(«در هر وجب از این خاک،شهیدی به معراج رفته است.با وضو وارد شوید…»
این تابلو را بر دروازه خرمشهر ،شهید بهروز مرادی نگاشته است.مرادی مردی از سلاله جوان مردان…و تا سالی که به شهادت رسید پای از جبهه ها بیرون نگذاشت. خانه شهید بهروز مرادی در خیابان نقدی کنار مسجد اصفهانیهاست. در این خانه سه شهید زیسته اند:بهروز مرادی،پدر و برادرش.-شهید سید مرتضی آوینی)

دیدن بهروز کار سختی نیست.هرسال-دقیقاً هرسال-از روز یکم تا سوم خرداد(آزادی خرمشهر)حتماً و هفته آخر شهریور(هفته دفاع مقدس)معمولاً ؛هر شبکه تلویزیونی جمهوری اسلامی ایران (شبکه های مجوزدار ماهواره ای خودمون نه!)رو که دوست دارید و در حال پخش برنامه ای راجع به خرمشهره رو ببینید!
بلا استثنا چندین و چند بار بهروز رو خواهید دید! در حال مصاحبه کردن-رد شدن از جلوی دوربین – خندیدن .هر سال در همین تاریخ های یاد شده— ۳روز+۷روز=۱۰روز—-همه مسئولین ، همه کسانی که یادشون افتاده -ای وای سه خرداد نزدیکه ها!یه چیزی بسازیم بره روی آنتن-سه خرداد شده ها! یه مطلب کار کنیم درباره خرمشهر!سه خرداده ها!کنار این عکس نخلهای سوخته چی بزنیم؟-آزادی خرمشهره ها!با یکی مصاحبه کنیم؛ آرشیوهای صوتی -تصویری -مکتوب و مصاحبه های مربوط به خرمشهر رو می گردند و جبراً به یه اسم می رسند:

بهروز مرادی.

یه جور دیگه بگم:
اگه به تاریخ جنگ علاقه مند باشی؛ و اگه بالاخص به اشغال و آزادی خرمشهر؛ چند جا هست که میتونی دنبال منبع بگردی.کتابخونه های جنگِ حوزه هنری-بنیاد شهید-حفظ آثار -سپاه و یکی دو جای مشابه .
بگرد.
درباره خرمشهر ۳۰-۴۰ عنوان کتاب هست. «دا» رو بزار کنار(هرچند «دا» هم به بهروز لینک مطلب و تصویر داده!).
کتابهایی که جزوه های شعر هستند با ده تا شعر و ۱۶ برگ و یه جاش مثلاً طرف اسم خرم و شهر رو آورده و داخل منابع جنگ شده رو هم حذف کن.(۱۱عنوانت پرید!).
کتابهایی که بیشتر گزارش رسمی عملیاتها و ناشرش ارگانهای نظامیند رو حذف کن(۱۰ عنوان دیگه هم پرید!).
کتابهای کودک لاغر مردنی رو هم حذف کن(رسیدیم به ته دیگ!)
سرجمع کمتر از تعداد انگشتهای یک دست کتاب جدی درباره خرمشهر داریم.در همه اینها-همشون-به صورت مستقیم یا غیر مستقیم به اسم بهروز یا دست نوشته هاش یا عکسهاش ارجاع داده شده. (ایضاً در همه مستندهایی که درباره خرمشهر ساخته شده.)
جالب این که اصل کار؛یعنی خود نوشته ها-عکسها- مصاحبه ها -خاطرات- نامه ها- نقاشی ها-شعارها-ابتکارات-رابطه ها – خاطرات خانواده اش و … بقیه کارهای بهروز کامل منتشر نشده!
ببینید:
عناوینشون اینه:
۱٫یادداشتهای خرمشهر/شهید بهروز مرادی/دفتر ادبیات و هنر مقاومت/حوزه هنری/۱۳۷۰-۳۹ صفحه-۲۲یادداشت و ۳نامه
۲٫داستان بهروز/بنیاد شهید/(داستانی است براساس خاطرات خرمشهر و از خاطرات بهروز هم استفاده شده با ایرادات فراوان)
۳٫در کوچه های خرمشهر/مریم شانکی/حوزه هنری/۱۳۷۷/که یک مصاحبه خانم شانکی با بهروز در پرشن هتل آبادان
۴٫رمان نخلهای بی سر/قاسمعلی فراست/صریر/۱۳۸۵
۵٫خرمشهر پایتخت جنگ
و چند یادداشت و جزوه و مقاله پراکنده دیگه.

حالا ۸سال پیش از این یکی ازدانشجوهای دانشگاه هنر یک نمایشگاه کوچیک گذاشت.عکسهایی از شهید بهروز مرادی. که فهمیدیم همدانشگاهی ما بوده.چند نفر جمع شدیم و مجموعه ای درست شد به اسم «ستاد بزرگداشت شهدای دانشگاه هنر»
-چه ها گذشت در این چند سال بماند.
فقط نتیجه پی گیری چند تا دانشجو شد یک همایش کوچیک و یک کتاب به اسم «پی کوجا می گردی آمو؟»(کتابی که در چند ساله اخیر عزیزان دل از روی اون خوراک سوم خردادشون جور میشه با همون غلطهای املایی و تاریخی کتاب!مثلاً ما یک عکس پانوراما از محسن راستانی رو اشتباهاً به اسم بهروز چاپ کردیم.رسماَ چند ساله عکسه سند خورده به نام بهروز!)

به جای عزیزان بنیاد شهید،عزیزان سپاه،عزیزان حفظ آثار،عزیزان وزرات علوم،عزیزان سازمان تبلیغات اسلامی و عزیزان دل ِجاهای دیگه که قلپ قلپ بودجه می گیرند برای حفظ آثار شهدا،بچه های دانشجو با پول توجیبیشون،با واکمن قرضیشون، با دفتر۴۰برگ و خودکار بیک و خط واحد سوارشدنشون،با آرمانگرایی جوونیشون با یک سر زدن ساده به خانواده بهروز و باعلاقشون به بهروز اون کتابچه رو تبدیل کردن به این.

کتاب«بهروز مرادی هشت سال پشت در بهشت»(آخه بهروز تو خرمشهر شهید نشد. هرچند همیشه از خرمشهر گفت و نوشت. می گفت خرمشهر قلب جنگ ما بود. بهروز روز ۴خرداد؛یه روز بعد از ۳ خرداد،بعد از سخنرانی اش تو مسجد جامع خرمشهر و داد زدنش سر مسئولین به خاطر کم کاریشون،شهید شد.بهروز همون روزی شهید شد، که حکم بازداشتش اومده بود!)
۱٫جمع آوری بیش از ۲۰۰۰قطعه عکس که بهروز در ۴۰روز اشغال خرمشهر و بعد از اون تا پایان جنگ از خرمشهر و آثار جنایات عراقیها گرفته.
۲٫جمع آوری و ثبت ۲۵ خاطره-۴۴ نامه -۲۵ مصاحبه با دوستان و صدها سند از شهید مرادی و آماده سازی آنها در قالب کتابی رحلی ۴۴۰صفحه ای!(چون حجم کار کم بوده از دید عزیزان دل دور مونده وگرنه…)
۳٫پیاده سازی نوارهای آنالوگ مصاحبه ها و خاطره گوئیهای بهروز به فرمت دیجیتال.
و….

سه چهار سالی هست که در به در یه ناشر چشم و دل پاکیم که کار رو چاپ کنه ولی حکایت همون روح و چمدونه.
ما هنوزم بودجه نداریم؛ولی جواب سلام خانواده بهروز رو میدیم.ما هنوز هم بودجه نداریم؛ ولی روز تولد بهروز که میشه،همه بچه ها یادشون می افته و به هم زنگی،پیامکی می زنن و تولد بهروز رو تبریک می گن. ما سردار فلانی-که بهروز صد دفعه اسمشو تو خاطراتش برده و شجاعتشو زمان جنگ ستوده -نیستیم؛ ولی تاریخ شهادت بهروز رو عمداً فراموش هم نمی کنیم. هنوز بودجه نداریم،ولی عکس بهروز به دیوار خونهء هممون هست. بودجه نداریم،ولی وقتی با عکسش چشم تو چشم میشیم و اشکمون درمیاد،شب میاد به خوابمون!البته بهش می گیم که ما بودجه نداریم، ولی بازم دست از سر کچل ما برنمی داره!سعی می کنیم فراموشش کنیم(همونجور که دوشتای مشهورش سعی می کنند)ولی خواهرزادش رو همسایه ما می کنه.سعی می کنیم فراموشش کنیم، ولی داداشش میاد دیدنمون.سعی می کنیم فراموشش کنیم،ولی عکسشو توی یه مجله می بینیم،خوابشو،صداشو،گریه هاشو،خنده هاشو.سعی می کنیم فراموشش کنیم، ولی یاد ضجه های عصبی رسول ملاقلی پور می افتیم ،وقتی فیلم آخرین سخنرانی بهروز و دید و حالش بد شد.وقتی صدای مصاحبه سیاوش زرین آبادی رو یادمون میاد که گریه افتاد و گریه هاش از روی نوار پاک شد. وقتی شعر حمیدسبزواری رو می خونیم ونامه سپیده کاشانی.وقتی عکس نخلهای سوخته سربریده رو می بینیم.وقتی بهروز وسط خرمشهر اشغال شده، وسط خون،وسط جنگ با دست خالی ؛با لب تشنه،گوشه یه خرابه روی خاک، نشسته و نوشته تا به قول خودش «سندی بمونه برای جوونای ۲۰سال دیگه».جوونی مثل برادرزاده اش-که اسمش بهروزه- که متن چک پرینت کتاب رو یکشبه با ولع تا صبح بخونه.(عموش رو دوست داره.زمان سربازی،یه افسره وقتی فهمیده برادرزاده بهروزه، با انتقالیش موافقت کرده).وقتی…

ول کن احمد آقا!مدرک می خوای چیکار…

سلام؛ ناشناس!
مردن و دق کردن هدف و آرزوی ما نیست. هدف و آرزوی شهدای ما هم نبوده(آرزوی شهادت جداست از مردن.هرچند گاهی باید شهید شد،گاهی باید موند و از شهدا صحبت کرد)

بهروز میگه:بچه ها می اومدن التماس می کردن می گفتن ما می خوایم بریم غسل کنیم.دیگه شب آخر بود.اینها که معمولاً میان دیگه فکر می کنن که هرآن ممکنه شهید بشن یا بعضی دوست دارن شهید بشن.در حالی که نباید اینطوری باشه.جوونها رو ما احتیاج داریم.سعی کن زنده بمونی تا این که راه بقیه رو ادامه بدیی و اگر قسمت شما شد خدا خودش انتخاب می کنه.مهر۱۳۶۰-شب قبل از عملیات شکست حصر آبادان)

یک نفر مثل بهروز می جنگه،هزارها نفر مثل من باید زندگیمون رو بزاریم برای معرفی هدفشون، آرمانشون و کارهاشون.حالا یکی زندگیش رو میذاری برای باب دیلن،یکی برای چه گوارا، یکی برای …

بهروز میگه: شهر ما خراب شد ولی جوونای ما آباد شدند.مادرها باید بچه هاشون رو طوری تربیت کنند که یک بچه جنگجو باشه،یک بچه مبارز باشه،یک بچه مسلمان.یک انسان طمعکار پرورش ندهند. یک انسانی رو که همه اش از ناامیدی و از نالیدن از خودش خسته شده(۱۳۶۱)(قابل توجه خودم!)

۳سال پیش،خانم حسینی نویسنده «دا» باما تماس گرفت .در قسمتی ازمتن به بهروز اشاره شده بود و عکس می خواست(هرچند ما به علت این که از خانواده بهروز اجازه نداشتیم شرمندشون شدیم).بنده خدا در دفتری کوچیک در یکی از ساختمونهای فرعی حوزه هنری تنها بود. از کتابی که ۸سال روش کار کرده بودند گفت. از این که حالا که تقریبا کار آماده شده،بهشون گفته بودند:این کتاب که فروشی نداره.حجمش هم زیاده.قیمتش هم زیاد میشه. بندگان خدا یک قراردادی بستند و کل کتاب رو هبه کردند به سازمان تبلیغات.تا جایی که من می دونم، دنبال گرفتن پول و منفعت مادی هم نبودند(و نگرفتند) بعد از چاپ کتاب و بازتاب وسیعش با گوشهای خودم چه حرفهایی که پشت سرشون توی همون حوزه هنری که نشنیدم!

ما ناامید نیستیم. به شهادت همه ماهایی که چند ساله با نوشته ها و عکسهای بهروز دمخوریم،و به شهادت همه دوستانش، بهروز زنده تر از هر آدم زنده ایه که ما می شناسیم.(رسول ملاقلی پور می گفت:خرمشهر رو من از چشم بهروز دیدم. بلدچی ما سر فیلم بلمی به سوی ساحل بهروز بود.وقتی می خوام فیلمنامه بنویسم،واقعاً حضورش رو حس می کنم.سرش رو از لای در می آره داخل به من نگاه می کنه.بلند می شم،تو اتاقها می چرخم دنبالش،قاطی می کنم… )ما فقط از طرفش پی گیری می کنیم. مدیر برنامه ها خودشه!قطعاً روزی که خودش بخواد-که ان شاء الله دیر هم نیست- حرفهاش به دست مخاطباش می رسه.

منتظر خبرها باشید…

بعد از دو سه سال وقفه، مجدداً با پی گیریها، جریان چاپ کتاب رو به جریان انداختیم. از اقای سرهنگی و کمری داریم کمک می گیریم برای ویرایش کار، و سعی داریم در فضایی که کار پا گرفته (یعنی دانشگاه) چاپ بشه.تا خدا چی بخواد.
با توجه به این که قطعا چاپ اول با تیراژ پایین خواهد بود، دوستانی که مایل هستند یک نسخه براشون کنار بذاریم از همین الان می تونند بیان تو لیست انتظار. اگه علاقمندید به ایمیل بنده پیام بدید.
sadeghi.design@gmail.com