استاد سید محمدباقر نجفی، متولد ۲۵ دی ماه ۱۳۲۵ در خرمشهر و متوفّای ۲۶ تیرماه ۱۳۸۱، تحصیل کرده‌ٔ رشته‌ٔ اقتصاد و حسابداری و فلسفه و ادبیات، شاگرد مکتب محیط طباطبایی و مرید شیوهٔ انتقادی مجتبی مینوی و دم‌خور با علامه محمدتقی جعفری و شاگرد درس فلسفه‌ٔ وی بوده است.

وی مدت‌ها با حمایت برخی از تشکل‌های اسلامی که اسنادی از فرقهٔ بهائیان در اختیار داشتند، پشت کرسی تحقیق و تتبع نشست و سرانجام در سال ۱۳۵۶ موفق به تدوین «کتاب بهائیان» شد؛ کتابی مشحون از پژوهش و دقت که با تکیه بر متون اصلی و اسناد موثق تدوین شده است. بی‌شک نه تنها تا آن زمان، بلکه مع الأسف، حتی الآن نیز کتاب جامعی که بتواند روند شکل‌گیری این فرقهٔ منحرف را نشان دهد، به بازار عرضه نشده و این، تنها اثر جامعی است که از زمان شکل‌گیری مرام شیخیه و سپس بر اساس آن بابیه و بهائیه نوشته شده و در اختیار است. تأسف از این بابت واقعاً عمیق است؛ زیرا در جهان اسلام، ایران به عنوان منشأ این فرقهٔ ضاله شناخته شده و به همین دلیل، لازم است در این باره، به مسؤولیت تاریخی خویش بیش‌تر عمل کنیم و با عرضه‌ٔ کارهای پژوهشی گسترده، ماهیت ساختگی این فرقه را نشان دهیم.

بخشی‌ از متن کتاب:

باب بسیار خجل شد. بعد از آن حاجی ملا محمود پرسید: در حدیث وارد است که مأمون از جناب رضا علیه‌السلام سؤال نمود که دلیل بر خلافت جدّ شما چیست؟ حضرت فرمود: آیه‌ی «أنفسنا». مأمون گفت: «لو لا نساؤنا»؟ حضرت فرمود: «لو لا أبناؤنا» این سؤال و جواب را تطبیق بکن و متعدّی را بیان نما. ساعتی تأمل نموده، جواب نگفت. بعد از آن مسائلی چند از فقه و سایر علوم پرسیدند. جواب گفتن نتوانست. حتی از مسائل بدیهیه‌ی فقه از قبیل شک و سهو پرسیدند. ندانست و سر به زیر افکنده باز از آن سخن‌های بی‌معنی آغاز کرد که من همان نورم که به طور تجلی کرد؛ زیرا که در حدیث است که آن نور، نور یکی از شیعیان بوده است.

«بعد از آن [از علی‌محمد شیرازی مؤسس بابیت] پرسیدند که از معجزات و کرامات چه داری؟ گفت: اعجاز من این است از برای عصای خود آیه نازل می‌کنم و شروع کرد به خواندن این فقره:

«الحمد لله الذی خلق العصا کما خلق الصباح و المساء».

«بسم الله الرحمن الرحیم سبحان الله القدوس السبوح الذی خلق السموات و الأرض کما خلق هذه العصا آیة من آیاته».

اعراب کلمات را به قاعده‌ی نحو غلط خواند. تاء «سمواتِ» را به فتح خواند. گفتند: مکسور بخوان. آن گاه «الأرض» را مکسور خواند. امیر اصلان خان عرض کرد: اگر این قبیل فقرات از جمله آیات باشد، من هم توانم تلفیق کرد و عرض کرد…

×××

این اثر استاد نجفی نه تنها به لحاظ نشان دادن تاریخچه‌ٔ شکل‌گیری بهائیت، بلکه به دلیل اشتمال آن بر یک پژوهش جامع درباره‌ٔ شیخیه و بابیه نیز اثری ارجمند است؛ زیرا در این باب هم جز چند کار پراکنده، کار جدی صورت نگرفته است.

«کتاب بهائیان» در دو بخش کلی نظام یافته است. بخش اول را «دعاوی» تشکیل می‌دهد که به بررسی ادعاهای سه فرقهٔ شیخیه، بابیت و بهائیت می‌پردازد. قابل ذکر است که شیخیه را شیخ احمد احسائی تأسیس نمود که زمینه‌ساز دعوای بابیت توسط علی‌محمد شیرازی شد.

مؤلف بخش دوم کتاب را «بیگانگی سیاسی» نام گذاشته و ضمن آن به ابعاد سیاسی این فتنه پرداخته و از حمایت‌های دول استعماری از این بدعت شوم پرده برداشته است.

متن کامل کتاب را می‌توانید در «کتاب‌خانهٔ حج» مشاهده کنید.