روزها و شبهای ماه محرم الحرام برای هر انسان آزاده در هر گوشه‌ای از جهان، اوقاتی خاص و محترم است. هرکس به گونه‌ای قیام مقدس مردی بزرگوار از خانواده‌ای بی‌نظیر، در روزی بزرگ را پاس می‌دارد و گاه نام عزا بر آن می‌نهد. اما برای فرزندان شیعه، این اوقات از بزرگ‌ترین سوگ‌هاست که در عظمت، حتی بر سوگ عزیزترین افراد از خویشان و نزدیکان آن‌ها برتری می‌یابد.

…قیام از موسم حج سال ۶۰ هجری شروع شد و در عاشورای محرم سال ۶۱ به اوج

رسید. اما رسالت ابلاغ آن، که بایستی بسی مهم‌تر و فراگیرتر می‌بود، بر دوش بزرگ مردی و شیرزنی نهاده شد که پس از عاشورا آن را به انجام رساندند و تا امروز آن را برای جهانیان، مقدس، باورکردنی و درخور احترام به جا نهادند.

مدتی پیش که به قصد زیارت بانوی بزرگوار کربلا و دیدار از شهر تاریخی شام، راهی سفر شدم، برای توشهٔ راه، کتاب «آفتاب در حجاب» را برگزیدم. براستی هرآنچه از داستان، تاریخ، دانستنی، واقعه، اندوه و لذت از این مطالعه کسب کردم، یک‌جا بیان کردنی نیست.

در این کتاب، آفتاب در هجده پرتو، بر خوانندگان نور می‌افشاند و در هر پرتو، صحنه‌هایی از زندگی واقعی بانویی استوار را نمایان می‌کند. برای فرزندان شیعه، «آفتاب در حجاب» قصه‌ای تازه، ناخوانده و ناشنیده نیست. آن‌چه خواننده را بدون وقفه و تا پایان، پای کتاب می نشاند، روایتی است متفاوت که نویسنده از روزنه‌ای تازه بر آن نظر افکنده و پیش روی خواننده نهاده است.

هر آن‌چه شجاعی نگاشته، بیانی نو و متفاوت از روایاتی مستند است که در مقتل‌ها، تواریخ، مناقب و مستندات گوناگون معتبر از وقایع کربلا و عاشورای ۶۱ هجری و اندکی پیش و پس از آن، چشمان تاریخ نظاره‌گر آن بوده است؛ از تاریخ طبری گرفته تا نفس المهموم ، مناقب ابن شهرآشوب و….

در این روزهای سوگ و اندوه عظیم که آسمان و زمین نیز سر بر زانوی غم نهاده‌اند، بیا در روضه‌خوانی و شرح حال بانوی پیام‌آور کربلا، پای منبر «آفتاب در حجاب» کمی دیده‌تر کنیم؛ شرح و روضه گونه‌ای از زندگی و احوال «خداوند عاطفه و عاطفهٔ خداوند، قافله‌سالار عشق و صبر و معرفت، معلم مردان عالم، حسین(ع) در آیینه تأنیث، بانوی بانوان جهان»: زینب(س) به قلم سید مهدی شجاعی از کودکی تا انجام رسالتش  پس از عاشورای سال ۶۱ هجری.