شاید گاهی وقت نکنی جایی بروی، یا حتی کمی قدم بزنی. اصلاً ممکن است در یک اتاق خودت را حبس کنی و نخواهی از جایت تکان بخوری؛ ولی دلت هوای جاهایی را بکند که تا به حال ندیده‌ای. نمی‌دانم که تو چه فکری برای حال و هوای دلت می‌کنی، امّا اگر از من می‌شنوی: «شرلوک هلمز…» را دستت بگیر و یک نفس تا آخرش برو. این‌طوری سرگرم اتفاق‌هایی می‌شوی که جایش در کتاب‌های جنایی–معمایی است.
حالا دیگر از این‌ کنج‌نشینی دلت نمی‌گیرد. سرگرم خواندن یک رمان جنایی هستی: تا دلت بخواهد می‌توانی در کشورهای قارهٔ سبز قدم بزنی. و اگر مثل من عشقِ قطار باشی، می‌توانی کیف کنی از این‌که داری یک تعقیب و گریز نفس‌گیر را با خواندن کتاب تجربه می‌کنی. از وین تا باواریا؛ جایی کوهستانی در جنوب‌شرقی آلمان.

اگر بخواهی شرلوک هلمز را بشناسی می‌توانی بنشینی پای فیلم‌هایش. ولی قبلش بد نیست بدانی که سراغ او را در این کتاب هم می‌توانی بگیری: او آدمی‌ست که از کوچک‌ترین نشانه‌ها، نتیجه‌هایی عجیب می‌گیرد و تو را به شک می‌اندازد که مبادا با یک رمّال طرف شده باشی؟ حالا در پس این چهرهٔ رعب‌آور کسی را می‌بینی که به‌شدت با اعتیاد دست به گریبان است. و از زور اعتیاد دچار توهم توطئه شده و به یکی از خوش‌نام‌های شهر لندن اتهام بسته است. دوست او -دکتر واتسن- که پیرِ لنگی است، سعی دارد با خوب‌کردن هلمز او را از این رسوایی نجات دهد.
واتسن از طریق یک مقاله پزشکی با شخصی آشنا می‌شود که بعدها می‌فهمیم او کسی جز زیگموند فروید نیست. ولی این‌که چه‌طور می‌شود هلمز را از لندن تا وین –محل زند‌گی و کار فروید- کشاند و برخورد این دو با هم چه‌گونه خواهد بود، از آن چیزهایی است که باید خودت پی‌شان را بگیری.

وقتی خبر چاپ کتاب را شنیدم در اوّلین فرصتی که پیدا کردم، رفتم خیابان انقلاب برای خریدنش. داخل مغازهٔ انتشارات مروارید که شدم، اثری از کتاب ندیدم. با ترس و لرز رفتم جلو و از آقای مُسِنّی که پشت دخل ایستاده بود نشانی‌اش را گرفتم. پیرمرد رفت جایی در پشت مغازه که از دید من خارج بود. کمی معطل کرد و با یک کتاب نه‌چندان تمیز برگشت. با این‌که از خریدن کتاب اکراه داشتم، ولی دلم به حالش سوخت و همان کتاب را بی‌هیچ تخفیفی خریدم.