پیچیده‌تر از

همهٔ فرمول‌های فیزیک مکانیک

ساده‌تر از

همهٔ سؤال‌های امتحان دینی

در گردش است

جهان

همیشه وقتی «شاعرانگی» و «احساس» با «اندیشهٔ» زلال و ژرف و «زبان» یک دست و استوار با هم در یک شعر جمع می شوند، شعر اثر گذارتر و دل‌نشین‌تر و ماندگارتر می‌شود. محمدمهدی سیار، شاعر چنین سروده‌هایی است.

انتشارات سورهٔ مهر، حاصل بی‌خوابی‌های شانزده سالگی تا بیست و شش سالگی محمد مهدی سیار را با عنوان «بی‌خوابی‌ عمیق» منتشر کرده است.  در این مجموعهٔ متنوع، هم «سپید» و «نیمایی» و «غزل» و «رباعی» و «دوبیتی» هست؛ هم «آیینی» و «اجتماعی» و «عاشقانه»

■

سپید مثل:

زمین برای دلم تنگ شده است

دلم برای آسمان…

ستاره نیستند این‌ها

خداوند

دانه پاشیده برایمان…

■

نیمایی مثل:

تو سربلندی

پرغروری

باشکوهی

آدم به آدم می‌رسد

اما تو کوهی…

■

رباعی مثل:

بی‌تاب‌تر از جان پریشان در تب

بی‌خواب‌تر از گردش هذیان بر لب

بی‌رؤیت روی او بلاتکلیفم

مثل گل آفتاب‌گردان در شب

■

دوبیتی مثل:

دروغی کهنه داغی بر تنم شد

دریغی وصلهٔ پیراهنم شد

سرآغاز و سرانجامم قفس بود

پروبالم وبال گردنم شد

■

آیینی مثل :

رها کنید علی را که مثل هر شب خود

به زخم کهنه و نان جوَش نمک بزند

………..

یا:

ماهم هلالی می‌شد و من در حلولی سرخ

می‌دیدم آغاز محرم‌های عالم را

■

اجتماعی مثل:

خبر رسید که پاییز رو به پایان است

چه دل خوشید؟ که این اول زمستان است

■

و این هم یک عاشقانه:

خیره‌ست چشم‌خانه به چشمان مات من

خالی‌ست بی صدا و سکوتت حیات من

دل می‌کنم به خاطر تو از دیار خویش

ای خاطرت عزیزتر از خاطرات من

آیات سجده‌دار خدا چشم‌های توست

ای سورهٔ مغازله! ای سور و سات من!

حق السکوت می‌طلبند از لبان تو

چشمان لاابالی و لب‌های لات من

شاعر شدن بهانهٔ تلمیح کهنه‌ای‌ست

تا حافظ تو باشم؛ شاخهٔ نبات من!

شکر خدا که دفتر من بی غزل نماند

شد عشق نیز منکری از منکرات من