سیر حکمت در اروپا عنوانِ کتابی است که محمد علی فروغی سال‌ها پیش برایِ فهمِ بهترِ رسالهٔ گفتار در روشِ درستِ راه بردنِ عقل و جستجوی حقیقت در علوم دکارت نوشت. بنا بوده است محتوای کتاب مقدمه‌ای بر این مقاله باشد اما سیر در حکمتِ اروپا از عهدِ باستان تا زمانِ دکارت آن‌قدر طولانی بوده که به نگارشِ جلدِ اولِ کتابِ سیر حکمت در اروپا انجامیده است.

فروغی بعدها راغب شد ادامهٔ سیرِ حکمت در اروپا از زمانِ دکارت تا زمانِ خودش را نیز بنویسد و این رغبت سبب شد جلدِ دوم کتاب منتشر شود (۱۳۱۸). جلد

از متن کتاب:

باری همچنان که هرگاه کسی خانه‌ای دارد و می‌خواهد آن را نو کند پیش از دست بردن به این کار هرآینه آن را می‌کوبد و مصالح فراهم می‌سازد و معمار می‌یابد یا خود فنِ معماری می‌آموزد و با دقتِ تمام طرح می‌ریزد اما با این همه نمی‌تواند قانع شود بلکه ناچار از پیش خانهٔ دیگری آماده می‌کند که هنگامِ ساختمان بتواند در آن به آسایش زیست نماید، بر همین‌سان چون مرا عقل بر آن داشت که در عقایدِ خود مردد باشم برای این‌که در اعمالم باری به حالِ تردید نمانم و بتوانم تا ممکن است به خوشی زندگانی کنم یک دستورِ اخلاقیِ موقت برای خود برگزیدم و آن مبنی بر سه چهار اصل بود که اینک برای شما از بیانِ آن تن نمی‌زنم… (بخشی از رسالهٔ گفتارِ دکارت).

دوم، اندیشهٔ حکمایِ اروپا از آغازِ قرنِ هفده تا پایانِ قرنِ هجدهِ میلادی را در بر می‌گرفت. در سالِ ۱۳۲۰ جلدِ سوم هم نوشته شد و در همین مجلد بود که فروغی توانست تا سیر در اندیشه‌هایِ حکمایِ زمانِ خود پیش بیاید.

انتشاراتِ هرمس در سال ۱۳۸۸ هر سه مجلدِ این کتاب را در یک جلد منتشر کرد. در این نسخه، علاوه بر سیر حکمت در اروپا کتابِ حکمتِ سقراط و افلاطون، که اولین ترجمهٔ فارسیِ چند رسالهٔ افلاطون به قلمِ محمد علی فروغی است[۱]، هم ضمیمه شده است.

چاپِ این نسخه با جلد و صحافیِ مرغوب و برگه‌های نازکی که هنگامِ ورق زدنِ کتاب احساس خوبی به خواننده می‌دهد برای کسی که علاقه‌مند به داشتنِ هر سه جلدِ این کتاب است، اتفاق خوشایندی است. به خصوص این‌که کتابِ حکمتِ سقراط و افلاطون نیز در آن گنجانده شده است؛‌ در واقع چهار کتاب در یک مجلد.

مهم‌تر از ظاهرِ کتاب، که به شدت مرا شیفتهٔ خود کرده است،‌ محتوای آن و اشرافی است که نویسنده بر تاریخِ فلسفه داشته و توانسته است به سادگی و شیوایی حقِ مطلب را ادا کند.

کتاب در جلد اول با اندیشه‌های فلسفیِ حکمای یونان پیش از سقراط آغاز می‌شود. در ادامه مکتب‌های فلسفی و بیوگرافیِ مختصری از فیلسوفانِ اروپا و اندیشه‌های فلسفیِ آن‌ها و تأثیراتی که بر جای نهاده‌اند، با تقسیم‌بندیِ خاصی به دنبالِ هم ذکر می‌شود. این معرفی در جلدِ سوم با ارائهٔ اطلاعاتی دربارهٔ برگسن -حکیمِ فرانسویِ نیمهٔ دومِ قرنِ نوزدهِ میلادی- پایان می یابد.

در طولِ کتاب، سیرِ اندیشه‌های بشر به گونه‌ای بکر و دست‌نخورده بدونِ هیچ‌گونه موضع‌گیری و مقایسه با اندیشه‌های آیندگان به مخاطب ارائه می‌شود؛ به‌طوری که در هر قسمت از کتاب خود را در همان عصر حاضر می‌بیند و دیدگاه‌های هر فیلسوف را که می‌خواند به تمامی همراهی‌اش می‌کند، تا جایی که فیلسوف یا فیلسوفانِ بعدی نظرش را نقد کنند یا در آن به دیدهٔ تردید بنگرند.

با این وجود باز هم احترامِ خاصی به قوهٔ فکر و تعقلِ خواننده در این کتاب وجود دارد، و این نکته‌ای است که مطالعهٔ کتاب را برای من بسیار خوشایند می‌کند. نکتهٔ قابلِ توجهِ دیگر این‌که، نویسنده هیچ‌گاه گرفتارِ حاشیه نمی‌شود و در هر قسمت مطالب و مباحثِ ضروری را به‌طورِ جامع و کامل ارائه می‌کند. او خود در دیباچهٔ جلدِ دومِ کتاب می‌نویسد:

«در این کتاب در مقامِ رد و قبول و انتقادِ تحقیقاتِ فیلسوفان و یا مقایسهٔ آن‌ها با عقایدِ دانشمندانِ خودمان نبوده‌ایم که آن خود داستانی دراز و از گنجایشِ این کتاب بیرون است و اگر چنین می‌کردیم اطنابِ ممل و به فهمِ مطالب مخل می‌شد و در نظرِ ما کارِ لازم‌تر و مفیدتر و مقدم‌تر این بود که ابناءِ نوعِ ما از عقایدِ فلسفیِ اروپاییان آگاه شوند و نیز این‌که گفتیم کوششِ ما این بوده است که آن تحقیقات را به بیانِ اختصاصیِ ایرانی درآوریم نباید حمل شود بر این‌که گفته‌های اروپاییان را از قالبی که آن‌ها به معانی داده‌اند بیرون آورده و به افکارِ خودمان نزدیک کرده باشیم. آنچه گفته‌ایم حاصلِ عینِ تحقیقاتِ آن دانشمندان است و هر چند ترجمه نیست کاملاً مطابق با گفته‌های ایشان است و از خود نه چیزی افزوده‌ایم و نه تحریف و تغییری به مطالب داده‌ایم.»

مطالعهٔ کتاب به دلیلِ سادگی و روانیِ نثرِ آن برای هر کس که اندک علاقه و اشتیاقی به فلسفه و حکمت داشته باشد میسر است، اما داشتنِ اطلاعاتی مختصر از اصولِ عقایدِ حکمای پیشین و همچنین علومِ منطق، ریاضی و فیزیک به فهمِ مطالب کمک می‌کند.

شناسنامه کتاب

عنوان	سیر حکمت در اروپا
نویسنده	محمدعلی فروغی
تصویرگر	-
مترجم	-
ویراستار	-
ناشر	هرمس
گروه مخاطبان	علاقه‌مندان به فلسفه و علم
جنسیت مخاطبان	فرقی ندارد
تعداد صفحات	1304 صفحه - پالتویی
نوبت چاپ	دوم - 89
شمارگان	2500 نسخه
قیمت	؟
شابک	978-964-363-234-2

طبق طبع اهالی خانه کتاب اشا این کتاب مزه "آب‌گوشت" می دهد. نوش جان!

کتاب هایی با همین مزه:

• سیر حکمت در اروپا
• کتاب‌هایی که دنیا را تغییر دادند
• رازهای نماز
• شب هایکوی امید
• آونگ فوکو

سایر مزه‌ها: زیتون شور، قورمه سبزی، آبگوشت، دراژه شکلاتی، شیر مادر، کاسنی

چارلی بکویث مؤسس و فرماندهٔ نیرویِ دلتایِ آمریکاست. کسانی که اهلِ بازی‌های کامپیوتری‌اند حتماً با مجموعه بازی‌های Delta Force آشنا هستند؛ بازی‌هایی که مخاطب در نقشِ یکی از اعضایِ نیرویِ دلتا به عملیات در بیرونِ مرزِ آمریکا دست می‌زد. حتی قسمت‌هایی از این بازی نیز در ایران و عراق می‌گذرد و جالب‌تر این‌که سازندگانِ آن برای شبیه‌سازیِ هر چه بیشترِ فضای درگیری، برای نیروهای ایرانی و عراقی از زبان‌های فارسی و عربی بهره گرفته‌اند.

از متن کتاب:

وقتی که عملیات شروع شود تعدادِ زیادی از ایرانی‌ها برای آوردنِ کمک پا به فرار می‌گذارند. دلتا وظیفه دارد که آن‌ها را مثلِ آب‌کش سوراخ سوراخ کند و در این باره حرفی نیست. این طرح بود. به‌علاوه من فکر نمی‌کردم که ایرانی‌ها در سفارت وجب به وجب ایستادگی کنند و در مقابلِ ما مانعی ایجاد نمایند. بله، ممکن بود یک نفر به علتِ پای‌بندی به اعتقاداتش تا پایِ جان ایستادگی کند؛ ما آماده بودیم به او کمک کنیم که به آرزویش برسد.

کتابِ نیروی دلتا از پلی‌می تا طبس، خاطراتِ چارلی بکویث از بدوِ تأسیسِ این نیرو تا عملیاتِ نافرجامِ طبس است (که اتفاقاً در نقلِ خاطراتِ وی در این کتاب موضوعِ اصلی است.) چارلی خود فرماندهیِ این نیرو را در عملیاتِ موسوم به «پنجهٔ عقاب[۱]» به عهده داشته است و روایتِ دستِ اولی را از چگونگیِ طرح، تمرینات و اجرای این عملیات از جانبِ نیروی دلتا به دست می‌دهد؛ روایتی متفاوت و جذاب از نگاهِ دشمن.

کتاب سرشار از نکاتِ ریز در طراحی و تمرینِ آموزش‌های نظامیِ سخت برایِ نیروهایِ ضربتِ سریع است. نکته‌ای که در وهلهٔ اول برای خواننده عجیب می‌نماید، میزانِ سرمایه‌گذاریِ آمریکا برای این عملیات است؛ مخصوصاً وقتی مخاطب در خلالِ خاطرات از بازسازیِ ماکتِ کاملِ سفارتِ آمریکا در ایران و تمریناتِ چند بارهٔ این نیروها قبل از اجرایِ اصلیِ عملیات آگاه می‌شود. ساختارِ ارتشِ آمریکا، نحوهٔ حضور و اجرایِ عملیات در ویتنام و سیستمِ تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیریِ نظامیِ این کشور از جمله نکاتِ ضمنی است که خواننده در حاشیهٔ مطالعهٔ کتاب به آن پی می‌برد.

کتاب، ترجمهٔ رضا فاضل زرندی است و اخیراً انتشاراتِ امیرکبیر آن را در چهل و هفت فصل و ۴۶۰ صفحه، به همراهِ ضمیمهٔ نقشهٔ ورود و خروجِ دلتا از ایران، تجدیدِ چاپ کرده است. نداشتنِ اعلام به رغمِ ذکرِ بیش از حدِ نام‌های خاص در کتاب و حروف‌چینیِ دورهٔ پارینه سنگی(!) از جمله نقص‌های کتاب است که جا داشت این انتشارات قبل از تجدیدِ چاپ آن‌ها را جبران می‌کرد.

شناسنامه کتاب

عنوان	نیروی دلتا
نویسنده	چ‍ارل‍ی‌ ب‍ک‍وی‍ث‌ و دون‍ال‍د ن‍اک‍س‌
تصویرگر	-
مترجم	رض‍ا ف‍اض‍ل‌ زرن‍دی‌
ویراستار	-
ناشر	انتشارات امیرکبیر
گروه مخاطبان	بزرگسال
جنسیت مخاطبان	فرقی ندارد
تعداد صفحات	460 صفحهٔ رقعی
نوبت چاپ	؟ - 89
شمارگان	2000 نسخه
قیمت	؟
شابک	964-00-0516-9

طبق طبع اهالی خانه کتاب اشا این کتاب مزه "قورمه سبزی" می دهد. نوش جان!

کتاب هایی با همین مزه:

• تحفة الفقراء
• شیوه‌های تقویتِ هوشِ نوزاد
• ن‍ی‍روی‌ دل‍ت‍ا از پ‍ل‍ی‌م‍ی‌ ت‍ا طب‍س
• فردا شکل امروز نیست
• اسطوره‌های صهیونیستی سینما

سایر مزه‌ها: زیتون شور، قورمه سبزی، آبگوشت، دراژه شکلاتی، شیر مادر، کاسنی

فقط تورقِ چند صفحه از تاریخِ ایران، برایِ تکان دادنِ هرکدام از ما کافی است. با این کار، خیلی زود می‌فهمیم «تاریخ» معلمی دوست‌داشتنی است. خیلی از بزرگانِ دینی و سیاسی مطالعهٔ تاریخ را گوشزد کرده‌اند، اما معمولاً ما از این معلم غافلیم. او هم یک گوشهٔ دنج مشغول است و زندگی‌اش را می‌کند. وقتی ما خوابیم، پیش می‌رود و مثلِ شاهدانِ عینی، همهٔ جنایات و حوادث را به خاطر می‌سپرد. باید پیش از فراموش‌کار شدنِ تاریخ سراغش رفت.

تاریخ «آیة الکرسی» نمی‌خواند، کشمش نمی‌خورد، برنامهٔ غذایی‌اش حساب و کتاب ندارد و این‌طوری زود آلزایمر می‌گیرد. باید تا قبل از مریض شدنش رفت و پایِ درسش نشست. بعضی‌ها پیش‌دستی کرده‌اند و زودتر از ما سراغِ این معلم رفته‌اند. مثلاً رسول جعفریان که چندین کتابِ تاریخی نوشته است.

«جریان‌ها و سازمان‌هایِ مذهبی-سیاسیِ ایران» یکی از تاریخ‌نگاری‌هایِ جعفریان است. تاریخ‌نگاری‌ای که نویسنده‌اش آن را «تاریخ‌نگاریِ فرهنگی» می‌خواند و آدم را یادِ پرونده‌هایِ ژورنالیستی می‌اندازد. هرچه باشد، کتابِ هزار و اندی صفحه‌ایِ رئیسِ فعلیِ کتابخانهٔ مجلس، پر است از شگفتی‌ها و درس‌هایِ تاریخی.

او در این کتاب، از فعالیتِ نهادهایِ مردمیِ مذهبی از دههٔ ۲۰ و ۳۰ می‌گوید و به سازمانِ مجاهدینِ خلق می‌رسد، از شریعتی و حسینیهٔ ارشاد اطلاعاتی به خواننده می‌دهد. جعفریان سعی کرده است در کتابش کوچک‌ترین و گذراترین جریان‌هایِ سیاسی-مذهبی را هم از قلم نیندازد و همه‌شان را تا زمانِ پیروزیِ انقلابِ اسلامی معرفی کند.

«جریان‌ها و سازمان‌های…» فقط دربارهٔ سازمان‌ها نیست. در این کتاب از سهمِ اشخاص در تاریخِ دورهٔ پهلوی چشم‌پوشی نشده است. افرادی چون مهندس مهدی بازرگان، آیت الله سید محمود طالقانی، آیت الله شریعتمداری، آیت الله گلپایگانی، دکتر شریعتی، حضرت امام خمینی و نویسندگانِ مذهبی-سیاسی چون خسروشاهی، مکارم شیرازی و… در این کتاب صاحبِ صفحه‌اند. سهمِ برخی از این افراد (مثلاً شریعتی) در این کتاب زیاد، پرچالش و بحث‌برانگیز است و سهمِ برخی دیگر، کمی کم‌تر.

کتابِ «جریان‌ها و سازمان‌های…» کتابِ خوش‌خوانی است و این خوش‌خوانی را، نقلِ قول‌ها و حاشیه‌نویسی‌هایِ آدم‌هایِ صاحب‌نام تشدید می‌کند. پس با کتابی مواجه‌اید که هر صفحهٔ آن یک کبوتر دیگر از کلاهش بیرون می‌آورد!

خوش‌مان بیاید یا نه، جریان‌هایِ سیاسی-مذهبیِ صد سالِ اخیر، تأثیراتِ مهم و طولانی مدت بر جامعهٔ ایران داشته‌اند. تأثیراتی که تا امروز و بعد از این نیز برجا خواهند بود و مسیرشان را در طولِ زمان ادامه خواهند داد. از این روی، دانستنِ تاریخِ این دوره و شناختِ مؤثران این برههٔ زمانی، کمک‌مان می‌کند تا دور و برمان را بهتر بشناسیم؛ به‌ویژه آن‌که بسیاری از رویدادها، در حالِ تکرارند.

رسول جعفریان

«جریان‌ها و سازمان‌های…» از حیثِ فراگیریِ زمانی و موضوعی اثری مهم است. البته این فراگیریِ موضوعی، باعث شده است به همهٔ رویدادها و جریان‌ها به طورِ کامل پرداخته نشود. این هم یکی دیگر از ویژگی‌هایِ کتاب است که به نظر معلولِ سبکِ نزدیک به ژورنالیستیِ آن است.

می‌توانید همهٔ کتاب را طی یک برنامهٔ منظم بخوانید، اما توصیه می‌کنم هر وقت هوس کردید چیزی از تاریخِ ایران بدانید، بخش به بخش جلو بروید. این‌طور خواندن بیش‌تر بِهِتان مزه می‌دهد. البته قطعاً در بخش‌هایی از کتاب حسابی دمغ می‌شوید و غصه می‌خورید، اما بیایید واقع‌بین باشیم.

کاش فونتِ نوشته‌هایِ کتاب «یاقوت» نبود. این فونت، فونتِ مناسبی برایِ کتاب‌سازی نیست. به خصوص که فاصلهٔ سطورِ کتاب کم است و خواندنش را کمی دشوار می‌کند. البته باید ناشر را به خاطرِ انتخابِ نوعِ کاغذ ستود؛ هرچند که دولتی است و کاغذ را راحت به دست می‌آورد. کاغذِ پوست‌پیازیِ کتاب وزن و حجمش را معقول کرده است.

شناسنامه کتاب

عنوان	جریان‌ها و سازمان‌های مذهبی-سیاسی ایران
نویسنده	رسول جعفریان
تصویرگر	-
مترجم	-
ویراستار	-
ناشر	خانه کتاب ایران
گروه مخاطبان	علاقه‌مندان و محققان تاریخ
جنسیت مخاطبان	فرقی ندارد
تعداد صفحات	1032 صفحه – وزیری
نوبت چاپ	نهم - بهمن 87
شمارگان	2000 نسخه
قیمت	10 هزار تومان
شابک	978-964-9051-857

طبق طبع اهالی خانه کتاب اشا این کتاب مزه "آب‌گوشت" می دهد. نوش جان!

کتاب هایی با همین مزه:

• سیر حکمت در اروپا
• کتاب‌هایی که دنیا را تغییر دادند
• رازهای نماز
• شب هایکوی امید
• آونگ فوکو

سایر مزه‌ها: زیتون شور، قورمه سبزی، آبگوشت، دراژه شکلاتی، شیر مادر، کاسنی

«خرمشهر در جنگ طولانی» مقاومتِ خرمشهر را نه در ۳۵ روزِ اول جنگِ تحمیلی بلکه در جنگی طولانی بررسی می‌کند. جنگی که مقاومت‌های آغازین، یکی از ادوارِ آن محسوب می‌شود. این کتاب را انتشاراتِ مرکزِ مطالعات و تحقیقاتِ جنگ منتشر کرده و از دو بخشِ مجزا تشکیل شده است.

بخشِ اول با عنوانِ «خرمشهر عرصهٔ مطامعِ عراق» چهار فصل دارد که در آن‌ها به این موارد پرداخته شده است:

■ اوضاع و جریان‌هایِ سیاسی-قومیِ قبل از انقلاب در خرمشهر و شرحِ مختصری از فعالیت‌هایِ آن‌ها

■ اقداماتِ دولتِ صدام و تلاشِ رژیمِ او برای بهره‌برداری از عرب‌زبان بودنِ مردمِ این منطقه

■ اقداماتِ نیروهایِ مذهبی-انقلابیِ خرمشهر برایِ مقابله با فعالیت‌هایِ ضدِ انقلابی و قوم‌گرایانه

■ عللِ برکناریِ حسن البکر و رسیدنِ صدام حسین به قدرتِ مطلقهٔ عراق

■ محاصرهٔ اقتصادیِ ایران و قطع رابطهٔ امریکا با ایران

■ شکستِ حملهٔ طبس و کودتایِ پادگانِ نوژه

■ شمارشِ معکوسِ آغازِ جنگِ تحمیلی

■ تغییرِ مشی و تاکتیک صدام پس از شکست و موضوعِ «عربستان‌سازیِ» خوزستان

بخشِ دومِ کتاب نیز با عنوان «خرمشهر در تهاجمِ سراسریِ عراق»، شاملِ ۶ فصل است که در آن‌ مواردی از این دست به‌طور مفصل بازگو شده است:

■ جریانِ آمادگیِ ‌ارتشِ متجاوزِ صدام برایِ شروعِ هجوم به خرمشهر

■ اوضاعِ مرز و تحرکاتِ مرزیِ عراق پس از پیروزیِ انقلاب و واکنشِ ‌ارگان‌های مسئولِ جمهوریِ اسلامی

■ چگونگیِ شروعِ هجومِ سراسریِ دشمن در منطقهٔ خرمشهر و واکنشِ مردم

■ نحوهٔ هجومِ یگان‌هایِ زمینیِ عراق و محورهایِ تجاوز و چگونگیِ مقابله با آن‌ها

■ شکل‌گیری و سازمان‌دهیِ نیروهایِ مقاومت

■ ناکامیِ صدام در کسبِ یک پیروزیِ سریع و اعلامِ آتش‌بس از جانب او و واکنشِ جمهوریِ اسلامی

■ تمرکزِ قوا و توجهِ اصلیِ رژیمِ صدام به اشغالِ خرمشهر و آبادان

■ وضعیتِ مدافعین در آغازِ مرحلهٔ دومِ هجوم

■ عبورِ دشمن از کارون و چگونگیِ نفوذِ دشمن در شهر پس از ۲۲ روز تلاش و تحملِ تلفات

■ تشریحِ جنگِ شدیدِ خیابانی و مقابلهٔ مدافعانِ خرمشهر برایِ جلوگیری از سقوطِ خونین‌شهر

■ هجومِ نهاییِ دشمن

کتاب همچنین دارایِ دو بخشِ ضمیمه است که در ضمیمهٔ اول با عنوانِ «زنان در حماسهٔ خونین‌شهر» از تلاشِ زنان در جریانِ مقاومتِ ۳۵ روزهٔ‌ خرمشهر یاد شده است و نیز فعالیت‌هایی که در زمینهٔ نبردِ مستقیم با دشمن، پشتیبانیِ رزمندگان و امدادگری داشته‌اند.

ضمیمهٔ دومِ کتاب، زندگی‌نامه‌ای از شهید شیخ محمدحسنِ شریف‌قنواتی است که در آن به نقش و فعالیت‌های این شهید در خرمشهر پرداخته شده است.

نگارشِ اولیهٔ کتاب در فاصلهٔ سال‌هایِ ۱۳۶۱ تا ۱۳۶۳ با استفاده از منابع و اسنادِ سپاه پاسداران، ارتش، شهربانی، فرمانداری، استانداری و روایتِ کسانی که در خرمشهر جنگیده‌اند صورت گرفته است. کتاب در انعکاسِ مقاومتِ مردمی و هویت و ارزشِ مقاومتِ مردمِ خرمشهر موفق عمل کرده است و بیانِ واقعیت‌هایی چون فعالیتِ ستون پنجم، خوفِ اسارتِ نیروهای خودی و خویِ ددمنشانهٔ دشمن از نقاط قوتِ آن است.

از آنجا که به جز نیروهای بومی و مستقر در خرمشهر واحدهایی از نیروهای زمینی، هوایی و دریاییِ ارتش نیز در دفاع از این شهر حضور داشته‌اند، جای خالیِ روایت‌های دقیق از این حضور در کتاب احساس می‌شود. با این حال «خرمشهر در جنگِ طولانی» جامع‌ترین اثری است که تا به حال دربارهٔ مقاومتِ خونین‌شهر نوشته شده است.

شناسنامه کتاب

عنوان	خرمشهر در جنگ طولانی
نویسنده	مهدی انصاری، محمد درودیان، هادی نخعی
تصویرگر	-
مترجم	-
ویراستار	-
ناشر	مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ
گروه مخاطبان	علاقه‌مندان به تاریخ ایران
جنسیت مخاطبان	فرقی ندارد
تعداد صفحات	528 - رقعی
نوبت چاپ	سوم - 1387
شمارگان	3000 نسخه
قیمت	3000 تومان
شابک	964-6315-77-1

طبق طبع اهالی خانه کتاب اشا این کتاب مزه "کاسنی" می دهد. نوش جان!

کتاب هایی با همین مزه:

• اعترافات
• نفس بریده
• عزاداران بیل
• جای خالی سلوچ
• جاده

سایر مزه‌ها: زیتون شور، قورمه سبزی، آبگوشت، دراژه شکلاتی، شیر مادر، کاسنی

بعضی‌ها مثل من دوست دارند به جای شنیدن یک روایت تاریخی از یک واقعه -که احتمالاً راوی‌اش هم کمی پیازداغ قضیه را زیاد کرده است– به منابع اصلی مراجعه کنند و خودشان بخوانند… بخوانند که آن واقعه به چه دلایلی روی داده است؟ کیفیت وقوعش چگونه بوده است؟ و نتایج و اثرات آن را بر مردم و حوادث بعد از آن واقعه بدانند.

حادثهٔ عاشورا از وقایع بسیار مهم و تأثیرگذار تاریخ است که بلاشک تا زمان قیامت، اثراتش بر مردم و حوادث عالم جاری

خواهد بود. اگر بخواهیم اطلاعات درست و دقیقی از وقایع آن روز و حوادث قبل و بعدش بدانیم باید به کتاب‌هایی مراجعه کنیم که عالمان بزرگ اسلام مثل شیخ صدوق و شیخ مفید و سیدبن طاووس نوشته‌اند. یا دانشمند بزرگی چون شهید مطهری از راویان معتبر حدیث نقل کرده است.

حاج شیخ عباس قمی صاحب کتاب ارزشمند «مفاتیح الجنان» عالم بزرگی است که کتاب ارزشمند دیگری دربارهٔ زندگانی چهارده معصوم (علیهم السلام) به نام «منتهی الآمال» دارد.

این کتاب شامل ۱۴ باب است که در هر باب به زندگی یکی از چهارده معصوم(ع) می‌پردازد. حاج شیخ عباس در هر باب با آوردن نام راویان حدیث، زندگی آن معصوم را از جنبه‌های مختلف بررسی کرده است؛ مواردی چون ولادت، نسب مادر، اولادان، حوادث مربوط به زمان حیات آن معصوم و….

در باب پنجم منتهی الآمال که تقریباً از تمام باب‌های آن بیشتر است و بیش از ۲۷۰ صفحه را به خود اختصاص داده است، تمام وقایع مربوط به ولادت، زندگی و شهادت امام حسین(ع) به تفصیل آمده است.

کاظم عابدینی مطلق با حفظ اصالت و وفاداری به متن این کتاب را ویرایشی ساده کرده است. خواندن این کتاب در ایام محرم برای همهٔ کسانی که دوست دارند دربارهٔ واقعهٔ عاشورا بیشتر بخوانند و بدانند مفید و جالب است.

خاطرات شخصیت‌ها در پژوهش‌های تاریخی به ویژه در تاریخ شفاهی، جزء منابع مهم دسته‌بندی می‌شود، زیرا از درون خاطرات افراد می‌توان حوادث تاریخی و سیاسی بسیاری را دنبال کرد و به حقایق نابی رسید.

کتاب خاطرات ابوالقاسم حالت که به صورت زندگی‌نامهٔ خودنوشت تنظیم شده است، از آن دسته کتاب‌هایی است که با خواندن آن می‌توانید اطلاعات بسیاری دربارهٔ سال‌هایی که ابوالقاسم حالت به فعالیت ادبی و روزنامه‌نگاری مشغول بوده است، به دست آورید.

مرحوم حالت فعالیت ادبی و روزنامه‌نگاری‌اش را از سال ۱۳۱۷ شمسی شروع کرده بود. به همین دلیل در لابه‌لای خاطرات او، اشاراتی به دوران سانسور و خفقان حاکم بر

مطبوعات عصر رضاشاه  و دوران آزادی مطبوعات در سال‌های ملی شدن صنعت نفت شده است. مثلا در صفحه ۵۶ کتاب آمده:

«در آن زمان –رضاخان- برای کنترل مطالبی که در روزنامه‌ها و مجلات چاپ می‌شد، اداره‌ای با عنوان ادارهٔ راهنمای نامه‌نگاری راه انداخته بودند و هر نشریه‌ای موظف بود مطالب آمادهٔ چاپش را قبل از چاپ به این اداره ببرد. آن‌ها می‌خواندند و پس از قبول، مهر «روا» روی مطالب می‌زدند. مدت‌ها وظیفهٔ بردن مطالب هفته‌نامهٔ «توفیق» به این اداره بر عهدهٔ من بود…من متوجه شده بودم که مطالب ما را اغلب آقای پاکدل می‌خواند. او هم کم حوصله بود و هم ضعف بینایی داشت. ما برای استفاده از ضعف‌های او شعرها را بدخط نوشته و بعد شعرها و مقاله‌های زیادی را ضمیمه‌اش می‌کردیم. او هم صفحه اول را می‌خواند و مهر «روا» را روی همهٔ صفحات بعد می‌زد.»

یا در صفحهٔ ۶۶ و ۶۷ می‌نویسد:

ابوالقاسم حالت

«دربار ایران از شهریور ۱۳۲۰ تا ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ قدرتی نداشت و روزنامه‌های مستقل و روزنامه‌نگاران شجاع، مطالب افشاگرانه‌ای منتشر می‌کردند…. سر همین قضیه پس از دستگیری مرحوم مصدق به خانهٔ آقای توفیق ریختند و غارت کردند… خودش را هم یک سال به زندان انداختند، شکنجه کردند و شلاق زدند. پس از آزادی هم به کلی ممنوع‌القلم شد و دیگر کاری از دستش برنیامد. پس از مرگ آن مرحوم، آقای محمدعلی توفیق [پسر مرحوم توفیق] با اصرار ادامهٔ کار و سردبیری روزنامه را به عهده من گذاشت و همکاری ما ادامه یافت.»

به هرحال خواندن این کتاب را به همهٔ کسانی که علاقمند هستند دربارهٔ وضعیت فرهنگی و ادبی زمان پهلوی پدر و پسر بدانند، توصیه می‌کنیم.

تاریخ زندگی امام رضا(علیه‌السلام) یکی از حساس‌ترین دوران تاریخی معاصرِ ائمهٔ اطهار است. دورانی که با آزادی نسبی سیاسی شروع شد، با شورش‌های متوالی در جامعه ادامه پیدا کرد و با خدعهٔ مأمون، در استبداد و اختناق شدیدی به انتها رسید. شورش‌های متعدد علویان در نقاط مختلف، شیوع جنبش‌های مهدی‌خواهی و بلبشوی سیاسی سال‌های پایانیِ سدهٔ دوم در کنار ظهور فرقه‌ها و نحله‌های فکری، سایه‌ای از حوادثی است که امام(علیه‌السلام) با آن روبرو است. به همین دلیل برخی از مورخین، حوادث روزگار امام رضا(علیه‌السلام) را مجموعه‌ای از نرمش قهرمانانهٔ امام حسن(علیه‌السلام)، موقعیت امام سجاد(علیه‌السلام) و انقلاب فکری صادقین(علیهم‌السلام) می‌دانند.

«مرضیه محمدزاده» در کتاب «علی‌ بن موسی (ع)، امامِ رضا»، به صورتی زیبا و روان، دوران زندگی امام را برای خواننده تصویر می‌کند. تعادل بین روایت‌های تاریخی و

تحلیلی، معرفی کامل شخصیت‌های تاریخی، بررسی همهٔ جوانب حوادث و نقل نظریات مختلف دربارهٔ هر واقعه، در کنار بررسی اجتهادی آن‌ها سبب شده تا کم‌تر نقطهٔ تاریکی در ذهن خواننده باقی بماند. در همین حال،با یک فضاسازی مناسب بین حوادث مختلف تاریخی روابط منطقی برقرار شده و خواننده رشته حوادث را گم نمی‌کند. ویژگی که در کم‌تر کتاب تاریخی یافت می‌شود.

این کتاب در ۴ فصل تنظیم شده‌ است. در فصل اول، اوضاع سیاسی و فکری جامعهٔ اسلامی تا قبل از عصر امام رضا(علیه‌السلام) و به خصوص مسئلهٔ پیدایش سلسلهٔ عباسیان تشریح شده‌است. در این فصل فضای سیاسی جامعهٔ اسلامی را از عصر امام حسن(علیه‌السلام) تا عصر امام رضا(علیه‌السلام) به گونه‌ای توصیف شده که خواننده می‌تواند فضایی را که منجر به ولایتعهدی امام شد به طور کامل درک کند.

در فصل دوم، زندگی تاریخی امام رضا(علیه‌السلام) از بُعد تاریخی از تولد تا شهادت مورد بررسی قرار گرفته است. در حاشیهٔ این فصل، مباحثی اساسی مانند تاریخ پیدایش مذهب شیعه و تشیع در ایران که در شناخت حرکت‌های سیاسی اجتماعی امام رضا مؤثر هستند بحث شده ‌است.

در فصلِ سومِ این کتاب به زندگانی فکری امام رضا(علیه‌السلام) و جایگاه علمی امام در مواجهه با دوران پرآشوب رشد مباحث کلامی و مکاتب فلسفی و تقابل آن حضرت با مکاتب محتلف پرداخته شده است. متن کامل بسیاری از مناظرات و خطبه‌های توحیدی امام(علیه‌السلام) در این فصل قرار داده شده است. گزیدهٔ احادیثی در این فصل گردآوری شده است به گونه‌ای که خواننده از مهم‌ترین سؤالات کلامی عصر امام رضا(علیه‌السلام) آگاه می‌شود.

فصل چهارم این کتاب، گنجینه‌ای از اشعار شعرای قدیم و معاصر عرب و فارس دربارهٔ امام رضا(علیه‌السلام) است. در هر بخش معرفی مختصری از این شعرا وجود دارد. اشعار عربی به طور کامل ترجمه شده و معنی کلمات سختِ اشعارِ فارسی نیز به صورت پاورقی ذکر شده ‌است.

چقدر جنگل خوسی، میلت ویسی، خسته نویوسی            می جان جانانا، تره گمه میرزا کوچیک خانا…

(چقدر برای مردم در جنگل خوابیدی، خسته نشدی ای جان جانان من، تو را می‌گویم ای میرزا کوچک‌خان)

امه رشتی جقلان، ایسیم تی فرمان، گوییم امی جان           تی راه قربانا، تره گمه میرزا کوچیک خانا…

(ما بچه‌های رشت، گوش به فرمان تو، می‌گوییم جان ما به قربان راه تو، تو را می‌گویم ای میرزا کوچک خان)

***

این شعر با آن موسیقی سوزناک و صدای حزن‌آور ناصر مسعودی را یادتان می‌آید؟ ناخودآگاه ذهن آدم را می‌برد به سال‌هایی که سریال میرزا کوچک‌خان از تلویزیون پخش می‌شد. آن موقع شاید به خاطر ایام کودکی خیلی متوجه وجه تاریخی داستان نبودیم اما مدتی پیش که سریال «در چشم باد» از شبکه اول پخش می‌شد، من بیش‌تر به وجه تاریخی داستان توجه داشتم و وجه قصهٔ شخصیت‌های اصلی داستان برایم قضیهٔ فرعی بود.

با این‌که در این سریال تا حدود زیادی مسئلهٔ قیام میرزا و جنگش با نیروهای دولتی و انگلیسی خوب به تصویر کشیده شده بود ولی گویای تمام و کمال واقعهٔ قیام میرزا کوچک خان جنگلی نبود (که البته شاید هم قرار نبوده باشد).

برای همین دیدم شاید بد نباشد کتابی را معرفی کنم که در آن علاوه بر جریان قیام میرزا علیه دولت مرکزی و مستبدان قجری وابسته به بیگانه، اطلاعاتی ارائه کند و توضیحاتی هم دربارهٔ زندگی میرزا قبل از قیام، دوران طلبگی‌اش در حوزهٔ علمیه، مجاهد و مشروطه‌خواه بودنش در سال‌های ۱۲۸۷ تا ۱۲۹۳ هجری شمسی داشته باشد.

کتاب «حماسهٔ میرزا کوچک» که آقای حمید گروگان آن را بر اساس منابع مکتوب و مصاحبه با تعدادی از پیرمردان گیلانی و هم عصر میرزا نوشته، آن قدر مستند است که بتوانید با خواندنش نه تنها تصویری درست از شخصیت میرزا، اعتقادات و باورهایش به دست بیاورید که حتی شرایط زمانه و مسائل سیاسی آن دوره را هم بشناسید.

گروگان سعی کرده در این کتاب به بعضی شبهات دربارهٔ ادعای تجزیه‌طلب، قدرت‌طلب یا وابسته بودن میرزا به کشور روسیهٔ بلشویکی و… پاسخ دهد. به هر حال اگر دوست دارید دربارهٔ این شهید مجاهد بیش‌تر بدانید توصیه می‌کنم حتما کتاب را بخوانید.

این که شهید عزیز سید عبدالحسین لاری می‌گفت: «هزار لعنت به ابالیس انگلیس و روس بدتر از مجوس» بدون دلیل و از سر تعصب بی‌جا نبود. شاید که نه حتما! اگر هر ایرانی وطن دوستی هم به تاریخ ۲۰۰ سال اخیر (به ویژه دورهٔ قاجار) آگاهی پیدا کند، همین موضعِ سخت و نفرت شدید را نسبت به انگلیس و روسیهٔ تزاری ابراز کند.

بهائی‌گری و بهائی‌بازی در تاریخ معاصر ایران از آن دست وقایعی است که دو سر بیش‌تر ندارد. یک سرش جهالت و نادانی آدم‌ها و یک سر دیگرش قدرت‌طلبی صرف آدم‌هایی است که از نادانی آدم‌های دستهٔ اول بهره می‌برند. تمام داستان

ریشهٔ بهائیت که از فرقه‌ای انحرافی به نام «بابیت» سرچشمه می‌گیرد، از زمانی آغاز می‌شود که یک کاردار دوم سفارت روسیه در تهران به نام «پرنس کینیاز دالگورکی» تصمیم می‌گیرد برای رسیدن کشور متبوعش به آب‌های آزاد و به چنگ آوردن ایران در زمان محمد شاه قاجار (پدر ناصرالدین شاه) به شیوه‌های ریاکارانه روی بیاورد و با ایجاد فتنه و تفرقه در کشورمان به اهدافش برسد.

دالگورکی برای رسیدن  به اهدافش ابتدا به دروغ اظهار اسلام  می‌کند و برای کسب علوم اسلامی به حوزهٔ علمیه اصولیون در تهران وارد می‌شود و بعد از مدت کوتاهی متوجه می‌شود که عقاید علما و مردمی که پیرو اصول مذهب شیعهٔ اثنی عشری هستند، آن قدر محکم است که او نمی‌تواند کاری از پیش ببرد. به همین دلیل این بار به حوزهٔ علمیه «شیخیه» می‌رود.

شیخیه فرقه‌ای بود که با حمایتِ مستقیمِ فتحعلی شاه قاجار محفلشان رونق گرفته بود و به نوعی علمایِ آن آخوندهای درباریِ نیمهٔ اول عصر قاجار محسوب می‌شدند. اعتقاد پیروان این فرقه بر این مبنا بود که ایشان برای عمل به احکام و صدور فتاوای جدید به برداشت از قرآن، دستورات پیامبر و امام اعتقاد داشتند و عقل را به عنوان مبنا قبول نداشتند. در مقابل، دم از چیزی به نام رکن رابع می‌زدند. یعنی معتقد بودند که در زمان غیبت امام زمان(عج) باید به «رکن رابع» مراجعه کرد و رکن رابع از نظر آن‌ها کسی بود که به واسطهٔ ریاضت‌ها به درجه‌ای رسیده باشد که شخصاً به دیدار امام عصر نائل آمده و فتاوای جدید را از ایشان بپرسد! در واقع شیخیه‌ای‌ها در عمل منکر عقل و احادیث مربوط به استخراج احکام توسط علما می‌شدند.

با ورود دالگورکی به حوزهٔ علمیهٔ شیخیه و آگاهی پیدا کردن از عقاید بعضاً عجیب و غریب علمای شیخیه دربارهٔ باب امام زمان بودن و دیدار با ایشان، کشف کرد که تنها راه نفوذ و ایجاد تفرقه در ایران استفاده از همین ظرفیت عالی است…

این که چه طور همین جناب دالگورکی به بهانهٔ ادامه تحصیلات حوزوی به کربلا می‌رود و می‌شود شاگرد سید کاظم رشتی، عالم بزرگ فرقهٔ شیخیه و این که بعد چطور جناب علی محمد شیرازی را کشف می‌کند و این طلبهٔ حشیشی را قانع می‌کند که تو بابِ امام زمانی و باید قیامت را آغاز کنی، تازه قسمت اول داستان است. مصیبت اصلی وقتی اتفاق می‌افتد، که با توطئهٔ این جناب دالگورکی دو لشکر از مردم ایران، یکی به حمایت علی محمد باب که دیگر آن موقع ادعای امام زمان بودن می‌کرد و لشکر دیگر به فرماندهی امیرکبیر (صدراعظم ناصرالدین شاه جوان) برای تجزیه نشدن ایران، روبروی هم قرار می‌گیرند و برادرکشی اتفاق می‌افتد.

بعد و محاکمه و  اعدام علی محمد باب توسط علمای  تبریز، تحرکات جانشینان علی محمد که کاملاً با سفارت روسیه هماهنگ بودند، دوباره شروع می‌شود. آن‌ها قصدِ کشتن شاه را می‌کنند و با شکستِ نقشه‌شان، شاه حکم تبعید بابیان را صادر می‌کند. با ورود بهائیان به خاک عثمانی، بهاءالله همه کارهٔ فرقهٔ جدید می‌شود. بهاءالله رهبر پیروان علی محمد باب و البته نوکر رسمی انگلیس می‌شود.

کتاب «بهائیت در ایران» که آقای دکتر سید سعید زاهد زاهدانی با همکاری محمد علی سلامی آن را نوشته‌، کتاب بسیار جامع و محققانه‌ای است که برای شناخت عقاید و تاریخ ایجاد و چگونگی ادامهٔ حیات این فرقهٔ بیگانه‌ساز مفید است. کتاب با لحن ساده‌ای نوشته شده و تکیه بر منابع مستندی دارد.

خواندن این کتاب دربارهٔ نقش‌های بهائیان در کشف  حجاب اولیهٔ قبل از کشف حجاب رضاخانی، ایجاد لژهای فراماسونری، ایجاد  انحراف در مسیر مشروطیت، کشتار، فتنه و… اطلاعات خوبی به شما خواهد داد.

حتماً این داستان قدیمی را همه شما شنیده‌اید که: «یکی بود یکی نبود… در سرزمین مردمان آریایی که در قسمت بالای منطقهٔ دریای سیاه (سیبری) زندگی می‌کردند، یکهو قحطی آمد و آریایی‌ها هم که دام‌دار بودند و دیگر علوفه‌ای برای اسب‌ها و بزهایشان پیدا نمی‌شد تصمیم به مهاجرت! گرفتند و سه گروه شدند. دسته‌ای از آن‌ها به هند، دسته‌ای دیگر به غرب (اروپا)، و دسته‌ای هم به ایران کوچ! کردند. و این چنین مبدأ تاریخ باستان ایران، از ورود آریایی‌ها به ایران و پیدایی سلسلهٔ هخامنشیان آغاز شد…»

آیا واقعاً این داستان «راست» و واقعی است؟ آیا مبدأ تاریخ ایران از زمان «حمله» آریایی‌ها به سرزمین‌مان شروع می‌شود؟ اصلاً چند سال است که آریایی‌ها به ایران وارد شده‌اند؟ آیا قبل از آن ایران سرزمینی بدون سکنه بود؟…

داستان بالا داستانی است که نزدیک به ۱۰۰ سال توسط افراد مشخصی چون ادوارد بروان، حسن پیرنیا (مشیرالدوله)، گیریشمن (باستان شناس فرانسوی) و جناب شاپور شهبازی و تقی زاده گفته شده و بعضی از نویسندگان جدیدتر هم بدون بررسی دلایل و چون و چرای اصل داستان آن را در کتاب‌های مختلف تاریخ از جمله کتاب‌های تاریخ‌ مدارس بازگو کرده‌اند. اما می‌دانید که تاریخ ایران در زمینهٔ شهرنشینی و داشتن تمدن، بر اساس یافته‌های باستان‌شناسی به حداقل ۱۰ هزار سال پیش می‌رسد. در واقع تاریخ ایران از ۱۰ هزار سال پیش متشکل از زندگی مدنی (یکجانشینی)، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی اقوام مختلف ایرانی در جای جای ایران است. تمدن کهن «سیلک» در محدودهٔ استان‌های کاشان، قم، تهران و مازندران، تمدن کهن «مانایی» و قوم کرمانج (کرد) در منطقهٔ زیویه در غرب کشور، «کاسپین»ها در فلات مرکزی ایران (همان لرهای خودمان)، مردمان فرهنگ لاتزی‌ها و موستری‌ها (سیستان و بلوچستانی‌ها و یزدی‌ها و کرمانی‌های امروز) و…همه و همه تاریخی با قدمت ۱۰ تا ۸ هزار سال دارند. اما ورود اولین گروه آریائی‌ها (مادها) که بعد از جنگ با کرمانج‌ها آن‌ها را شکست دادند و در منطقه ایشان ساکن شدند، (یعنی بخشی از سرزمین ایران را به اشغال خود درآوردند) به ۵۹۴ سال قبل از میلاد یعنی

۲۶۰۰ سال پیش بر می‌گردد. حالا خودتان قضاوت کنید که تاریخ ۱۰ هزار ساله کجا و تاریخ ۲۶۰۰ سال کجا؟

خلاصه این قدر برایتان مقدمه نوشتم تا بتوانم بنویسم آلان نزدیک به یک دهه می‌شود که مورخین و پژوهندگان تاریخ به دنبال پاسخ این سؤال می‌گردند که چرا مورخینی که عمدهٔ آن‌ها هم سابقه عضویت در لژهای فراماسونری را دارند، می‌خواهند به من و شمای ایرانی بقبولانند که تاریخ باستان ایران از ورود آریایی‌ها شروع می‌شود و به راحتی تاریخ شش هزار سال قبلش را فاکتور می‌گیرند. یکی از این پژوهشگران تاریخ «ناصر پورپیرار»است که در کتاب «دوازده قرن سکوت – کتاب اول: برآمدن هخامنشیان» این مسئله را مورد بررسی کامل قرار داده‌اند.

نویسنده ابتدا به وضعیت آریایی‌ها در منطقهٔ سیبری، سپس به وضعیت یهودیان پراکنده شده در جهان بعد از حملهٔ «بخت النصر» -پادشاه بابل- به فلسطین می‌پردازد و در مرحلهٔ بعد رابطه میان آن دسته از یهودیان کوچیده به سیبری را با آریایی‌ها (از آریامنه تا کورش) مورد بررسی قرار می‌دهد. در ادامه، نویسنده مسیر حملهٔ آریایی‌های سیراب شده با سکه‌های طلا و نقرهٔ یهودیان را به سرزمین بابل و شکست ایشان و در مرحلهٔ آخر حملهٔ کورش به سرزمین ایران و شکست اقوام ایرانی را توضیح می‌دهد. پورپیرار در این کتاب اسناد و گِلنبشته‌های هخامنشی و تورات به ویژه رسالهٔ «استر» را مورد بررسی دقیق قرار می‌دهد و بر اساس همان‌ها اثبات می‌کند که آریایی‌ها درست مثل قوم مغول که به ایران تهاجم کرده بودند، به ایران حمله کرده‌اند. در این حمله، آریائی‌ها، اقوام ایرانی را مغلوب کرده‌اند و غالبانه با آن‌ها رفتار کرده‌اند؛ اما طی یک قرن بعد خود تحت تأثیر فرهنگ غنی ایرانی خوی خونریز و الهه‌پرست خود را کنار گذاشته و یکتاپرست و متمدن شده‌اند… (خوب حالا «العاقل یکفی به الاشاره». وقتی پای یهود وصهیونیسم وسط بیاید و از طرف دیگر جماعت فراماسونر و… دیگر تعجبی دارد که یهود بخواهد بگوید منجی قوم ما«کورش مسیح یهود» سرآغاز تاریخ باستان ایران است؟)

البته این بررسی‌ها را نه فقط جناب پورپیرار که آقایان «ایرج افشار سیستانی» در چند فصل میانی کتاب «ایلام و تمدن دیرینهٔ آن» و «م.مالووان» باستان‌شناس فرانسوی در کتاب «ایران و تمدن بین‌النهرین»، آقای «عبدالله شهبازی» در کتاب «زرسالاران یهود و پارسی»، آقای «شهریار زرشناس» در جلد اول کتاب «نگاهی کوتاه به تاریخچهٔ روشنفکری در ایران» و… انجام داده‌اند.

بنابراین، پیشنهاد می‌کنم کتاب «دوازده قرن سکوت» را حتما بخوانید تا بدانید چطور تا قرن‌ها، تاریخِ جعلیِ نوشته شده توسط مورخین فراماسونر به مردم ما قبولانده شده و اصلش چه بوده است.

بعدالتحریر: این را هم برایتان بنویسم که گرچه در این کتاب جناب ناصر پورپیرار کاملاً علمی و مستند مسائل مربوط به تاریخ باستان ایران را مورد بررسی قرار داده اما ایشان در کتاب‌های بعدی‌شان مثل «پلی بر گذشته» -برآمدن اسلام- ادعاهای عجیب و غریبی دربارهٔ تاریخ صدر اسلام و جمع‌آوری قرآن کریم مطرح می‌کند که بدون سند و مدرک است و دست کمی از ادعاهای حسن پیرنیا دربارهٔ تاریخ باستان به ویژه قبل از حملهٔ آریایی‌ها به ایران ندارد. ایشان در این کتاب‌ها بعضی مسلمات را دربارهٔ رفتار و کردار حضرت علی(ع) مثل جمع‌آوری قرآن توسط ایشان و… را بدون علم زیر سؤال می‌برد که البته این اشتباهات ایشان نباید باعث شود دلایل منطقی و حرف‌های مستندشان دربارهٔ تاریخ ایران باستان مورد بی‌توجهی یا رد قرار گیرد.

بخشی از متن کتاب را بشنوید: