اتوبوس، بی‌مسافر است و راننده بی‌خیال می‌راند و به صدایِ ضبطِ صوتش گوش می‌دهد

انسانی که سؤال دارد، گرسنه است. وقتی کسی گرسنه نباشد و غذا بخورد یا این‌که گرسنه باشد و غذای مناسبی نخورد، به مشکل برمی‌خورد

کتاب‌خوان شدنِ مردمِ کشور فرمول دارد؛ فرمولی که با انواعِ بخش‌نامه‌های بی‌تحقیق و سلیقه‌ای شاید حتی در تقابل است

او رئیسِ جمهورِ خیالیِ من است. نمایندهٔ مجلسِ خیالیِ من. او کتاب می‌خواند. از کتاب‌ها یاد می‌کند. مثال‌هایش از کتاب‌ها است. ذهنش پر از قصه است.

از خواندنِ قسمتی از داستان ناخودآگاه خنده‌ام گرفت؛ در آن قسمتِ قصه در اوجِ خفقانِ یکی از روزهایِ آذرِ سالِ 56 یکی از قهرمان‌های پسرِ داستان با یکی از آقایانِ هم‌کلاسش که گرایشاتِ کمونیستی دارد، در کوچهٔ پشتِ دانشگاه بحثِ سیاسی می‌کنند

حتّى در همان تهدیدهایى که مستقیماً از طرفِ دشمن است، اگر ما ضربه‌اى خوردیم، تقصیرِ خودِ ماست، کوتاهى‌هاى خودِ ماست

دو سه روز بعد که از سرِ کنجکاوی کتابچهٔ گزیده تاریخِ بیهقی را باز کردم و چند صفحه از فصلِ اول را خواندم، دیگر نتوانستم زمینش بگذارم

دولتِ عزیز! اگر بخواهید، می‌توانید؛ مهم خواستن است. برای کشوری که به صنعتِ سختِ انرژیِ هسته‌ای دست پیدا کرده است، کتاب‌خوان کردنِ مردم کاری دارد؟ چه‌قدر رهبر باید بگوید، بخواهد، تکرار کند، پی‌گیری کند، ابلاغ کند، دوستانه بگوید؟

کم‌تر کسی تا به حال با انصاف و صداقت از او یاد کرده است. منتقدان و ستایش‌گران او، معمولاً یا از این ورِ بام افتاده‌اند یا از آن ورِ بام! امروز با مکتوبِ دیگری دربارهٔ هدایت و بوف کور به آشنا می‌شوید