شاید شما هم شنیده باشید که به تازگی صهیونیست‌ها در فلسطین اشغالی (بیت المقدس) اعلامیه‌ای در سطح وسیع توزیع کرده‌اند که در آن با استناد به بخش‌هایی از تورات و البته برخی از آیات قرآن مثل آیات ۱۶۱ و۱۶۲ سورهٔ اعراف و ۵۸ و۵۹ سورهٔ بقره خواسته‌اند به ساکنان اصلی این سرزمین یعنی فلسطینی‌ها و البته خبرنگاران حاضر در بیت المقدس بقبولانند که ما صاحبان اصلی آن هستیم و در قرآن مسلمانان هم آمده است که خداوند به بنی اسرائیل زمان داد تا به سرزمین مقدس وارد شوند.

اما آیا واقعاً سرزمین فلسطین از ابتدا و از زمان ورود بنی اسرائیل به آن در دورهٔ پیامبری حضرت یوشع(علیه السلام) سرزمینی بدون سکنه برای مردمانی بدون سرزمین بوده است؟ آیا در قرآن فقط به ورود بنی اسرائیل به ارض کنعان اشاره شده است؟ یا اینکه در آیات متعدد بر گردنکشی و عصیان این قوم نسبت به فرامین خدا، پیامبرانشان و نسبت به هم نوعانشان بسیار اشاره شده است؟ اصلاً بنی اسرائیل بعد از ورود به ارض کنعان چه می‌کند و چگونه زندگی می‌کند؟ پیامبران بنی اسرائیل در تاریخ این قوم چه نقشی داشته‌اند و مهم‌تر از آن، چه سرنوشتی پیدا کرده‌اند؟ یهودیان صهیونیست در زمان حضرت مسیح(علیه السلام) و بعد در زمان رسالت حضرت ختمی مرتبت(صلی الله علیه و آله) چه نقشی در

تاریخ داشته‌اند و با مومنان مسیحی و مسلمانان چه معامله‌ای کرده‌اند؟ این‌ها سؤال‌های اساسی است که اگر می‌خواهید جواب آن‌ها را خیلی ساده و آسان به دست بیاورید، می‌توانید کتاب «سقوط برگزیدگان» را بخوانید و دربارهٔ پرسش‌های بالا به آگاهی نسبتاً کاملی برسید.

کتاب سقوط برگزیدگان را آقای علی خضریان با حدود پنج سال تحقیق به رشتهٔ نگارش در آورده‌ است. این نویسنده برای کامل شدن تحقیقش، بیش‌تر از همه سراغ منابع قرآنی رفته‌ است. در نتیجه در این کتاب، تاریخ یهود از دیدگاه قرآن هم مورد بررسی قرار گرفته است. به طور مثال در صفحه ۶۳ این کتاب آمده است: «عدم اعتقاد به وحی باعث شد تا یهودیان فرمان‌های الهی را نیز به تمسخر بگیرند و گاهی گستاخی و جسارت خود را به حدی رساندند که خدا را دست بسته و ناتوان انگاشتند، خداوند در جواب آن‌ها در سورهٔ مائده آیه ۶۴ می‌فرماید: «یهود گفتند دست خدا بسته است و به واسطهٔ این گفتار دروغ دست آن‌ها بسته شده و به لعن خدا گرفتار گردیدند، البته دست قدرت و رحمت او گشاده است و هر گونه بخواهد انفاق می‌کند»

خواندن این کتاب را به همه کسانی که دوست دارند دربارهٔ تاریخ یهود و صهیونیسم بدانند، توصیه می‌کنم. در ضمن کتاب‌هایی چون «و اینک اسرائیل…» نوشتهٔ «مهدی شیرزادی»، «تاریخ یهود» نوشتهٔ «علی شاهمرادی» و… می تواند به تکمیل اطلاعات شما دربارهٔ تاریخ یهود و صهیونیسم کمک کند.

بخشی از متن کتاب را بشنوید:

ارسال نظر سریع

گریس هالسل، نویسندهٔ سخنرانی‌‌های رؤسای جمهور آمریکا و روزنامه‌نگار سرشناس آمریکایی، در کتاب خود مسائلی را بیان می‌کند که برای هر کارشناس یا محقق مسائل سیاسی و مذهبی از اهمیت بسزایی برخوردار است. وی در کتابش، از نقش بنیادگرایی مسیحی در ایالات متحده می‌گوید و از تاثیر آن بر حکومت و جامعهٔ آمریکا می‌نویسد.

نویسندهٔ معروف کتاب «پیشگویی و سیاست» (این کتاب با عنوان تدارک جنگ بزرگ توسط انتشارات رسا به فارسی ترجمه شده است) در این اثر خود از دشمنی با سامیان می‌نویسند که بر دو نوع است، اولی از یهودیان بیزار است و خواهان خلاص شدن از آن‌ها به هر طریق ممکن و دومی که می‌خواهد آن‌ها را در جای خاصی همانند فلسطین گرد

آورد تا این مکان، محل دومین ظهور مسیح باشد.

هالسل، از دوران کودکی خود که چگونه یک بنیادگرای مسیحی می‌شود می‌نویسد و در ادامه از سفرش به  سرزمین‌‌های مقدس با سرپرستی جری فالول (مبشر مشهور انجیلی) می‌گوید و در کنار آن‌ها، به تحلیل و بررسی مطالب مرتبط با‌اندیشهٔ مسیحیت صهیونیستی می‌پردازد.

دکتر محمد سماک مترجم عربی این کتاب می‌نویسد: «خواندن این کتاب را  وظیفهٔ هر مسلمان و مسیحی می‌دانم. چرا ایالات متحده به خاطر جلب رضایت اسرائیل بر روی منافع حیاتی خویش در منطقه پای می‌گذارد؟ چگونه و چرا ایالات متحده از اسرائیل و نه از منافع و اصول و مبادی خویش، پایه‌‌های اساسی و ثابت سیاست خاورمیانه‌ای‌اش را بنا می‌نهد؟ و چه کسی این اصول و مبادی را تثبیت و تحکیم می‌نماید و آن‌قدر ارزش و جایگاه آن‌ها را بالا می‌برد که به مرتبهٔ قداست می‌رسند؟»

کتاب دست خدا (یدالله)، پاسخ‌‌های گریسل هالسل به این پرسش است که چرا آمریکا از منافع خود در خاورمیانه به خاطر اسرائیل چشم پوشی می‌کند.

این کتاب در چند بخش متعدد به عقاید راست مسیحی، آرماگدون و اعتقاد آن بین مسیحیان انجیلی، مسجدالاقصی و ساخت بنای هیکل سوم (معبد سلیمان)، جنگ‌‌های آخرالزمان (یاجوج و ماجوج)، تقدیری‌ها و ویژگی‌‌های آنان، مبشران عقیدهٔ انجیلی و تأثیر مذهب انجیلی در سیاست خارجی آمریکا خصوصاً در برخورد با اسرائیل گردآوری شده است.



ارسال نظر سریع

استاد سید محمدباقر نجفی، متولد ۲۵ دی ماه ۱۳۲۵ در خرمشهر و متوفّای ۲۶ تیرماه ۱۳۸۱، تحصیل کرده‌ٔ رشته‌ٔ اقتصاد و حسابداری و فلسفه و ادبیات، شاگرد مکتب محیط طباطبایی و مرید شیوهٔ انتقادی مجتبی مینوی و دم‌خور با علامه محمدتقی جعفری و شاگرد درس فلسفه‌ٔ وی بوده است.

وی مدت‌ها با حمایت برخی از تشکل‌های اسلامی که اسنادی از فرقهٔ بهائیان در اختیار داشتند، پشت کرسی تحقیق و تتبع نشست و سرانجام در سال ۱۳۵۶ موفق به تدوین «کتاب بهائیان» شد؛ کتابی مشحون از پژوهش و دقت که با تکیه بر متون اصلی و اسناد موثق تدوین شده است. بی‌شک نه تنها تا آن زمان، بلکه مع الأسف، حتی الآن نیز کتاب جامعی که بتواند روند شکل‌گیری این فرقهٔ منحرف را نشان دهد، به بازار عرضه نشده و این، تنها اثر جامعی است که از زمان شکل‌گیری مرام شیخیه و سپس بر اساس آن بابیه و بهائیه نوشته شده و در اختیار است. تأسف از این بابت واقعاً عمیق است؛ زیرا در جهان اسلام، ایران به عنوان منشأ این فرقهٔ ضاله شناخته شده و به همین دلیل، لازم است در این باره، به مسؤولیت تاریخی خویش بیش‌تر عمل کنیم و با عرضه‌ٔ کارهای پژوهشی گسترده، ماهیت ساختگی این فرقه را نشان دهیم.

بخشی‌ از متن کتاب:

باب بسیار خجل شد. بعد از آن حاجی ملا محمود پرسید: در حدیث وارد است که مأمون از جناب رضا علیه‌السلام سؤال نمود که دلیل بر خلافت جدّ شما چیست؟ حضرت فرمود: آیه‌ی «أنفسنا». مأمون گفت: «لو لا نساؤنا»؟ حضرت فرمود: «لو لا أبناؤنا» این سؤال و جواب را تطبیق بکن و متعدّی را بیان نما. ساعتی تأمل نموده، جواب نگفت. بعد از آن مسائلی چند از فقه و سایر علوم پرسیدند. جواب گفتن نتوانست. حتی از مسائل بدیهیه‌ی فقه از قبیل شک و سهو پرسیدند. ندانست و سر به زیر افکنده باز از آن سخن‌های بی‌معنی آغاز کرد که من همان نورم که به طور تجلی کرد؛ زیرا که در حدیث است که آن نور، نور یکی از شیعیان بوده است.

«بعد از آن [از علی‌محمد شیرازی مؤسس بابیت] پرسیدند که از معجزات و کرامات چه داری؟ گفت: اعجاز من این است از برای عصای خود آیه نازل می‌کنم و شروع کرد به خواندن این فقره:

«الحمد لله الذی خلق العصا کما خلق الصباح و المساء».

«بسم الله الرحمن الرحیم سبحان الله القدوس السبوح الذی خلق السموات و الأرض کما خلق هذه العصا آیة من آیاته».

اعراب کلمات را به قاعده‌ی نحو غلط خواند. تاء «سمواتِ» را به فتح خواند. گفتند: مکسور بخوان. آن گاه «الأرض» را مکسور خواند. امیر اصلان خان عرض کرد: اگر این قبیل فقرات از جمله آیات باشد، من هم توانم تلفیق کرد و عرض کرد…

×××

این اثر استاد نجفی نه تنها به لحاظ نشان دادن تاریخچه‌ٔ شکل‌گیری بهائیت، بلکه به دلیل اشتمال آن بر یک پژوهش جامع درباره‌ٔ شیخیه و بابیه نیز اثری ارجمند است؛ زیرا در این باب هم جز چند کار پراکنده، کار جدی صورت نگرفته است.

«کتاب بهائیان» در دو بخش کلی نظام یافته است. بخش اول را «دعاوی» تشکیل می‌دهد که به بررسی ادعاهای سه فرقهٔ شیخیه، بابیت و بهائیت می‌پردازد. قابل ذکر است که شیخیه را شیخ احمد احسائی تأسیس نمود که زمینه‌ساز دعوای بابیت توسط علی‌محمد شیرازی شد.

مؤلف بخش دوم کتاب را «بیگانگی سیاسی» نام گذاشته و ضمن آن به ابعاد سیاسی این فتنه پرداخته و از حمایت‌های دول استعماری از این بدعت شوم پرده برداشته است.

متن کامل کتاب را می‌توانید در «کتاب‌خانهٔ حج» مشاهده کنید.

ارسال نظر سریع

علی صفایی حائری را پیش‌تر از این با نام مخفف «عین صاد» که به معنای «چشم جلوگیر» نیز بود، می‌شناختیم. و وقتی نام کاملش را دانستیم که دیگر در میان ما نبود. اندیش‌مندی بود فرهیخته، عارفی شیدا و نویسنده‌ای قوی. در نوجوانی با آثار و شاه‌کارهای اندیش‌مندان غرب و شرق آشنا شد و مهم‌تر از همه، به پوچی آن‌ها پی برد. همزمان به تحصیلات حوزوی پرداخت و در همین مسیر باقی ماند. در هجده سالگی نخستین کتابش را به نام «مسؤولیت و سازندگی» نگاشت که بنیان تفکرش را تشکیل می‌داد.

علی صفایی در یک کلام، بزرگ‌مردی بود که به بزرگ بودن نیندیشید.

بخشی از متن کتاب:

همۀ کارهایی که ادیسون‌ها و دانش‌مندان کرده‌اند، در حوزۀ رفاه است. همۀ کارهایی که همۀ روان‌شناسان کرده‌اند، در حوزۀ امن است و همۀ کارهایی که هنوز هیچ کس راجع به رهایی و آزادگی انسان نکرده است تا چیزی گریبان‌گیر او نباشد، در حوزۀ رهایی است. و با این همه، این سؤال مطرح است که: «أیحسب الإنسان أن یترک سدی.»

همۀ این سه گام رفاه و امن و رهایی هم که فراهم شود، تازه همان سه گامی است که صالح به قومش گفته بود: «أتترکون فیما ههنا آمنین فی جنات و عیون و زروع و نخل طلعها هضیم و تنحتون من الجبال بیوتا فارهین». این سه آرمان چیزی است که با یک سؤال صالح از قومش محکوم شده است. حال تو، حتی اگر انسانی باشی که زندگی فوق مدرن را برای خودت فراهم کرده باشی، چه جوابی برای آن داری؟

■■■

از معرفی نویسنده که بگذریم، «اخبات» متن ویرایش شدۀ سه سخن‌رانی است در شب‌های مبارک قدر سال ۱۳۷۰٫ «اخبات» بیان‌گر مرحله‌ای از مراحل رویش و فلاح انسان است که پس از «اسلام»، «ایمان»، «تقوا» و «احسان» قرار می‌گیرد. اسلام حد ذهنی و معرفتی مذهب است و ایمان، پیوند ذهنیت انسان با حالت‌های قلبی. تقوا نیز حد عملی مذهب است و عمل بر اساس معرفت و عشق. و احسان همراه کردن عمل است با حسن و خوبی. تا قبل از مرحلۀ اخبات، از قرب رحمت حق باید سخن گفت و اطمینانی به وصول آن نیست؛ که فرموده‌اند: «إن رحمة الله قریب من المحسنین» و اخبات، آن انکسار و خشیت باطنی و دل‌شکستگی است که انسان را رحمت حق می‌رساند.

نویسنده (یا به‌تر است بگویم: سخن‌ران) در ادامه، به بررسی علائم و زمینه‌های اخبات می‌پردازد و از راه رسیدن به آن می‌گوید؛ علائم آن «وَجَل» است و «صبر» و «صلاة» و «انفاق»، و زمینه‌های آن «فهم»، «مذاکره»، «محبت» و «بلاء». راه‌های رسیدن به آن را هم نمی‌نویسم، تا کمی به خود حرکت داده و سری به کتاب بزنید! به جان عزیزتان قسم، ارزش خواندن دارد!

ضمناً اگر کتابش را پیدا نکردید، بد به دلتان راه ندهید. پرونده‌های صوتی‌اش را می‌توانید از اینجا بر روی رایانه‌تان ذخیره کنید. شنیدن صدای استاد هم حال دیگری دارد!

ارسال نظر سریع