آخرین بار که شعر خواندی کی بود؟ ماه پیش؟ هفته پیش؟ همین یک ساعت پیش؟… چه می‌خوانی؟ از شاعران سنتی یا نو؟ حماسی، تعلیمی یا غزل؟

می‌خواهی با شعر رها شوی؟ می‌خواهی از مکان و زمان بیرون بزنی و با ترنم کلمات، روحت را تازه کنی؟ با یک کتاب شعر ناب چطوری؟ کتابی ناب از شاعری خاص، همان چهرهٔ ماندگار غزل امروز که «گاهی دلش برای خودش تنگ می‌شود»: محمد علی بهمنی.

کتاب، خیلی تازه نیست اما هر وقت هر کدام از شعرهایش را بخوانی، یک دنیا تازه می‌شوی. اگر هم خوانده باشی که چه بهتر! دوباره کتاب را دست بگیر و بخوان، ببین چه شوری در غزل است وقتی که می‌گوید:

«پژواک خودم بود و خودم را نشنیدم

ای هرچه صدا، هر چه صدا، هر چه صدا تو»

یا

«می‌نوشمت که تشنگی‌ام بیشتر شود

آب از تماس با عطشم شعله ور شود»

یا

«بوی کافور گرفتم، نفحاتی بفرست

با تو ام، عشق! گلابانه حیاتی بفرست

هر چه از خاک سرودم، به سماعم نکشاند

هم از افلاک برایم کلماتی بفرست»

سپیدهایش هم شورانگیزند و بلافاصله ته ماندهٔ ذهن می‌شوند. از میان این سپیدها، برخی خیلی کوتاهند گاهی هم صفحه‌ای یا دوصفحه‌ای را می‌گیرند، اما برای ته‌نشین شدن، نیاز نیست خیلی تکرار شوند:

«باران گفت

نمی‌بوسمت

سرما می خوری»

یا

«و ندانستی

آینه

پژواک من است

نه تو»

این همهٔ یک شعر سپید است!

«چتر برای چه؟ خیال که خیس نمی‌شود» کتاب شعری است از محمد علی بهمنی؛ شاعری که به همراه دوست دوران جوانی‌اش- حسین منزوی- بانی جریانی در شعر امروز به طور اعم وغزل معاصر بطور اخص شدند که حاصل آن روی آوردن هزاران شاعر جوان به غزل بود.

این کتاب در دو دفتر تنظیم شده است: اولی که سراسر غزل است و غزل ناب، «چتر برای چه؟» نام دارد و دومی که اشعار سپید اوست «خیال که خیس نمی‌شود»

کتاب با شعری تکان دهنده شروع می‌شود:

«من پنجره‌ای باز شده رو به شمایم

دیوار نمی‌خواست خودم را بسرایم

ماندم که در آن آجر و این شیشه چه فرق است

وقتی که کسی هوش ندارد به صدایم»

و با شعری تکان دهنده‌تر تمام می‌شود:

«از من نه! از زمانه بپرسید

از این همه رسانه بپرسید

پیداترین گمشدگانیم

از قفل سرد خانه بپرسید»