کودک که بودم «لال‌بازی» از بازی‌های مورد علاقه‌ام بود. البته امروزها به آن «پانتومیم» می‌گویند. نسخه‌های تحریف شدهٔ زیادی از لال‌بازی موجود است. بگذریم که قصدم کالبدشکافی این بازی نیست، هر چند اگر مجال داشتم بدم نمی‌آمد حرافی کنم! آن چه که در این بازی می‌آموختیم این بود که بدون هیچ کلمه‌ای مفهومی را به طرف مقابل منتقل کنیم (البته با آنچه که در فیلم «دربارهٔ الی» دیدید خیلی تفاوت داشت). القصه که هرچه بزرگ‌تر شدم احساس می‌کردم که این بازی سادهٔ کودکانه درس مهمی به من آموخته است، آنچه که فرنگی‌ها به آن “Body Language”  می‌گویند.

آگاهانه می‌‌دانستم که باید بیش‌تر دربارهٔ این زبان خاموش بدانم. کتاب‌هایی را با دقت و کتاب‌هایی را سرسری خواندم. هنوز چیز دلچسبی دستگیرم نشده بود تا این که به «زبان تن» برخوردم. سامی مولکو، نویسندهٔ کتاب، خود بازیگر پانتومیم (یا آن طور که من دوست‌تر دارم: لال‌باز) است! بی شک نمی‌توان انکار کرد که بسیاری از حالات روحی ما در چهره‌مان نماد می‌یابد اما نقش تن را هم نباید از یاد برد. نکتهٔ مهم در این‌جا خودشناسی است. بیش از آن که بخواهیم با دانستن زبان تن رفتارهای دیگران را تعبیر کنیم باید متوجه رفتار خودمان باشیم و با دانستن زبان تن از آن درست و به‌جا بهره ببریم.

مولکو در این کتاب حالات مختلف فیزیک بدن و صورت و ترکیب آن‌ها ارائه می‌کند و می‌کوشد هر یک از این‌ها را ترجمه و تفسیر کند. ارائهٔ تصاویر روشن و خوب از دیگر ویژگی‌های این کتاب است. مولکو معتقد است که شناخت زبان تن یک توانایی در بهبود روابط انسانی است. اما در سخن پایانی کتاب چنین می‌نویسد: «…مایلم سخن‌هایم در مورد زبان‌ تن یا بیان رفتاری انسان را با یک اخطار پایان دهم: هیچ وقت زبان تن را باور نکنید…»

جالب نیست؟ شاید به خاطر همین یک جمله است که شیفته این کتابم، چرا که می‌داند برای رفتار انسانی حکم قطعی نمی‌توان (و حتی نباید) صادر کرد.

این به آن معنا نیست که دیگر هیچ یک از مطالب این کتاب قابل استفاده نیست، اما اگر بعد از خواندن کتاب آن را مفید نیافتید به توصیهٔ مترجم آن، آقای امید نوری خواجوی، عمل کنید:

گرچه منظور از کتاب آن فن بود / گر تواش بالش کنی هم می‌شود»