چرا ملکِ یک ناشر بعد از سال‌ها فعالیتِ فرهنگی از دستش گرفته می‌شود؟ اگر مشکل کتاب‌ها بوده است، پس چرا امروز بازچاپ می‌شوند؟

کتاب‌نخوانی در ایران اثرِ جادویِ یک‌شبهٔ یک جادوگر نیست. این قطار از کیلومترها دورتر از ریل خارج شده است.

رابرت بینگهام داونز فهرستی از کتاب‌هایِ مؤثر در تغییرِ جهان را جمع و جور کرده است. مجموعاً شانزده عنوان کتاب در این فهرست آمده است. کتاب‌هایی که به دو دسته تقسیم شده‌اند: دنیایِ آدمی، دنیایِ علم.

دربارهٔ مزایایِ کتابِ کنکور حرف می‌زنم. به دور از احساسات می‌گویم: همان‌قدر که آناکارنینا یا مسیر سبز کتاب به حساب می‌آیند، کتابِ تستِ فلان ناشر هم کتاب است

فرمانِ برنامه‌شان را طوری چرخانده‌اند که مخاطب از پنجره به بیرون پرت شده است. این اتوبوس، بی‌مسافر است و راننده بی‌خیال می‌راند و به صدایِ ضبطِ صوتش گوش می‌دهد

او رئیسِ جمهورِ خیالیِ من است. نمایندهٔ مجلسِ خیالیِ من. او کتاب می‌خواند. از کتاب‌ها یاد می‌کند. مثال‌هایش از کتاب‌ها است. ذهنش پر از قصه است.

نظامیان برایِ ورود به حوزهٔ کتاب از ما اجازه نمی‌گیرند. و به همین دلیل، هم مؤلف‌اند، هم ناشر، هم ممیز، هم موزع، هم مبلغ، هم خریدار، هم مروج، هم رسانه.

حتّى در همان تهدیدهایى که مستقیماً از طرفِ دشمن است، اگر ما ضربه‌اى خوردیم، تقصیرِ خودِ ماست، کوتاهى‌هاى خودِ ماست

من خویشی دارم که ساواکی است. ساواکی بودنش را از من مخفی نکرده است. دلت می‌خواهد با او حرف بزنی؟

مطالعهٔ کاملِ قوانینِ وزارتِ فرهنگ و ارشادِ اسلامی به خوبی نشان می‌دهد که فعالیتِ فرهنگیِ خصوصی در ایران فاقدِ جایگاه و مجالِ ورود و بالندگی است. شما عنوانی برایِ این سیاست پیشنهاد می‌کنید؟