تا به حال فکرش را کرده‌ای که رفاقت با یک سنگ، چطور می‌تواند باشد؟ چندوقت پیش کتابی خواندم که می‌گفت هرکس باید سنگی داشته باشد. سنگی استثنایی که فقط متعلق به خود آدم باشد. نویسنده آن کتاب که اتفاقاً اسمش هم «هر کس باید سنگی داشته باشد» است، توی کتابش می‌گوید «من برای بچه‌هایی که سنگی ندارند تا دوستشان باشد متأسفم»

اگر فکر می‌کنید داشتن یک دوست از جنس سنگ بیش از حد بی‌معنی است، یا این‌که هیچ‌وقت به داشتن همچین دوستی فکر نکرده‌اید، خوب است بدانید من هم همچین حالی داشتم. یعنی هیچ‌وقت به فکرم نرسیده بود که باید یک سنگ داشته باشم و با او رفاقت کنم! اما، وقتی کتابِ کوچکِ خانمِ «بایرد بیلرد» را خواندم، بهم ثابت شد که باید سنگی داشته باشم.

از متن کناب:

هرکسی باید سنگی داشته باشد. من برای بچه‌هایی که سنگی ندارند تا دوستشان باشد متأسفم. من برای بچه‌هایی که هیچ سنگی دوستشان نیست و فقط سه‌چرخه، دوچرخه، اسب، فیل، ماهی قرمز، خانهٔ عروسکی سه اتاقه، اژدهای کوکی و از این جور چیزها دارند متأسفم.  برای همین من ده قانون خودم را به آن‌ها می‌گویم، ده قانون برای پیدا کردن یک سنگ… نه هرسنگی. منظورم سنگی استثنایی است که خودت پیدایش کنی و تا هروقت که بتوانی پیش خودت نگهش داری. شاید تا ابد…

این خانم که نزدیک مکزیک به دنیا آمده، توی کتابش ۱۰ قانون برای پیدا کردن و داشتن یک سنگ نوشته است. ما باید این ۱۰ قانون را رعایت کنیم و اگر دوست داریم، خودمان قانون‌های دیگری به این ۱۰ قانون اضافه کنیم. قانون‌هایی بیش از حد شخصی و استثنایی، تا سنگی که پیدا کرده‌ایم را خیلی خیلی ویژه کند. سنگی ویژه؛ فکرش را بکنید!

بعد از خواندن کتاب «هرکسی باید سنگی داشته باشد»، به فکرم رسید که خواندنش را به شما هم توصیه کنم. به نظرم خیلی حیف می‌آید که شما سنگی نداشته باشید و برای پیدا کردن یک سنگ، قانون نداشته باشید. حالا که نزدیک عید است، چه خوب می‌شود که توی سفر یا گردش، یک سنگ از توی باغ یا بیابان، یا کنار جاده یا کوه، برای خودمان پیدا کنیم. یک سنگِ خاص که فقط مال شما باشد.

راستی این را به یاد داشته باشید که «بدترین کار این است که با ناراحتی به دنبال سنگ بروی» پس، لبخند بزن.