نصفه درست بود و نصفه غلط. اصلا ماجرا اینطوری نبود. ایشان ابتدا به من گفت مرا آقای محسن کاظمی به شما معرفی کرده است. گفتم برای چه کاری؟ گفتند برای همکاری. علاقه‌مند هستم کاری بکنم. حتی من از ایشان پرسیدم با آقای کاظمی همکاری داشته‌اید؟ که ایشان گفتند کمی. چون ایشان از در این درآمدند که با معرف هستند من از آقای سرهنگی و بهبودی هم پرسیدم که ایشان گفتند نه. بعد که من تلفن را قطع کردم با آقای کاظمی تماس گرفتم و ایشان اصلا آقای شفیعی را نمی‌شناختند. حتی تکذیب کردند که آقای شفیعی را معرفی کرده‌اند.
صداقتی در کار نبود. اصلا نگاه ما اینگونه نیست که کسی کسی را معرفی کند. اگر ایشان مایل به همکاری بودند صادقانه می‌آمدند و می‌گفتند که فلان کار بلد هستم، به من کار بدهید. ما نیز چنان‌چه در آن زمینه نیازمند بودیم حتما استفاده می‌کردیم. از تمام کسانی که با ما همکار هستند یا همکاری موقت داشتند بپرسید. صداقت درباره آنچه بلدیم و آنچه نمی‌دانیم اولین حلقه اتصال دوستی است. گفت و گوی دوستانه درباره اطلاعاتی که ابتدا از در واردیت درآمدن بعد معلوم شدن که حتی یک کتاب هم نخوانده است چنین بازتاب نازیبایی دارد. باز هم اگر به ایشان دست‌رسی دارید گرچه در این نگاه طنز ما را مالانده‌اند اما درخدمت ایشان هستیم.
اما چند غلط املایی: اولا اسم کتابخانه ما کتابخانه تخصصی جنگ است نه ادبیات مقاومت. اگر یادتان باشد اسم آن مقاله هم که در کتاب‌نیوز درآمد همین بود. ایشان مدعی است که وبلاگ ما را خوانده و مقالات را هم. کلمه پر بسامد اسم را درخاطرش نمانده چگونه دیالوگ مو به مو درخاطرش مانده است؟

یک چیز جالب هم هست. آقای نصرت زاده تیتر مطلب راخوانداید احیانا«راهنمای همکاری داوطلبانه با کتابخانه جنگ» و کسی از ادبیات مقاومت حرفی نزده. فقط در ابتدای مکالمه بنده عرض کردم کتابخانه ادبیات مقاومت که بعد ها فمیدم نام کتابخانه ، کتابخانه جنگ است. باز هم ببخشید

دوست گرامی نادیده من ـ سلام
این مطلبی که از من در کامنت یادداشت شما آمد حاصل گفت و گوی دوستانه‌ای بود که یکی از علاقمندان کتابخانه تخصصی جنگ با من داشت و از من خواست که به صورت کامنت بگذارد من نیز صلاحش را به ایشان واگذار کردم. گرچه در میانه گفت و گو من به دلایلی از ادامه منصرف شدم و مطلب ناقص ماند اما یادآور شدم مبادا برای نویسنده مطلب ناگوار باشد.
اما بعد!
۱ـ نام من نصرت‌زاده نیست، همچنان که پای کامنت قبلی آمده، نصرت‌الله صمدزاده است. بهتر است برای ماندن در حوزه نگارش استنادات خود را دقیق‌تر کنیم و به حفظ و انتقال درست، امانت‌دارانه و صادقانه کلمات وفادار باشیم. مخصوصاً کسی که دیالوگی را منتقل می‌کند این دقت از او بیشتر انتظار می‌رود.
۲ـ شخصاً برای امرار معاش کسانی که برای کار مراجعه می‌کنند احترام زیادی قائل هستم و از زمانی که من در اینجا بودم تا کنون و بعد از این هم، ان‌شاءالله؛ هیچ کاری بدون حق‌الزحمه در کتابخانه تخصصی جنگ انجام داده نشده و نخواهد شد. حتی اگر خود فرد نخواهد. چه باور کنی چه باور نکنی یکی از شرایط ما برای هر همکاری حق‌الزحمه واقعی آن کار است! هرکسی هم که از در فی‌سبیل‌الله وارد می‌شود جواب می‌گیرد که جای دیگری آن را خرج کند؛ دلیلش بماند برای سائل! ان‌شاءالله کسی که در کاری تخصصی دارد حتماً بی‌کار نخواهد ماند.
۳ـ مسئولیت و مدیریت کتابخانه جنگ از طرف کسی به عنوان خوش‌آمد یک سمپاتی سیاسی یا هر دلیلی به من واگذار نشده که دارای حقوق آن‌چنانی و لطف این‌چنینی باشد. همچنان که حتماً در سرگذشت این کتابخانه خوانده‌اید از نقطه صفر امکانات و یک میز شروع شده و به حول و قوه الهی تا اینجا آمده است. از اینجا به بعد هم محتاج دعای خیر شمایان است. در اینجا مدیریت به معنی طراحی و نظام‌مند کردن یک حرکت ملی و برای جا انداختن مقام کتاب و کتابخانه است؛ که متأسفانه در این کشور یک ژست فرهنگی برای سیاسیون شده است. پس ریاستی در کار نیست تا تشریفاتی داشته باشد.
۴ـ دوست عزیز اگر سری به فیش‌های حقوقی حوزه هنری بزنی از حقوق میلیونی حضرات اطلاع پیدا می‌کنی! امیدوارم اگر جسارتش را پیدا کردی پای عرق جبینش نیز بمانی! همین را بدان که ریاست قبلی حوزه ـ جناب آقای زم ـ اعتقاد داشت حوزه هنری باید کار دوم و سوم کارکنان باشد و به همین دلیل از کم‌ترین حقوق اداری شانه خالی می‌کرد. این نظام اداری بیمار تا کنون ادامه پیدا کرده و علی‌رغم سعی و تلاش مدیر کنونی، به سرانجام مناسبی نرسیده است. بیش از این گفتن در این خصوص را تف سر بالا می‌دانم و جای ادایش را مناسب نمی‌بینم.
۵ـ تنها نگرانی من از یادداشت شما بی اعتبار کردن کتابخانه تخصصی جنگ بود، که حاصل زحمات جمع کثیری از اصحاب فرهنگ است. وگرنه شخصاً هرگونه هجوی را به جان می‌خرم و گرامی می‌دارمش! ما برای ماندن در مسیر فرهنگ، باید پوست‌کلفت و جان سخت باشیم. بنابراین اگر کلام من در کامنت قبلی ناگوار بود شخصاً عذر می‌خواهم و برای شما آرزوی موفقیت و کامرانی دارم.

محضر خوانندگان محترم این مطلب!
لازم است بدانید، کامنت‌های هریک از مطالب خانه کتاب اشا، ضمن ارسال به ایمیل سردبیر، مستقیما به ایمیل نویسنده مطلب نیز ارسال می‌شود. طبیعتاً پاسخ آقای شفیعی به کامنتی که آقای صمدزاده شب گذشته ارسال کرده‌اند، بلافاصله بعد از خوانش این کامنت در ایمیل‌شان در سایت ثبت شده است و صبح، هر دوکامنت به صورت همزمان منتشر شده‌اند. امیدوارم، رفع سوءتفاهم شده باشد.
متشکرم – مطهری