یوسف‌آباد خیابان سی و سوم یکی از معدود کتاب‌هایی است که روایتی از تهران دارد و می‌شود گفت شهرِ تهران در آن دارای شخصیت است

کاسبی با عنوان مقدس!

برای من از «انفجارِ رهپویان» در فصلِ اول تا «دنیای دیگر» در فصلِ آخر اوجِ کار است، اما کلیدِ کار همان فصلِ «حافظ هفت» و «ترورِ رهبری در نماز جمعه» بود

صحرایی توانسته است در آئینهٔ رمان و داستان، مردمِ معاصرِ فارس را به تصویر بکشد

صحرایی از عناصر و ساختارِ داستانی حداکثرِ استفاده را در این اثر کرده است.

دولتِ عزیز! اگر بخواهید، می‌توانید؛ مهم خواستن است. برای کشوری که به صنعتِ سختِ انرژیِ هسته‌ای دست پیدا کرده است، کتاب‌خوان کردنِ مردم کاری دارد؟ چه‌قدر رهبر باید بگوید، بخواهد، تکرار کند، پی‌گیری کند، ابلاغ کند، دوستانه بگوید؟

این اواخر نگرانی‌هایی مبنی بر تکراری شدنِ آثارِ صحرایی حتی در داستان‌های نوجوانش وجود داشت. اما با حافظ هفت دورهٔ سومِ کارِ اکبر صحرایی شروع شد

اکبر صحرایی کسی است که نوشتن را جدی می‌گیرد و این در زمانهٔ ما، ارجمند است. ارجمندتر آن است که جسارتِ پرداختن به فضاهای ناشناخته را دارد. مثلاً بعد از نگارشِ چندین کتابِ جدی با موضوعِ دفاع مقدس، به سراغِ طنزِ جنگ می‌رود که به نظرم کاری باارزش است. حافظ هفت ادامهٔ همین نگاهِ جدی [...]

سرشار: کتابِ حافظ هفتِ آقای صحرایی را جذاب‌تر، پخته‌تر و مثبت‌تر از کتاب‌هایی که قبل از کارِ ایشان دربارهٔ سفرِ مقامِ معظمِ رهبری منتشر شده است می‌بینم.

این مجسمه، پدربزرگی را نشان می‌دهد که برایِ بچه‌ها کتاب می‌خواند.