بعد از کتاب آه مکتوب، نسخهٔ صوتی این اثر روانه بازار شد و به دستِ منِ روزنامه‌نگار هم رسید. تحتِ تأثیر خاطرهٔ خوشِ نسخهٔ مکتوبِ این اثر، نسخهٔ صوتی را با اشتیاق دست گرفتم و پیش از شنیدنش، از بسته‌بندی خوب و طراحی مناسب لوح‌های فشرده‌اش کیفور شدم.

نسخه صوتی «کتاب آه»، به واسطهٔ نسخهٔ مکتوبش، به نظر شنیدنی می‌آمد. به ویژه برای من که به دلیلی، به مراسم عزاداری این شب‌ها نمی‌روم و بیش‌تر دوست دارم از مقاتل بخوانم یا پای درسِ بزرگانی چون امام موسی صدر و دکتر شهیدی و دکتر شریعتی و شهید مطهری بنشینم و از کلامِ مکتوبِ آن‌ها، عاشورا را ببینم و بگریم. پس، نشستم به شنیدنِ «کتاب آه»

اگر نسخه صوتی «کتاب آه» به دست‌تان نرسیده باشد، لابد از لابه‌لای این چندسطر کوتاه می‌خواهید بدانید «آیا نسخه صوتی کتاب آه، خوب بود؟» اگر این سؤال شما است، من برای آن‌ جوابی کوتاه دارم: خیر.

بی‌شک می‌پرسید:  «چرا؟» و من در جواب‌تان خواهم گفت:

- راوی برای روایت متن، شتاب‌زده است و انگاری می‌خواهد بیانیه بخواند. ریتم تندی دارد و لحن از هرگونه فراز و فرودِ جانانه برای برانگیختنِ حسِ شادمانی یا حزن یا دلشوره شنونده، خالی است.

- راوی صدای دلنشینی ندارد.

- روایت، خطی است و انگار نه انگار که روایتی از یک ماجرای تراژیک می‌شنویم.

- شتابزدگی راوی و بی‌حسی لحن و ناخوشایندی صدایش، شنونده را می‌آزرد و نسخه صوتی مقتل را لوث می‌کند.

بنابراین، از نظرِ من، نسخه صوتی «کتاب آه» به نوعی لوث کردنِ نسخه صوتی مقتل است و برای شنیدن و گریستن، پیشنهاد مناسبی نیست. پس بهتر است نقد کنیم ناشر را که شتابزده عمل کرد و شتابزدگی را در ۱۰ لوح فشرده اعمال کرد و بر خلافِ نسخه مکتوب «کتاب آه» که اثری دلنشین و دوست‌داشتنی بود، نسخه صوتی آن را نامطلوب عرضه کرد.

و بگذارید کمی رؤیاپردازی کنیم و بگوئیم: ای کاش، صدای محزونِ سید مرتضی آوینی، راویِ «کتاب آه» می‌بود. آن‌وقت، اشک، بی‌حساب می‌بارید.

اگر حرف‌های من قانع‌تان نکرد، می‌توانید سری به سایت ناشر بزنید و خودتان بریده‌ای از کتاب صوتی آه را گوش کنید.