«ایوان عزیز! یک دستور فوری. منجمین چیز عجیبی در کیهان کشف کرده‌اند، از یک کهکشان به کهکشان دیگر، خط سیاه اسرارآمیزی کشیده شده است! هیچ‌کس نمی‌داند موضوع از چه قرار است. بهترین رادیوتلسکوپ‌ها، تلسکوپ‌های نوترونی و جاذبه‌ای نتوانسته‌اند پرده از این راز بردارند. امید همه تنها به توست. فوراً به طرف ستارگان آ. ت. د-۱۵۸۷ پرواز کن!
… معلوم شد آوارگان بین ستاره‌ها که من زمانی برای آن‌ها سیارهٔ کوچکی ساخته بودم، سیارهٔ خود را به مناسبت این‌که به تکه‌های کوچکی تقسیم شده بود از دست داده و دوباره بی‌پناهگاه باقی مانده‌اند. این‌ها برای این‌ که بیش از این در کهکشان‌های بیگانه سرگردان نمانند، تصمیم گرفتند ساختمان عظیمی برای همهٔ مسافرین فضایی بسازند. این مهمان‌خانه، تقریباً از همهٔ کهکشان‌های غیر مسکونی می‌گذشت. می‌گویم تقریباً همه، زیرا آوارگان، بعضی از کهکشان‌های غیر مسکونی را خراب کرده بودند و از باقی‌ماندهٔ آن‌ها برج‌های مهمان‌خانه را ساخته بودند.
مهمان‌خانه کاملاً مجهز بود: در هر اطاق آن شیرهایی بود که پلاسمای سرد و گرم در آن‌ها جریان داشت! در صورت تمایل می‌شد شب به صورت گردهای اتمی درآمد و صبح دوباره به حالت اول برگشت!
مهم‌تر از همهٔ این‌ها، مهمان‌خانه بی‌نهایت اطاق داشت. آوارگان امیدوار بودند که به این ترتیب هیچ مسافری در فضا سرگردان نماند و به جملهٔ ناراحت کنندهٔ «اطاق خالی نداریم» بر نخورد.
… در مقابل پنجره، صفی به نوبت ایستاده بودند که انتهای آن، جای دوری، نزدیکی‌های ابرهای «ماژلان» گم می‌شد. این صداها پیاپی به گوش می‌رسید:
«دو تمبر کهکشان «آندرومدا» را با تمبر «سیروس» عوض می‌کنم!»
«چه کسی تمبر سال ۵۷ سدة فضایی را دارد؟»
- این‌ها کیستند؟

- کنگرهٔ تمبرشناسان بین کهکشان‌ها.

- و عدهٔ آن‌ها زیاد است؟

- عدهٔ آن‌ها بی‌نهایت است. از هر کهکشان یک نماینده آمده است.

- ولی آن‌ها را چه‌طور جا می‌دهید؟ آخر جانورشناسان فضایی فردا خارج خواهند شد.

- نمی‌دانم. پنج دقیقه‌ای است که دربارهٔ همین مطلب با مدیر صحبت می‌کنم.

ولی مسئله کاملاً پیچیده بود و این پنج دقیقه (همان‌طور که در زمین هم اغلب پیش می‌آید) درست یک ساعت طول کشید…»

آن‌چه در بالا خواندید، بریده‌ای بود از کتاب «داستان مجموعه‌ها»، اثر نااوم یاکوله ویچ ویلنکین، با ترجمهٔ استاد پرویز شهریاری. این کتاب همان‌گونه که از اسم آن برمی‌آید، کتابی‌ست ساده و جذاب، دربارهٔ ریاضیات.

ویلنکین در این اثر سعی کرده است خواننده را آن‌چنان در فضای ریاضیات غرق کند تا او احساس نکند که دارد ریاضیات می آموزد و به هیچ وجه، تلاش او برای فهم مفاهیم، آزاردهنده و ملال‌آور نباشد. او کوشیده است از زبانی طنزآمیز و شیرین بهره ببرد و مترجم هم با آگاهی کامل برای انتقال این ظرافت به خوانندهٔ فارسی‌زبان، تلاش خود را به کار بسته است.
در جای‌‌جای کتاب، با مفاهیم و موضوعاتی برخورد می‌کنیم که به خاطر زبان ویلنکین -حتی اگر تکراری هم باشند- برای ما جذاب و جادویی جلوه می‌کند. آن‌چه بیش از هرچیز مهم است، رابطه‌ای است که او میان زندگی، واقعیت و خیال برقرار کرده است.