مشغول خواندن کتاب «کارنامه سفر چین» بودم. شصت هفتاد صفحه‌ای که خواندم حوصله‌ام سر رفت. برای رفع خستگی هم که شده سری به اطراف چرخاندم و در گوشهٔ اتاق «مثل آب برای شکلات» را دیدم. چند صفحه‌ای خواندم… نه! مثل این که بدک هم نیست؛ شروع کردم به خواندنش. داستان، سرگذشت دختری است اسیر سنت‌ خانوادگی، به روایت لورا اسکوئیول. طبق این سنت  مکزیکی، دختر کوچک‌تر خانواده حق ازدواج ندارد و باید تا زمان مرگ مادرش، در کنار او باشد و از او نگه‌داری کند.

اسکوئیول بسیار زیبا و هوشمندانه و خلاق داستان را روایت می کند اما ناگهان از میانه داستان گویی خودش هم از نفس می‌افتد و نفت خلاقیتش ته می‌کشد! انگار او تنها تا میانهٔ داستان را پرورانده بوده است و چون به میانه می‌رسد، خود را ناگزیر از پایان دادن به آن می‌بیند و هر طوری شده و البته با رعایت کش و قوس‌های لازم، آن را به پایان می‌برد. تا فصل هشتم داستان واقعیت و فراواقعیت به شکل خوبی در کنار هم می‌نشینند و خواننده به‌راحتی با آن کنار می‌آید اما کم‌کم این حسن هم‌جواری رنگ می‌بازد و تا پایان داستان دیگر چیزی از آن باقی نمی‌ماند.

««مثل آب برای شکلات» به طرز فریبنده‌ای ساده و به طرز ساده‌ای اعجاب انگیز است، داستانی از عشق، احساس، جنگ… و غبارروبی از آن بخش از تاریخ مکزیک است که به زنان تعلق دارد.» این‌ها اظهارات بوستون کلاب دربارهٔ این رمان است که در پشت جلد به همراه چند اظهار نظر دیگر آورده شده است.

خانم مریم بیات این اثر را ترجمه کرده و می‌شود گفت به خوبی از پس آن برآمده است. ترجمه روان است اما متن مشحون از کلمات ناآشنایی است که عیناً تلفظ آن با رسم‌الخط فارسی آورده شده است و شایسته می‌بود اگر خانم بیات کلمهٔ معادلی برای آن‌ها در فارسی نیافته است، دست‌کم در پاورقی توضیحی دربارهٔ آن‌ها می‌داد.

این رمان تاحدی رمانی است زنانه و به همین مناسبت انتشارات روشنگران و مطالعات زنان آن را به چاپ رسانده است.