چرا ملکِ یک ناشر بعد از سال‌ها فعالیتِ فرهنگی از دستش گرفته می‌شود؟ اگر مشکل کتاب‌ها بوده است، پس چرا امروز بازچاپ می‌شوند؟

اولین کسی که در مطبوعاتِ ایران در دورانِ قاجار تحقیق کرده، حمید مولانا است. او در کتابِ «سیرِ ارتباطاتِ اجتماعی در ایران» به‌ویژه مطبوعاتِ دورهٔ مشروطه را بررسی کرده است.

سوارِ ماشینِ آژانس شدم و گفتم: «برو.» راننده پرسید: «چرا این‌جوری کردی؟» گفتم: «می‌گوید بِبَر بفروش. آدم که کتاب‌هایش را نمی‌فروشد…»

به عقیدهٔ کوثری، از جمله علت‌هایِ استقبالِ مخاطبان از ترجمه‌هایِ قاضی، هم‌خوانیِ زبانِ او با متنِ اصلی است.

چشم‌های دختر برق می‌زد. انگار نقشهٔ گنج دستش داده بودم. البته واقعاً نقشهٔ گنج دستش داده بودم. این نوشته‌ها، خاطرات و داستان‌ها واقعاً گنجِ ما در تاریخِ طلاییِ دفاعِ مقدس است

دربارهٔ مزایایِ کتابِ کنکور حرف می‌زنم. به دور از احساسات می‌گویم: همان‌قدر که آناکارنینا یا مسیر سبز کتاب به حساب می‌آیند، کتابِ تستِ فلان ناشر هم کتاب است

از وقتی این موضوع برایم جالب شد، ردِ پایِ خاندانِ یکی دو نفر از اقوام و دوستان را که فکر می‌کردند هیچ اثری از خاندان‌شان در کتاب‌های تاریخی نیست، در کتاب‌های تاریخِ شهر یا استان‌شان پیدا کرده‌ام

وزارتِ اطلاعات پیله کرده و می‌گوید سه چهارمِ کتاب را باید حذف کنید، مصلحت نیست. بهروز می‌گوید: «هی آقا، ای آقا، حالا تا ببینیم مصلحت چیست، مصلحت نیست… تا کی دیگه؟

این‌که چنین اشتباهی از فردی چون علی معلم دامغانی که هم شاعر است و هم شعرشناس سر بزند، تجربه‌ای برای جوان‌ترهاست تا به هوش باشند که حتی در اوج هم بیش‌تر تأمل کنند

فرمانِ برنامه‌شان را طوری چرخانده‌اند که مخاطب از پنجره به بیرون پرت شده است. این اتوبوس، بی‌مسافر است و راننده بی‌خیال می‌راند و به صدایِ ضبطِ صوتش گوش می‌دهد