از استیفن کینگ، تنها یک اسم شنیده بودم. تا آن‌که «راز» خودنمایی کرد.

اواسط هفتهٔ گذشته، به سفارشِ مهدی نوری، پی‌جویِ «احمدشاه مسعود: روایت صدیقه مسعود» شده بودم و گذرم به هر کتاب‌فروشی می‌افتاد، از شیر درهٔ پنج‌شیر می‌پرسیدم. نبود. اما بودن در کتاب‌فروشی، فرصتِ مغتنمی بود برای چشم‌چرانی میانِ قفسه‌ها و کتاب‌هایی که در آغوش گرفته بودند. توی همین چشم‌چرانی‌ها بود که «راز» نوشتهٔ استیفن کینگ خودنمایی کرد. نمی‌دانم چرا، اما شاید بر اثر یک کنج‌کاوی، خریدمش.

مسیرِ کتاب‌فروشی تا محل کار را پیاده رفتم و توی راه، چند صفحه خواندم. تا رسیدم به آن‌جا که فهمیدم این «راز»، همان رمانی است که فیلم «پنجرهٔ مخفی» یا همان «The Secret Window» بر اساسش ساخته شده. فیلمی خوش‌ساخت با بازی جانی دپ. یادم آمد فیلم را دیده‌ام و تصاویری که با هر کلمه، توی ذهنم می‌سازم، بسیار آشنا است. فکر کردم خواندن ادامهٔ کتاب بی‌فایده است. تصاویر آن‌چنان توی ذهنم شفاف بودند که انگار جانی دپ، همان‌جا جلوی چشمم داشت دیالوگ‌ها را بیان می‌کرد و طبق داستان پیش می‌رفت.

اما چند صفحه تحمل لازم بود تا بی‌آن‌که بفهمم، «راز» بشود کتابِ خیابانی‌ام!

خیابان‌ها را تا دیروز شنبه، با «راز» نوشتهٔ اسیفن (استفان؟) کینگ می‌پیمودم. پیاده، سوار ماشین و گاهی مترو و اتوبوس. پیمودم تا تمام شد. کتابِ خیابانی این روزهای من، داستانی خوش‌ساخت، پرداختی خوب، زبانی شسته‌رفته داشت.

«راز» آن‌چنان اثری قصه‌گو و اغواگر است که خواننده را با خود می‌برد. دقت کنید: نمی‌کشاند، بلکه می‌بَرد؛ همراه می‌کند.

داستان، دربارهٔ مردِ بی‌نوایی است که فاصلهٔ بین خوش‌بختی و بیچارگی‌اش را، عشقش: همسرش، از میان می‌برد. مرد، کنج‌نشین می‌شود و برای گریز از هرچه برایش آشنا است، راهیِ ویلایش در شهری دیگر می‌شود. در این شهر و ویلا است که مرد، درگیر ماجرایی می‌شود که به خواندنش می‌ارزد.

استیفن کینگ

گفتنِ این نکته که خواندن «راز»، من را به خواندن دیگر آثار کینگ راغب کرده است، اعترافِ خوشایندی است که دوست دارم بارها در طولِ امسال برای خودم تکرارش کنم.

داستانِ «راز» در یک «مقدمهٔ نویسنده»، ۴۹ فصل و یک «پی گفتار» روایت می‌شود. در «مقدمهٔ نویسنده»، کینگ از ماجرایی واقعی حرف می‌زند و کمی دربارهٔ خودش و نوشته‌هایش می‌گوید. در همین بین از است که او، ظرافت‌هایی از زندگی شخصی‌اشرا روایت می‌کند. ظرافت‌هایی که در داستان راز نمود دارند. گویی کینگ می‌خواسته به آدم‌های واقعیِ زندگیِ واقعی‌اش بگوید، این قصه می‌تواند روزی به قصهٔ آن‌ها بدل شود.

رمان «راز» با آن‌چه در فیلم «پنجرهٔ مخفی» دیده‌ام، جز در برخی جزئیات، مشابه است، اما پایان‌بندیِ این دو، کاملاً متفاوت‌اند. پایان‌بندی که کینگ برای رمانش در نظر گرفته، جذاب است، اما شاید بدیع نباشد. اما پایان‌بندی فیلم، شگفت‌انگیز است. جالب آن‌که هر دو پایان‌بندی، غافل‌گیریِ مطبوع و قابل انتظار را دارند.

این رمان را، نشر افق، با جلدِ گالینگورِ دوست‌داشتنی و کاغذهای سنگین چاپ کرده تا لذت دانستنِ «راز» را دو چندان کند.

بخشی از متن کتاب را بشنوید: