دنبال در سوخته‌ای می‌گردیم

شاید که در بهشت، آن در باشد

رباعی، قالب کهن و شورانگیز شعر پارسی است که انگار در دههٔ هشتاد، یک بار دیگر با اقبال شاعران جوان مواجه شده است.

میلاد عرفان‌پور، شاعر بیست و یک سالهٔ خوش قریحهٔ شیرازی، حالا یکی از چهره‌های شاخص رباعی دههٔ هشتاد است.

داشتن تعهد و التزام، اندیشهٔ زلال، زبان اعتراض، نگاه متفاوت، احساس پاک و یک‌دستی و قوت زبان از شاخصه‌های رباعی عرفان‌پور است که در کنار تنوع در موضوع و مهارت بالا در غافل‌گیری و ضرباهنگ؛ رباعی‌های او را انگشت‌نما، تأثیرگذار و مثال زدنی کرده است.

«پاد شهر» عنوان مجموعه‌ای از رباعی‌های عرفان‌پور است که هم به راحتی به دل می‌نشیند و هم توی جیب جا می‌شود!

انتشارات «سپیده باوران» این رباعی‌ها را نخستین بار در «مشهد» منتشر کرده است.

میلاد عرفان‌پور این مجموعه را به آن‌هایی تقدیم کرده که در شلوغی‌های شهر، ایمان روستایی‌شان را گم نمی‌کنند…

■

دل بستهٔ سکّه‌های قلّک بودیم

دنبال بهانه‌های کوچک بودیم

رؤیای بزرگ‌تر شدن خوب نبود

ای کاش تمام عمر کودک بودیم

■

ای بی تو زمانه سرد و سنگین درمن

ای حسرت روزهای پیشین در من

بی مهری انسان معاصر در توست

تنهایی انسان نخستین در من

■

رفتی و به جایی نرسیدیم ای عمر

یک لحظهٔ خوش نیافریدیم ای عمر

ما بر لب جوی هم نشستیم ولی

هرگز گذر تو را ندیدیم ای عمر

■

گفتی به چه دلخوشی؟ سؤالت خوب است

گفتی که غریب… احتمالت خوب است

از شهر دلم گرفته… برخواهم گشت

ای تنهایی سلام! حالت خوب است؟

بیت نخست این رباعی‌ها را هم –اگر به دل‌تان نشست- در خود کتاب پیدا کنید:

■

تنهایی اگر که با تو بودن باشد

می‌خواهم از این به بعد تنها باشم

■

ما درد مدامیم؛ بگویید به تیغ

ما شیشه ی عطریم؛ بگویید به سنگ

■

پیداست چرا برج نشین مغرور است

آدم ها را همیشه کوچک دیده

■

جز سنگ تراش پیر این آبادی

برسنگ مزار خود کسی گریه نکرد

■

بیهوده ترک نخورده لب‌های زمین

لب های حسین بن علی را دیدهَ ست