«دخترهٔ شیطون! کی تا حالا گیلاس تازه رو از روی درخت چیده و تزیین کیک گِلی کرده؟» این ندا را هرگز فراموش نمی‌کنم؛ صدای جوان مادرم هنگامی که با خاک‌های باغچه زیر درخت گیلاس حیاط کیک تولد درست می‌کردم و بعد گیلاس‌های خوشگل درخت را خرج تزیین آن…

کودکی ما همین‌قدر ساده بود؛ بازی‌هایمان، فکرهایمان، کتاب‌هایمان… مادرم با همان صدای دوست‌داشتنی «مرغ سرخ پاکوتاه» را برایم می‌خواند:

«یک مرغ سرخ پاکوتاه

گرد و قلمبه نوک سیاه

این ور دشت، اون ور دشت

دنبال دونه‌ها می‌گشت…»

مرغی که یک دانهٔ طلایی پیدا کرده بود و می‌خواست آن را بکارد. از دوستانش درخواست کمک ‌کرد اما دوستانش او را یاری نکردند…

این داستان به عنوان درس خوبی از کمک و هم‌کاری تا بزرگ‌سالی در ذهن من جا خوش کرده بود و خیلی از افکار و کارهای بزرگم مشق دنباله‌دار این قصهٔ دوست‌داشتنی در کودکی‌ام بود.

چندی پیش خیلی اتفاقی دوستی کتاب «مرغ سرخ پاکوتاه» را به پسر کوچکم هدیه داد. تا خواستم کتاب را برایش بخوانم… خدای من! خودش بود با همان قطع، همان تصاویر و همان رنگ‌آمیزی‌ها!

کتاب خوب کودکی‌ام را حالا برای فرزندم می‌خوانم. چه احساس زیبایی است خواندن داستان منظومی که آهنگ آن را از ته ذهن بیرون می‌کشی و با کلمات و تصاویری ساده اما زنده به فرزندت تقدیم می‌کنی. گمان می‌کنم از وقتی این کتاب را برای فرزندم خواندم، در ذهن او هم تصویر خوبی از هم‌کاری نقش بسته است.