فمنیست، فیلسوف، عارف، شخصی فقیر، انسانی غرب‌زده و به‌طورِ کل آدم‌هایی با عقاید و ادبیاتِ مختلف را هنگام خریدِ دو تخمِ مرغ از یک فروشگاه تصور کنید. به این آدم‌ها بحران‌ها، جریان‌ها، فضای سیاسی، دغدغه‌ها و سطحِ سوادشان را هم بیفزایید و توجه داشته باشید که این آدم‌ها شخصیت‌های فیلمِ سینمایی هستند.

این شرایط بدونِ نگاهِ آمیخته به طنز هم، به خودیِ خود فضایی طنزآلود ایجاد می‌کند. خب، حالا اگر قرار باشد شرایطِ مذکور و سوژه‌هایش را یک‌جا به طنزپردازی نکته‌سنج تحویل بدهیم، فکر می‌کنید چه اتفاقی می‌افتد و نتیجه چه می‌شود؟ بسیار ساده است؛ می‌شود کتابِ دو تخم مرغ در مه.

شهرام شکیبا می‌گوید که به مناسبتِ بیست و هفتمین جشنوارهٔ فیلمِ فجر، برای ویژه‌نامهٔ روزنامهٔ خبرمطالبی با عنوان «نگرهٔ مؤلف» نوشته بوده است که

از متن کتاب:

همه ساکت می‌شوند. حالا فرمانده و حاجی و سید جواد پشت به پشت ایستاده‌اند و دیالوگ‌های آرمان‌گرایانه می‌گویند و دوربین هم دورشان می‌چرخد، البته هم اطرافیانِ آن‌ها ثابتند هم جماعت در سینما، ولی دوربین به هر حال می‌چرخد. فرمانده: شما ایرانی هستید، لذا شرمنده شوید. حاج آقا: از آتشِ جهنم نمی‌خواهد بهراسید! لااقل از عراقی‌ها می‌خواهد بهراسید! سید جواد هاشمی: آره، این کارا درست نیست، مطرب‌بازی بده، من یه عمری توی فیلم‌های جنگی شهید شدم. همه رقمه‌شو دیدم. این رقم‌شو ندیدم. ای سیگار بر سرتون. در این لحظه هجده هزار نخ سیگارِ وینستون می‌ریزد روی سر جماعت. ناگهان شیپورِ ورودِ فرمانده به پادگان نواخته می‌شود. همه حیران هستند ایرانی و عراقی و کارگردان و غیره.

دوستانش در انتشاراتِ نیستان آن‌ها را در کتابی به نام دو تخم مرغ در مه فراهم آورده‌اند.

ایشان در حالی که  اندازهٔ دقیقِ طول، عرض، وزن، نوعِ کاغذ، جلد و شیوهٔ صحافیِ کتاب را ذکر کرده‌اند، ظاهراً در همان حال نفرموده‌اند که این کتاب همین امسال منتشر شده است. البته گویا دوستان‌شان در شناسنامهٔ کتاب  به این مهم اشاره کرده‌اند.

زنده‌یاد عمران صلاحی در قسمتی از مقاله‌ای با عنوانِ «طنز چیست؟» گفته است: «طنز،شکلِ تکامل یافتهٔ هجو است و فکاهه شکلِ تکامل یافتهٔ هزل. آنچه این دو را به هم پیوند می‌دهد، عنصرِ خنده است. با این تفاوت که خندهٔ طنز به خاطرِ انتقاد است و خندهٔ فکاهه به خاطر شوخی… خندهٔ طنز نیش‌خند است و خندهٔ فکاهه نوش‌خند…» طبقِ این تعاریف کتابِ دو تخم مرغ در مه حاویِ دوازده نیش‌خند در حوزهٔ سینما است.

نویسنده در تمامِ این مطالب یک اثر، مجموعه آثار، نگاه و سبک یا نوعِ دیالوگ‌نویسیِ کارگردانی را با موضوعِ یک‌سانِ خریدِ دو تخمِ مرغ از مغازه، دستمایهٔ کار خود قرار داده و شیوهٔ سینماگرانِ منتخبش را به چالشی طنزآلود کشیده است، به جز دو مطلب که یکی به وجهِ غالبِ آثارِ سینمایی در ادوارِ معاونت‌های سینمایی پرداخته است و دیگری نقدِ نوعی نگاه که مربوط به طیفی سطحی‌نگر است.

قالبِ او در این مطالب فیلم‌نامه است که البته همین موضوع هم با توجه به موضوع و کارگردان به سمت و سویِ طنز سوق پیدا کرده است.

شیوه ای که او برای  نوشتنِ طنز استفاده کرده است تلفیقی از اغراق و تقلیدِ تمسخرآمیز است؛ این سان که سبک یا نوعِ نگاهِ یک کارگردان را با لحنی تمسخرآمیز و اغراق در اجرا تقلید کرده است. او از تمامِ جزئیات مثلِ میزانسن‌ها، دکوپاژها، نورپردازی‌ها، فیلم‌برداری‌ها، گریم‌ها و… بهرهٔ لازم را برده است و در موردِ هیچ کارگردانی نکته‌ای را که بشود به آن پرداخت از قلم نینداخته است تا بتواند فضای آثارِ مدِ نظرش را طنازانه بازسازی کند.

فمنیسمِ آثارِ تهمینه میلانی، فقر در آثار مجید مجیدی، نثرِ خاصِ بیضایی، ریتمِ کندِ زندگی در آثارِ کیارستمی و سیرِ تحولیِ آثارِ مخملباف تعدادی از مواردِ موردِ استفادهٔ نویسنده در این کتاب است.

مؤلف در مقدمهٔ کتاب آثاری را که برای نوشتنِ هر مطلب به آن‌ها نظر داشته است آورده و از ناملایماتی که به خاطرِ نوشتنِ بعضی از این مطالب متحمل شده است، سخن گفته است که خواندنش خالی از لطف نیست.

بخشی از متن کتاب را دانلود کنید / بشنوید:

http://asha.ir/core/wp-content/uploads/2011/09/2tokhme-morgh-dar-meh.mp3

شناسنامه کتاب

عنوان	دو تخم مرغ در مه
نویسنده	شهرام شکیبا
تصویرگر	-
مترجم	-
ویراستار	-
ناشر	نیستان
گروه مخاطبان	علاقه‌مندان به طنز
جنسیت مخاطبان	فرقی ندارد
تعداد صفحات	96 صفحهٔ رقعی
نوبت چاپ	اول - 1390
شمارگان	2200 نسخه
قیمت	2300 تومان
شابک	9643376141

طبق طبع اهالی خانه کتاب اشا این کتاب مزه "دراژه شکلاتی" می دهد. نوش جان!

کتاب هایی با همین مزه:

• یک اسم و چند قصه: سنگ
• دن کاسمورو
• جوجه‌ای که می‌خواست فضانورد شود
• ورزش ذهن؛ به همین سادگی
• دو تخم مرغ در مه

سایر مزه‌ها: زیتون شور، قورمه سبزی، آبگوشت، دراژه شکلاتی، شیر مادر، کاسنی

پیشنهاد آخر هفته: در این روزها که انسان‌ها بیشتر به لبخند نیاز دارند، ما کم‌تر آثار طنز را مشاهده می‌کنیم؛ طنزی که هجو نباشد و علاوه بر به ارمغان آوردنِ لبخند برای انسان، کرامت او را نیز حفظ کرده باشد.

علی‌رضا لبش که متولد ۱۳۶۰ است در مجموعهٔ «کافه خنده» با نثری روان برای مخاطبانش فرصتی فراهم کرده است تا لحظاتی لبخند بزنند و اوقات خوشی را با کتاب سپری کنند؛ اوقاتی که مطمئناً خواننده از گذراندن آن با کتاب، پشیمان نخواهد شد.

اگر شما به دنبال کتاب‌هایی با محتوای طنز باشید، شانس زیادی برای پیدا کردن کتاب‌های طنزِ معاصر ندارید. لااقل نسبت به کتاب‌های دیگر، کتابِ طنز کم‌تر است؛ مخصوصاً ایرانیش. این‌جا به دنبالِ دلیلِ این نقیصه نیستیم و تنها به معرفیِ یک اثر از این آثار بسنده می‌کنیم.

لبش در مقدمهٔ طنازانهٔ کتابش می‌نویسد:

«دامنهٔ وسیعِ مطالعه به نویسندهٔ این مجموعه آن مایه از دلیری را داده است تا اصلاً و اساساً کار تازه‌ای انجام دهد. یعنی بینشی کهن را در مسائلِ زندگیِ آشفتهٔ جدید، وارد و مطرح کند، از این دسته است خاطرات پینوکیو که به طرز موجز و مختصر طرح اصلی از زندگی و ماجراهای پینوکیو را در تضاد با باورها و ارزش‌های رایج در جامعهٔ معاصر بیان می‌کند.

در این داستان پینوکیو به پدر ژپتو اصرار می‌کند که اجازه بدهد او برود و مبل و صندلی شود، زیرا «الان هر کسی هم واقعاً دکتر است، از ترسِ تهمتِ تقلبی بودنِ مدرکش، انکار می‌کند.»

یا وقتی که پینوکیو گرفتارِ گربه نره و روباهِ مکار می‌شود، می‌خوانیم: «گفتند: راهی می‌شناسیم که یک شبه پول‌دار شوی. پینوکیو گفت: دوباره گلد کوئست؟»»

مثلِ آن‌چه از مقدمه خواندیم، نویسنده در این کتاب با شخصیت‌های مطرحِ بسیاری از داستان‌های قدیمی شوخی کرده است؛ از آن جمله چوپانِ دروغ‌گو، حسن کچل، کبری، خاله سوسکه، کوزت و… و در خلالِ این نوشته‌ها، حرف‌هایش را زده است.

نویسنده در کافه خنده افرادِ زیادی از جامعه مثلاً سیاستمداران، اقتصاددانان، هنرمندان و تقریباً تمامِ افرادِ تأثیرگذار در جامعه را در نظر گرفته و البته در قالبی زیبا و طنز ایرادهای کارشان را بازگو کرده است.

کتاب را انتشارات سوره مهر در ۲۵۰۰ نسخه و با قیمت ۲۹۰۰ تومان وارد بازار کرده است.

شناسنامه کتاب

عنوان	کافه خنده
نویسنده	علی‌رضا لبش
تصویرگر	-
مترجم	-
ویراستار	-
ناشر	انتشارات سوره مهر
گروه مخاطبان	علاقه‌مندان به طنز
جنسیت مخاطبان	فرقی ندارد
تعداد صفحات	200 صفحهٔ رقعی
نوبت چاپ	اول - 89
شمارگان	2500 نسخه
قیمت	2900 تومان
شابک	978-964-506-984-9

طبق طبع اهالی خانه کتاب اشا این کتاب مزه "دراژهٔ شکلاتی" می دهد. نوش جان!

کتاب هایی با همین مزه:

سایر مزه‌ها: زیتون شور، قورمه سبزی، آبگوشت، دراژه شکلاتی، شیر مادر، کاسنی

نوشتن، تنها بر استعداد استوار نیست. درست است که استعداد یکی از پایه‌های اصلی آن به شمار می‌رود امّا برای خوب نوشتن، باید مطالعه کرد و از قوانین و ضوابط آن آگاه شد. یکی از راه‌های شناخت قوانین در کنار تجربه‌های نویسندگان بزرگ دنیا؛ خواندن کتاب‌هایی است که دربارهٔ شیوه‌های نویسندگی نوشته شده‌اند.
کتاب «اگر می‌توانید حرف بزنید پس حتماً می‌توانید بنویسید» پر از ایده‌های خوب و کاربردی برای شروع نوشتن و پیش‌رفت در آن است.
این کتاب از پنج بخشِ اصلی تشکیل شده است که هر بخش دارای فواصلی با عنوان‌های گوناگون است. پیش از ارائهٔ شرحِ مختصری از موضوعِ هر بخش، باید بگویم سخن اصلی کلِ این کتاب، سخت نگرفتن در نوشتن است.

این کتاب به ما می‌گوید که سخت‌گیری در نوشتن، بعد از مدت‌ها به یک وسواس تبدیل

می‌شود؛ وسواسی که مانع مکتوب شدنِ افکارِ -هرچند بدیع و خواندنیِ- ما می‌شود. این وسواس می‌تواند در نهایت موجب کناره‌گیریِ ما از نویسندگی شود، چون تحت تأثیرِ آن، خود را در بیان حرف‌ها و عقایدمان ناتوان می‌بینیم.
بخشِ اول این کتاب، به عنوان «از ترس تا آزادی» راهکارهایی برایِ از بین بردنِ ترس در بیان جملاتِ تویِ ذهن است. ترس از اینکه اگر کلماتِ درون ذهن‌مان را روی کاغذ بیاوریم، به نتیجهٔ مطلوب نرسیم.

جلد اصلی کتاب

«نوشتن در برابر حرف‌زدن روی کاغذ» عنوان بخش دوم است. در این بخش دائماً تأکید می‌شود که نوشتن، چیزی جز حرف زدنِ روی کاغذ نیست و ما باید با آن درست مثل حرف زدن برخورد کنیم. یعنی بدون هیچ اضطرابی از چگونگیِ نتیجهٔ کار، بنویسم.
موضوعِ بخش سوم، شاید دغدغهٔ خیلی از افراد هنگام آغاز یک نوشته است: «دربارهٔ چی بنویسم؟» سؤالی که از زمان نوشتنِ انشاهای دوران دبستان تا به امروز در گوشه‌ای از ذهن‌مان به جای مانده است.

نویسندهٔ کتاب –ژول سالزمن- معتقد است که نباید در هنگام نوشتن، افکارمان را رد کنیم، بلکه باید همه‌شان را جایی ثبت کنیم و بعد بهترین‌شان را گسترش دهیم. در هنگام نوشتن دربارهٔ موضوعات انتخاب شده، ابتدا باید از چیزهایی حرف بزنیم که نسبت به آن‌ها آگاهی داریم و بعد در جهت چیزی حرکت کنیم که از آن آگاه نیستیم. یعنی ابتدا از «اتفاقی که افتاده است» حرف بزنیم و بعد نوشته را به سمت «اتفاقی که می‌توانست بیفتد» ببریم.
بخش چهارم دربارهٔ بازنویسیِ اثر است. به نظر نویسنده، پیش‌نویسِ اولیهٔ هرکار -درست مثل گفتار- پر از حرف‌ها و گفته‌های باقاعده و بی‌قاعده است که برای تبدیل شدن به یک نوشتهٔ قابل قبول، نیازمندِ بازنویسی است. و شاید بتوان گفت که بیش‌ترِ هنرِ نویسنده در متنِ بازنویسی شدهٔ نوشته‌اش آشکار می‌شود.
و در بخش آخر، یعنی بخش پنجم، ضوابط و قوانینی را که یک نویسنده برای پیش‌رفت در کار خود و بهتر شدن به آن‌ها نیاز دارد می‌خوانیم. راهکارهایی که موانعِ نویسندگی، به کمک آن‌ها هموارتر می‌شود.
در پایان، برای اینکه در معرفی این کتاب منصف بوده باشم، باید انتقاد کوچکی دربارهٔ آن بیان کنم: به نظرم گاهی نویسنده در بخش‌های مختلف کتاب، بارها یک نکته را تکرار می‌کند. این تکرار، تا جایی به عنوان تأکید قابل درک است امّا وقتی تأکید از حد بگذرد، آزاردهنده می‌شود. منظورم بیان یک موضوع بدونِ حتی دست‌کاری ظاهری در آن است، که در چند قسمت از کتاب دیده می‌شود. نویسنده می‌توانست با حذف آن قسمت‌ها ارزش محتوایی کتاب خود را بهتر کند.

شناسنامه کتاب

عنوان	اگر می‌توانید حرف بزنید پس حتما می‌توانید بنویسید
نویسنده	ژول سالزمن
تصویرگر	-
مترجم	فرنوش جزینی
ویراستار	-
ناشر	امیرکبیر
گروه مخاطبان	علاقه‌مندان به نویسندگی
جنسیت مخاطبان	فرقی ندارد
تعداد صفحات	رقعی - 236
نوبت چاپ	چاپ اول - 1386
شمارگان	؟
قیمت	2700 تومان
شابک	964001063-4

طبق طبع اهالی خانه کتاب اشا این کتاب مزه "قورمه سبزی" می دهد. نوش جان!

کتاب هایی با همین مزه:

• تحفة الفقراء
• شیوه‌های تقویتِ هوشِ نوزاد
• ن‍ی‍روی‌ دل‍ت‍ا از پ‍ل‍ی‌م‍ی‌ ت‍ا طب‍س
• فردا شکل امروز نیست
• اسطوره‌های صهیونیستی سینما

سایر مزه‌ها: زیتون شور، قورمه سبزی، آبگوشت، دراژه شکلاتی، شیر مادر، کاسنی

نمی‌دانم آیا واقعاً کسانی هستند که شنیدن صدای موتور پستچی، لحظه‌ٔ گرفتن پاکتِ نامه و وسوسهٔ خواندن آن‌چه در آن است را دوست نداشته باشند؟ نامه‌نگاری، رسمی قدیمی و دوست‌داشتنی است که این‌روزها بازارش مثل گذشته گرم نیست. دیگر کم‌اند کسانی که تمام امیدشان به نامه‌هایی است که قرار است از راه برسد و خبری از کسی برایشان بیاورد. واقعیت این است که امروزه، پیشرفت و توسعهٔ وسیله‌های ارتباطی از ارزش این موجود کاغذی کاسته‌ است و این‌ همان چیزی است که ما نامه‌دوستان از آن رنج می‌بریم!

«ای نامه!» در صدد احیای این رسم خوش آیند است. احمد اخوت –نویسنده این کتاب- جزء کسانی است که از رو‌اج نامه‌های الکترونیکی

و غروب نامه‌نویسی کاغذی رنج می‌برد و با نوشتن این کتاب، می‌خواهد به خواننده ثابت کند که این نامه‌های خشک و بی‌روحِ الکترونیکی هیچ‌گاه نمی‌توانند جایگزین نامه‌های کاغذی شوند. او معتقد است نامه‌های کاغذی، فاصله‌ها را از بین می‌برند و پنجره‌ای تازه به روی ما می‌گشایند و باعث می‌شوند حضور نویسنده را نزد خودمان احساس کنیم.

«ای نامه!» چهار بخش است: بخش اول «اصول پستی» نام دارد که در آن مبانی نانوشته‌ای را که در ارتباط پستی حاکم است بیان می‌کند. قواعدی که اگر خواستار نامه‌نگاری با کسی هستیم، ناگزیر به رعایت‌شان هستیم.

بخش دوم کتاب، به نام «نامه‌های غیابی» دربارهٔ پیغام‌ها و نامه‌هایی است که از خود بر جای می‌گذاریم تا در وقت نبودن‌مان، به واسطهٔ آن‌ها ما را به خاطر بیاورند.

بخش سوم، دربارهٔ نامه‌هایی است که هرگز به مقصد نرسیده‌اند، نامه‌هایی که به خاطر حادثه، اتفاق یا اشتباهی از جایی دیگر سر درآورده‌اند و حالا در دست کسان دیگری هستند. البته گاهی هم گم شدنی در کار نیست و نامه به دست گیرنده نمی‌رسد، چون فرستنده اصلاً آن را نفرستاده است.

بخش آخر هم نمونه‌هایی از نامه‌های نویسندگان و شخصیت‌های بزرگ است، گاهی در مقام گیرنده و گاهی هم در مقام فرستنده. البته در پایان تمام بخش‌های کتاب نمونه‌هایی از نامه‌های مربوط به موضوع همان بخش آمده است که بسیار خواندنی هستند.

در مجموع قلم شیوا، روان و صمیمی احمد اخوت، با موضوعات جالب و بدیعی که مطرح کرده، پاسخ خوبی برای این پرسش است که: «من چگونه در سه روز این کتاب سیصد صفحه‌ای را خواندم؟»

نمایش‌گاه بین‌المللی کتاب تهران. همین‌طور که غرفه‌های کم نام و نشان را زیر سبیلی رد می‌کنم و به دنبال یک ناشر پرکار و معتبر می‌گردم، در غرفهٔ مؤسسهٔ مطالعات تاریخ معاصر ایران یکی از دوستان را می‌بینم.

او پشت به قفسه‌ها ایستاده و من روبروی او. هنوز چند ثانیه از شروع احوال‌پرسی نگذشته که نگاهم روی کتابِ پشتِ سرش جا می‌ماند. کتابی با طرح جلدی جذاب و عنوانی جذاب‌تر.

سعی می‌کنم فعلا سراغش نروم تا احوال‌پرسی‌ها تمام شود و بعد با خیال راحت زیر و رویش کنم. اما نمی‌شود. نام نویسنده را که می‌بینم طاقت نمی‌آورم و برش می‌دارم. «دگرخند؛ درآمدی کوتاه بر طنز و هزل و هجو در تاریخ و تاریخ معاصر»؛ نوشتهٔ دکتر علی موسوی گرمارودی.

انتظار دیدنِ هر اسمی را به عنوان نویسندهٔ این کتاب داشتم غیر از علی موسوی گرمارودی. شاید برای‌تان جالب‌تر باشد اگر بدانید که یکی از به‌ترین و علمی‌ترین کتاب‌های موجود در زمینه‌ٔ تاریخ طنز همین کتاب است.

دکتر گرمارودی یک فصل از این کتاب را مثل اغلب کتبی که با طنز در ارتباطند به تعریف طنز و هجو و هزل پرداخته و در فصلی دیگر به طور کامل دیدگاه قرآن و روایات را دربارهٔ این مقوله بیان کرده ‌است. شاید تسلط گرمارودی بر قرآن عاملی شده تا این فصل از «دگرخند» فصلی متمایز و برجسته باشد.

«نقیضه‌ها»، «طنز در متون گذشته» و «روزنامه‌های فکاهی» از دیگر بخش‌های این کتاب ارزش‌مند است.

با چیزهایی که گفتم شاید این‌طور به نظر برسد که این کتاب ویژه‌ٔ گروهی خاص مثل محققان است، اما وجود نمونه‌های ناب و غنی در جای‌جای دگرخند باعث شده تا این کتاب در کنار ارزشِ علمی‌ای که دارد تفاوت چندانی با یک کتاب طنز نداشته باشد.

***

راستش خاطرم نیست که از آن دوست چه‌طور جدا شدم و خداحافظی کردم!

شنــــاس‌نامهٔ کتـاب
عنوان:	دگرخند؛ درآمدی کوتاه بر طنز و هزل و هجو در تاریخ و تاریخ معاصر
ناشر:	مؤسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران
گروه مخاطبان:	طنز دوستان و طنزنویسان
نویسنده:	علی موسوی گرمارودی
شماره‌گان:	۱۲۰۰ نسخه
نوبت چاپ:	اول / زمستان ۸۰
تعداد صفحات:	۳۸۸ رقعی
قیمت:	۱۹۵۰ تومان
شابک:	۲-۳۴-۶۳۵۷-۹۶۴

این روزها اگر توی مغازه‌ٔ لوازم خوراکی و مواد غذایی، سری بزنیم، بسته‌های کوچکی حاوی عصاره‌ٔ مواد مختلف را می‌بینیم؛ مثلاً عصاره‌ٔ گوشت مرغ که بسیار هم کوچک است، اما سازنده‌گانش مدعی‌اند که کافی است آن را داخل یک قابلمهٔ آب بریزیم تا همهٔ خواص واقعیِ مرغ یا گوشت را ظاهر کند و با کمی دخل و تصرف، سوپ خوشمزه‌ای را به ما تحویل دهد!
شگفتا که امروزه همه چیز به صورت قرص و کپسول درآمده است: با صرف وقت اندک و نتیجه‌ٔ عالی!

برای شناختن کتابی که ادعا می‌کنیم «عظیم‌ترین سرمایه‌ٔ ملی فرهنگ و ادب ماست»، عوام گاهی به همین یک جمله بسنده می‌کنند و از میان خواص هم، اگر کسی پیدا شود و بخواهد همه‌ٔ پنجاه- شصت هزار بیت را فقط یک بار سرسری بخواند، زندگی امروز وقت و تمرکز کافی در اختیار او قرار نمی‌دهد؛ پس چه خوب می‌شود که کتاب هم به صورت قرص یا کپسول، همه‌ٔ دانستنی‌های لازم را به‌صورت فشرده (و به قول خودمانmp3 ) به ما تحویل دهد!
«شاهنامه‌ٔ فردوسی به نثر» به معنی واقعی کلمه، قرص شاهنامه است! همان‌طور که از نام کتاب پیداست، اولاً روایات شاهنامه در آن گنجانده شده و ثانیاً متن نوشته، نثر است.
اگر کتاب را باز کنی که فقط ببینی سبک و سیاق داستان‌ها و نوشته به چه صورت است، یک‌باره متوجه می‌شوی که در مدت کوتاهی چندین روایت یا حتی صفحه پیش رفته‌ای.

نویسنده‌ٔ دانشمند، زبانی بسیار ساده و عبارت‌پردازی و حکایت‌پردازی بدون حشو و بی‌پیرایه (بی آن که از اصل مطلب چیزی کاسته باشد) را برای کتابش برگزیده است تا جایی که فهم آن برای گروه‌های مختلف سنی، با دانش متوسط هم امکان‌پذیر است.

ترتیب روایات و داستان‌ها همان ترتیبی است که فردوسی تنظیم کرده و دخل و تصرفی در آن صورت نگرفته است، حتی نتیجه‌گیری‌ها و اندرزهای فردوسی حکیم هم به زبانی بسیار ساده، در قالب یکی دو جمله‌ٔ کوتاه و مطابق ترتیب شاهنامه آمده است.
در ابتدای کتاب،‌ زندگی‌نامه‌ای مختصر از حکیم فردوسی آورده شده که بسیار سودمند است. این کتاب، خواندن و مکرر خواندنِ شاهنامه‌ٔ فردوسی را بسیار آسان می‌کند و کوچه‌باغی باصفاست برای گذر همه‌ٔ افراد اهل مطالعه. البته شاید  شیوه‌ٔ شعرگونه‌ٔ حماسی حکیم فردوسی برای علاقه‌مندان آن، با خواندن این شاهنامه به دست نیاید و کمتر لذت ببرند، اما این عده بدانند که خواندن این کتاب برای آن‌ها هم خالی از لطف نخواهد بود.

دیوان حافظ
شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی
به تصحیح علامه محمد قزوینی و دکتر قاسم غنی
چاپ نهم؛ ۱۳۸۴
انتشارات زوار
شمارگان: ۳۳۰۰ نسخه
قیمت: ۶۰۰۰ تومان

در میان کتب چاپ شده، پس از قرآن کریم، دیوان حافظ بیش‌ترین آمار چاپ را به خود اختصاص داده است تا آن‌جا که گذرمان به هر کتاب‌فروشی که می‌افتد، حتماً نسخه‌هایی معتبر، بازاری، فال‌نامه و انواع چاپ‌های نفیس یا بی‌ارزش از دیوان حافظ به چشم می‌خورد.
اگر ما را با خواجه جز تفألی و تفننی سر و کار نباشد، ممکن است هر کدام از نسخ  برای رفع نیازمان کفایت کند، اما یقیناًً آنان که با این کتاب گرامی و این اندیشة بزرگ مأنوس هستند و نسخه‌ها و چاپ‌های مختلف از دیوان را از نظر گذرانده‌اند، تفاوت بسیار در نسخ مختلف را دریافته‌اند و چه بسا گاه در این که بالأخره کدام کلمات یا عبارات یا حتی ابیات و غزلیات، اندیشة اصیل خواجه یا حداقل نزدیک به آن است، سرگردان مانده‌اند!
اختلاف در نسخ ممکن است به دلایلی باشد که برخی از آن‌ها به اختصار عبارتند از:
■ یکی این‌که نسخه‌نویسان یا خوانندگان شعر خواجه، عباراتی از خواجه را که در زمان آن‌ها قریب و نامأنوس است، با طبع و سلیقة شخصی خود به عبارات قابل فهم زمان خویش تغییر داده‌اند!
■ دوم آن‌که هر چه از زمان شاعر فاصله می‌گیریم و شهرت او عالم‌گیرتر می‌شود، اشعاری از شاعران دیگر در دیوان راه یافته است و چون نسخة قدیمی‌تر در دسترس نیست، تمییز دادن آن هم ممکن است آسان نباشد!
■ سوم آن‌که نسخ خطی قدیم گاه از جهت خط و املا ناخوانا بوده و در هنگام نسخه‌برداری مجدد، تغییر کرده‌اند.
این سطور، سرنخی است به قصد شناساندن معتبرترین نسخه از دیوان حافظ؛ هم برای آنان که درپی گوهر ناب اندیشة اصیل شاعر هستند و هم برای آنان که درپی نسخه‌ای از دیوان هستند برای این‌که آن را منشأ تحقیق و بررسی قرار دهند.
کتاب، نسخهٔ جامعی از تصحیح انتقادی شامل غزلیات، مثنویات، مقطعات، رباعیات و قصاید است. در انتهای کتاب، چندین فهرست از اسامی رجال، امکنه، قبایل، کتب و کلمات و تعبیرات تفسیر شده در حواشی دیوان قرارداده شده است. علامه قزوینی و دکتر غنی در تصحیح این نسخه هجده نسخة متفاوت از دیوان را منشأ کار خود قرار داده‌اند و شرح کامل تلاش‌ها و نام نسخ مورد استفاده، مطابق معمول کتب تصحیح شده در ابتدای کتاب آورده شده است.
همان‌طورکه می‌دانیم حافظ(علیه‌الرحمه)، خود اشعارش را به صورت کتاب حاضر ارائه نکرده است و اولین جامع این دیوان عظیم، محمد گلندام بوده است که تقریباً معاصر با خواجه به جمع‌آوری و تدوین دیوان اقدام کرده است. مقدمة محمد گلندام نیز در ابتدای این کتاب وجود دارد که پس از شرح روش تصحیح اشعار، در ابتدای کتاب و قبل از غزلیات آمده است و از دو جهت زبان شیرین تاریخی آن و اطلاعاتی که دربارة دیوان در اختیار ما می‌گذارد، جالب و خواندنی است.