سفرنامه‌خوانی از کارهایِ لذت‌بخشی است که جغرافیا را با تاریخ پیوند می‌زند

اولین کسی که در مطبوعاتِ ایران در دورانِ قاجار تحقیق کرده، حمید مولانا است. او در کتابِ «سیرِ ارتباطاتِ اجتماعی در ایران» به‌ویژه مطبوعاتِ دورهٔ مشروطه را بررسی کرده است.

چشم‌های دختر برق می‌زد. انگار نقشهٔ گنج دستش داده بودم. البته واقعاً نقشهٔ گنج دستش داده بودم. این نوشته‌ها، خاطرات و داستان‌ها واقعاً گنجِ ما در تاریخِ طلاییِ دفاعِ مقدس است

آخرِ داستانِ قیصر امین‌پور، قطار قطار امید است. امیدی از جنسِ فردا

از وقتی این موضوع برایم جالب شد، ردِ پایِ خاندانِ یکی دو نفر از اقوام و دوستان را که فکر می‌کردند هیچ اثری از خاندان‌شان در کتاب‌های تاریخی نیست، در کتاب‌های تاریخِ شهر یا استان‌شان پیدا کرده‌ام

از خواندنِ قسمتی از داستان ناخودآگاه خنده‌ام گرفت؛ در آن قسمتِ قصه در اوجِ خفقانِ یکی از روزهایِ آذرِ سالِ 56 یکی از قهرمان‌های پسرِ داستان با یکی از آقایانِ هم‌کلاسش که گرایشاتِ کمونیستی دارد، در کوچهٔ پشتِ دانشگاه بحثِ سیاسی می‌کنند

دو سه روز بعد که از سرِ کنجکاوی کتابچهٔ گزیده تاریخِ بیهقی را باز کردم و چند صفحه از فصلِ اول را خواندم، دیگر نتوانستم زمینش بگذارم

به شما در خواندن نمازهایی با توجه و تفکرِ عمیق‌تر به معانی نماز یاری خواهد کرد

به انبوهی از تصاویری برمی‌خورید که در آن‌ها موی زنان حتماً از روسری، مقنعه یا حتی شالِ طراحی شده در صفحاتِ کتاب، بیرون زده است

در جلسهٔ دوم همهٔ بچه‌های گروه فهمیده‌اند که آدمِ مطالعهٔ این کتاب نبوده‌اند. جلسهٔ سوم اصلاً تشکیل نشده است. آیا راهی وجود ندارد که گروه‌های مطالعاتی بادوام و پرثمر باشد؟