نمی‌دانم این قلم می‌‌‌تواند حق کتاب «نامه‌های بلوغ» که اثری انسان‌ساز  و انسانیت‌آموز است را ادا کند یا نه. الله اعلم

تا به حال فکر کرده‌اید که یک پدر در آستانهٔ بلوغ فرزند یا فرزندانش، چه بگوید همه چیز را گفته و چه نگوید هیچ‌چیز را نگفته؟ اصلا حرفی هست از پدر به فرزند و اگر هست -که هست- چه نوع حرفی است؟ خواندنش را که تمام کردم فهمیدم چه سخن‌هاست برای بلوغ و جوانی و اصلا برای همهٔ زندگی از پدر به پسر.

علی صفایی حائری ^[1] (عین-صاد) در این کتابِ سراسر ذوق، ۵نامه به ۵ فرزندش نگاشته است. با ملاحظهٔ همهٔ ظرافت‌‌‌‌های تربیتی و ادبی. حرف‌‌‌هایی پدرانه اما دوستانه. لطیف اما جدی. لازم وکافی. نامه‌‌‌هایی برای ‌سؤال‌‌‌ها و جواب‌های فرزندانی در آستانهٔ بلوغ.

بخش‌هایی از کتاب:

■ عزیزم! منیره مهربانم!

آن طور زندگی کن که«مرگ» مزاحم«زندگی» تو نباشد!

و آن گونه «بمیر» که زندگی ساز باشی!

شاید بتوانی در کنار فاطمه باشی!

ص۱۳۵کتاب

■ بعد‌‌‌ها می‌‌‌فهمی که آدم ها، چه دربرابر رنج‌‌‌ها ومصیبت‌‌‌ها وچه همراه کامروایی‌‌‌ها ودل خوشی ها، به پوچی می‌‌‌رسند ؤاز خود می‌‌‌پرسند که این  زندگی با این همه رنج و یا این زندگی محدود وکودکانه که همه چیز آن فراهم وآماده است چه معنایی دارد؟

ص ۷۹ کتاب

■■■

سؤال‌هایی از جنس چه کنم‌ها، چه باید ‌کردها ‌و چگونه باید کردها. و پاسخ‌هایی از جنس زندگی وتجربه. نویسنده در این اثر، به فرزندانش متذکر می‌‌‌شود که راهی سخت پیش روست و جز به بینات و کتاب و میزان (که هم او برایمان تعریف می‌کند) نمی‌‌‌توان و نمی‌‌‌شود چنگ زد و بدان متکی بود. و این سه است که در هر شرایطی از حیرانی و دو دِلی نجاتمان می‌‌‌دهد و به آستانهٔ تصمیم می‌‌‌رساندمان.

برای هرنامه البته ‌عنوانی خاص هم در نظر گرفته شده است که به نظرم  نام بردنش شما را‌ با محتوای نامه‌‌ها بیش‌‌‌تر آشنا می‌‌‌کند:

بینش‌‌‌ها وگرایش‌ها. سلوک واخلاق. رضا و رضوان. عمل و بحران‌‌‌‌های عمل. نامهٔ ناتمام.

دعوت می‌‌‌کنم شما را به خواندن این کتاب با صفا.