
فرض کنید رئیسِ جمهورِ ایران سالِ 1391 را سالِ کتاب و کتابخوانی نامگذاری کند و بگوید: «با
با تألیف کتابِ صیفیجات در آئینهٔ ادبیات پارسی گامی بلند در راستای توجیهِ مردمِ ادبدوستِ ایران به
جعفریان: انتظارمان این است که واقعبینی حاکم باشد
جعفریان فعالیتهای این حوزه را «خوب» میداند اما میگوید: در مورد انقلاب خیلی چیزها را از شکل اصلیاش درآوردیم!
جلدهایِ دوم و سومِ «آئینه جادو» + «توسعه و مبانی تمدن غرب»
یاحسینی: معلوم نیست چند درصد از آثار تاریخشفاهی جنگ حذفیات دارند
دانشور هر کار کند باز هم دارد از دیدگاهِ زنی اشرافی به جامعهاش نگاه میکند و همین است که راویِ او حتی نمیتواند به اندازهٔ یوسف به میانِ مردمِ دهات برود
چرا ملکِ یک ناشر بعد از سالها فعالیتِ فرهنگی از دستش گرفته میشود؟ اگر مشکل کتابها بوده است، پس چرا امروز بازچاپ میشوند؟
مهر نوشت: جمعهبازارِ کتابِ مشهد هر هفته در سرما و گرما با استقبالِ اهالیِ کتاب در پیادهرویِ بلوار مدرس دایر میشود.
اولین کسی که در مطبوعاتِ ایران در دورانِ قاجار تحقیق کرده، حمید مولانا است. او در کتابِ «سیرِ ارتباطاتِ اجتماعی در ایران» بهویژه مطبوعاتِ دورهٔ مشروطه را بررسی کرده است.
سوارِ ماشینِ آژانس شدم و گفتم: «برو.» راننده پرسید: «چرا اینجوری کردی؟» گفتم: «میگوید بِبَر بفروش. آدم که کتابهایش را نمیفروشد…»
به عقیدهٔ کوثری، از جمله علتهایِ استقبالِ مخاطبان از ترجمههایِ قاضی، همخوانیِ زبانِ او با متنِ اصلی است.
چهار کتابخانه از میانِ مشهورترین کتابخانههای دانشگاهیِ دنیا معرفی شده است که شاملِ اطلاعاتی از تمامِ مواردِ بالا به علاوه برخی ویژگیهای جالبِ تاریخی است.
کتابنخوانی در ایران اثرِ جادویِ یکشبهٔ یک جادوگر نیست. این قطار از کیلومترها دورتر از ریل خارج شده است.

پیشنهاد کتاب

نتیجهٔ بداههنویسیِ نویسندگانِ
مجموعهٔ «یک اسم و چند قصه» قصههایی
کوتاه و لطیف است 
تبلیغ
همخانه
تماس 
امکانات