پیشنهاد مخاطبان: جومپا لاهیری را در ایران بیش‌تر با داستان «مترجم دردها» می‌شناسند. «همنام» و «خاک غریب» از دیگر آثار این نویسندهٔ مشهور هندی الاصلِ آمریکایی است .
خاکِ غریبِ جومپا لاهیری از هشت داستان تشکیل شده است، داستان‌هایی که در عین مجزا بودن، از یک الگوی مشخص پیروی می‌کنند. شاکلهٔ همهٔ داستان‌ها را غربت و سردرگمی آدم‌ها تشکیل می‌دهد. داستان‌های لاهیری در مورد تنهاییِ آدم‌هایِ غربت‌زده، سقوطِ ارزش‌ها و سردرگمیِ آدم‌هایِ مهاجری است که از سرزمین مادری خود دل کنده‌اند و به امید یافتنِ زندگیِ بهتر وارد کشوری غریب شده‌اند .
توی داستان‌های جومپا لاهیری هیچ کسی -به معنای عام کلمه- مقصر نیست، آدم‌ها برای رسیدن به موقعیت بهتر از هند به آمریکا مهاجرت می‌کنند و غالباً هم به موفقیت‌های زیادی دست پیدا می‌کنند، اما کودکان آن‌ها نه می‌توانند فرهنگ هندی‌ها را بپذیرند و نه فرهنگ آمریکایی‌ها را.

لاهیری در خاک غریبش سرنوشت آدم‌هایی را روایت می‌کند که در خاک غریبی رشد  کرده و بزرگ شده‌اند، این آدم‌ها در زندگیِ اجتماعی آدم‌های موفقی هستند، از وجههٔ اجتماعیِ خوبی برخوردارند، اما از درون با مشکلات پیچیده‌ای دست و پنجه نرم می‌کنند .
آدم‌های خاک غریب، ریشه و پناهگاهی ندارند، آن‌ها فرهنگ‌شان -و خودشان- را گم کرده‌اند، سرزمینی ندارند، و به جاهایی که در آن زندگی می‌کنند اعتمادی ندارند .
لاهیری لابه‌لای داستان‌ها، ما را با شخصیت‌های داستانش آشنا می‌کند. این آدم‌ها واقعی هستند. ما هر روز می بینیمشان، با آن‌ها زندگی می‌کنیم و لمس‌شان می‌کنیم.  کودکانی که از هندی بودن خود خجالت می‌کشند، از این‌که با آمریکایی‌ها فرق دارند از خودشان خجالت می‌کشند، رفتار مادران‌شان را درک نمی‌کنند، به زندگیِ مشترکِ آمریکایی‌ها حسادت می‌کنند. در صفحهٔ ۱۵۳ خاک غریب، لاهیری در این مورد می‌نویسد: «زندگیِ مشترکِ آن‌ها نه گرم بود، نه سرد، و نبود احساسات پر شور در هر دو حالت، چه گرمی چه سردی، سودا را از همه بیش‌تر ناراحت می‌کرد.» و این نبودن‌ها و نداشتن‌ها ویژگی‌های اصلی شخصیت‌هایِ خاکِ غریب است.
لاهیری با بیان قصهٔ زندگی شخصیت‌هایش، آرام آرام  ما را با فرهنگ هندی‌ها آشنا می‌کند. خواننده در این داستان‌ها پی می‌برد ‌که هندی‌ها به ندرت لب به مشروب می‌زنند. ازدواج‌شان اکثراً به صورت سنتی انجام می‌شود. هندی‌ها دو تا اسم دارند: اسمی که مخصوص دوستان‌شان است و اسم دیگری که برای مجامع رسمی از آن استفاده می‌شود و به آن «داک نام» می‌گویند. هندی‌ها آدم‌های قانعی هستند و….
داستان های لاهیری را باید چندین و چند باره خواند، و از خواندن مداوم‌شان لذت برد.

خاک غریبه | نوشتهٔ جومپا لاهیری | ترجمهٔ امیرمهدی حقیقت | نشر ماهی