عطشِ دانستن همیشه برای ما نتیجهٔ مثبت ندارد. انسانی که سؤال دارد، گرسنه است. وقتی کسی گرسنه نباشد و غذا بخورد یا این‌که گرسنه باشد و غذای مناسبی نخورد، به مشکل برمی‌خورد. انسانی که گرسنه نیست با غذا خوردن ورم می‌کند و انسانی که بَدغذا است به مشکلاتِ گوارشی دچار می‌شود.

این همان تعبیری است که ائمهٔ معصومین^(ع) ذیلِ آیهٔ «فلینظر الانسان الی طعامه» به کار برده‌اند. ایشان فرموده‌اند که منظور از طعام (=غذا) در این آیه، همان دانش است. رعایتِ این دو فوتِ کوزه‌گری سبب می‌شود که از مطالعات‌مان نتیجهٔ مناسبی بگیریم و ترغیب شویم که بیش‌تر بخوانیم.

برای مطالعه باید سیرِ مطالعاتی داشت. باید از پیش بدانیم که قرار است در چه مورد و از چه کسی مطالعه کنیم. بی‌نظمی در مطالعه باعثِ جَوْگیرشدن و سردرگمی است؛ از طرفی با دریایی از دانش‌های گوناگون مواجه می‌شویم که از آن چیزی «نمی‌دانیم» و همین سببِ ناامیدی می‌شود و از طرفی به دلیلِ نداشتنِ تخصص در موضوع، با هر نکتهٔ نویی ممکن است جَوگیر شویم و اجتهاداتِ بی‌منطق داشته باشیم، حال آن‌که برای رسیدن به نقطهٔ اجتهاد در زمینه‌ای خاص، باید راهِ درازی را طی کنیم.

ورود به کتابخانهٔ واقعی یا مجازی مانندِ باز کردنِ درِ یخچال است؛ در کتابخانهٔ واقعی با محدودیتِ برداشت مواجهیم. هر کدام از کتاب‌ها شناسنامهٔ دقیق دارند و کتابداری وجود دارد که می‌تواند ما را راهنمایی کند. ولی در کتابخانهٔ مجازی به دلیلِ ارزان بودنِ منابع، ممکن است بدغذا شویم. فراگیریِ مرضِ دانلود، خود نشان‌دهندهٔ شیوعِ این بیماریِ مهلک در میانِ بسیاری از کاربرانِ اینترنت و کتاب‌های الکترونیکی است.

علاوه بر این، صحت‌سنجیِ کتاب‌های الکترونیک در توانِ کتاب‌خوان‌های آماتور نیست. بسیار پیش آمده است که کتابی الکترونیک را با نسخهٔ اصلیِ کتاب مقایسه کنیم و تفاوت‌هایی اساسی در آن ببینیم. گاه این تفاوت‌ها ممکن است به دلیلِ اشتباهِ تایپیست بوده باشد. و البته گاهی نیز حذف، اضافه یا تغییرِ هدف‌دارِ متن به‌خوبی قابلِ تشخیص است.

این موضوع در کتاب‌های مذهبی بیش از سایرِ کتب دیده می‌شود. از این جهت حتی سایتی که کتابِ الکترونیک در اختیار ما قرار می‌دهد باید اعتبارسنجی شود.
معضلِ نامعتبر بودنِ کتب، به خصوص در بینِ کتاب‌های ترجمه‌ای وجود دارد؛ کتاب‌هایی که از فارسی به سایرِ زبان‌ها (مانند عربی) یا کتاب‌هایی که از سایرِ زبان‌ها به فارسی ترجمه شده است. در هر دو صورت، اعتبارسنجیِ آن‌ها به دلیلِ در دسترس نبودنِ منبعِ اصلی بسیار سخت است.