دیدگاه‌ها برای: نقدنامهٔ سی.تی.اسکن… http://asha.ir/archives/858 مجلهٔ آنلاین کتاب و کتابخوانی Thu, 17 May 2012 15:31:35 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 با: محمدمسیح یاراحمدی http://asha.ir/archives/858/comment-page-1#comment-405 محمدمسیح یاراحمدی Thu, 01 Jan 1970 00:00:00 +0000 http://www.asha.ir/?p=858#comment-405 پست از این زاویه که قضیه را شفاف باز کرده بود و با لحنی جالب، خوب قابل توجه بود؛ با این حال به نظر من تکرار مکررات است و مثل همیشه نقد وضعیت موجود، هر کدام از ما که این پست ها را چند باره در وبلاگ ها و سایت هایمان می نویسیم چه کرده ایم؟ داشتن یک رسانه مستقل با تعریف هایی که از یک رسانه مناسب حزب اللهی شد هزینه بر است؛ هر چند چشم فرو بستن بر دو تجربه نسبتا پایدار سوره-راه و پنجره نیز ناجوانمردی است؛ به این اضافه کنید ژانر جدید نشریاتی که هر چند هنوز بخشی از پای شان در ژانر کیهانیسم باقی مانده ولی اول راهند، از دو جهت اصولگرایی وطن امروز و چند شماره ی جدید تهران امروز. اما خوب، واضح است که هیچ کدام از نمونه های فعلی آن چیزی نیست که مطلوب ماست، با این حال ما چه کرده ایم؟ با توجه به هزینه زیاد داشتن یک رسانه مکتوب چه می توانیم بکنیم؟ نظر شخص من این است به جای اینکه دوستان چهار روزی در همشهری و الخ برای کار بروند و بعد دعوایشان شود بیایند بیرون، باید مُصِر، متعهد و هدف دار جای پایمان را با همه سنگ اندازی ها در آن مکان ها حفظ کنیم؛ یقینا فرصتی پیش خواهد آمد که ما جای تیم های قبلی را بگیریم، و در همین فرصت سریع باید دست دوستان حرفه ای و مبتدی مان را بگیریم، حرفه ای ها تثبیت خواهند شد، مبتدی ها خواهند آموخت؛ و سپس تیمی خواهیم داشت که گام به گام اعتبار کسب می کند و زمانی می رسد که غیر قابل سانسور خواهیم بود، به ما نیاز خواهند داشت و نخواهند توانست نادیده مان بگیرند، همشهری نشد، تهران امروز، تهران امروز نشد وطن امروز، آن نشد این، این نشد آن، جایگاهی خواهد بود که تیم به حدی گسترده خواهد شد که خود توانایی گرداندن کامل یک رسانه را خواهد داشت، این جاست که کسانی هستند که با داشتن یک امتیاز و پول، نیاز مند یک تیم جدید باشند. کم نداشته ایم از این نوع، شاید خیلی با گرایشات خاصه سیاسی شما سازگار نباشند، ولی من از همین نوع می دانم شان؛ و به نظرم علی قنواتی و سید جواد رسولی، حزب اللهی های ژورنالیست نوی ما هستند و به نظرم کم کم قوچانی را نیز تحت شعاع قرار خواهند داد، هر چند تعدد این لیدر ها به شرط تامین گروه های مختص به خودشان میمون خواهد بود. پس به طور خلاصه، با نمود امکانات مادی، ایده ی من یک فتح زیر زمینی خزنده ی رسانه های موجود است تا از دست نااهلانش خارج شود، و این همراه با تربیت نیرو و جمع کردن گروهی است با هدف هدایت یک رسانه بزرگتر؛ بدین ترتیب: 1. فتح خزنده ی سنگر به سنگر 2. تربیت نیرو 3. افزایش نیرو 4. افزایش گام به گام اعتبار گروهی نکته ی آخر اینکه متاسفانه همه ی ما خود را یک پا لیدر می دانیم، من منافاتی نمی بینم که لیدر ها گروه شوند خودشان با حفظ مقام شخصی شان!، و بعد یقینا در هر جمعی یک نفر گل خواهد کرد، او را بپذیریم؛ اگر آن قدر زیاد شدیم که قابلیت تشکیل چند گروه بود؛ یقینا انشعاب در این جا خوب هم خواهد بود. http://masih.ruhollah.org پست از این زاویه که قضیه را شفاف باز کرده بود و با لحنی جالب، خوب قابل توجه بود؛ با این حال به نظر من تکرار مکررات است و مثل همیشه نقد وضعیت موجود، هر کدام از ما که این پست ها را چند باره در وبلاگ ها و سایت هایمان می نویسیم چه کرده ایم؟ داشتن یک رسانه مستقل با تعریف هایی که از یک رسانه مناسب حزب اللهی شد هزینه بر است؛ هر چند چشم فرو بستن بر دو تجربه نسبتا پایدار سوره-راه و پنجره نیز ناجوانمردی است؛ به این اضافه کنید ژانر جدید نشریاتی که هر چند هنوز بخشی از پای شان در ژانر کیهانیسم باقی مانده ولی اول راهند، از دو جهت اصولگرایی وطن امروز و چند شماره ی جدید تهران امروز.
اما خوب، واضح است که هیچ کدام از نمونه های فعلی آن چیزی نیست که مطلوب ماست، با این حال ما چه کرده ایم؟ با توجه به هزینه زیاد داشتن یک رسانه مکتوب چه می توانیم بکنیم؟
نظر شخص من این است به جای اینکه دوستان چهار روزی در همشهری و الخ برای کار بروند و بعد دعوایشان شود بیایند بیرون، باید مُصِر، متعهد و هدف دار جای پایمان را با همه سنگ اندازی ها در آن مکان ها حفظ کنیم؛ یقینا فرصتی پیش خواهد آمد که ما جای تیم های قبلی را بگیریم، و در همین فرصت سریع باید دست دوستان حرفه ای و مبتدی مان را بگیریم، حرفه ای ها تثبیت خواهند شد، مبتدی ها خواهند آموخت؛ و سپس تیمی خواهیم داشت که گام به گام اعتبار کسب می کند و زمانی می رسد که غیر قابل سانسور خواهیم بود، به ما نیاز خواهند داشت و نخواهند توانست نادیده مان بگیرند، همشهری نشد، تهران امروز، تهران امروز نشد وطن امروز، آن نشد این، این نشد آن، جایگاهی خواهد بود که تیم به حدی گسترده خواهد شد که خود توانایی گرداندن کامل یک رسانه را خواهد داشت، این جاست که کسانی هستند که با داشتن یک امتیاز و پول، نیاز مند یک تیم جدید باشند.
کم نداشته ایم از این نوع، شاید خیلی با گرایشات خاصه سیاسی شما سازگار نباشند، ولی من از همین نوع می دانم شان؛ و به نظرم علی قنواتی و سید جواد رسولی، حزب اللهی های ژورنالیست نوی ما هستند و به نظرم کم کم قوچانی را نیز تحت شعاع قرار خواهند داد، هر چند تعدد این لیدر ها به شرط تامین گروه های مختص به خودشان میمون خواهد بود.
پس به طور خلاصه، با نمود امکانات مادی، ایده ی من یک فتح زیر زمینی خزنده ی رسانه های موجود است تا از دست نااهلانش خارج شود، و این همراه با تربیت نیرو و جمع کردن گروهی است با هدف هدایت یک رسانه بزرگتر؛ بدین ترتیب:
۱٫ فتح خزنده ی سنگر به سنگر
۲٫ تربیت نیرو
۳٫ افزایش نیرو
۴٫ افزایش گام به گام اعتبار گروهی

نکته ی آخر اینکه متاسفانه همه ی ما خود را یک پا لیدر می دانیم، من منافاتی نمی بینم که لیدر ها گروه شوند خودشان با حفظ مقام شخصی شان!، و بعد یقینا در هر جمعی یک نفر گل خواهد کرد، او را بپذیریم؛ اگر آن قدر زیاد شدیم که قابلیت تشکیل چند گروه بود؛ یقینا انشعاب در این جا خوب هم خواهد بود.

http://masih.ruhollah.org

]]>