دانشور هر کار کند باز هم دارد از دیدگاهِ زنی اشرافی به جامعه‌اش نگاه می‌کند و همین است که راویِ او حتی نمی‌تواند به اندازهٔ یوسف به میانِ مردمِ دهات برود

دُن کاسمورو (1899) مشهورترین رمانِ ماشادو در آمریکایِ لاتین است و بیش از هر رمانِ برزیلیِ دیگر موضوعِ نقد و بررسی بوده است

مرگ ایوان ایلیچ داستانی کوتاه، روان، یک‌دست و کامل است که لئو تولستوی آن را در سنِ شصت سالگی و در اوجِ پختگیِ ادبیِ خویش نوشته است

کتاب‌نخوانی در ایران اثرِ جادویِ یک‌شبهٔ یک جادوگر نیست. این قطار از کیلومترها دورتر از ریل خارج شده است.

آخرِ داستانِ قیصر امین‌پور، قطار قطار امید است. امیدی از جنسِ فردا

وزارتِ اطلاعات پیله کرده و می‌گوید سه چهارمِ کتاب را باید حذف کنید، مصلحت نیست. بهروز می‌گوید: «هی آقا، ای آقا، حالا تا ببینیم مصلحت چیست، مصلحت نیست… تا کی دیگه؟

فرمانِ برنامه‌شان را طوری چرخانده‌اند که مخاطب از پنجره به بیرون پرت شده است. این اتوبوس، بی‌مسافر است و راننده بی‌خیال می‌راند و به صدایِ ضبطِ صوتش گوش می‌دهد

انسانی که سؤال دارد، گرسنه است. وقتی کسی گرسنه نباشد و غذا بخورد یا این‌که گرسنه باشد و غذای مناسبی نخورد، به مشکل برمی‌خورد

نشریات، روزنامه‌ها و وب‌سایت‌هایِ متعددی به انتشارِ نقد، یادداشت و تحلیل دربارهٔ ممیزیِ کتابِ خسرو و شیرین پرداختند. این در حالی بود که بسیاری از این رسانه‌ها به درستی نمی‌دانستند چالش بر سرِ چه کتابی است

او رئیسِ جمهورِ خیالیِ من است. نمایندهٔ مجلسِ خیالیِ من. او کتاب می‌خواند. از کتاب‌ها یاد می‌کند. مثال‌هایش از کتاب‌ها است. ذهنش پر از قصه است.