«شعر اگر نه آینهٔ روزگار باشد خود شعر نیست، که روزگار را هیچ زبانی به شفافیت شعر ترجمان نبوده است» این جمله را آقای ناشر –که موسسهٔ توسعهٔ کتاب ایران، تکا، باشد-  در پیش‌گفتار تمام کتاب‌های مجموعهٔ شعری‌ش آورده‌است. یکی از برتری‌هایی که برای بزرگ‌شاعران کهن برمی‌شمارند هم همین است؛ همین آینهٔ روزگار بودن؛ همین که در شعرشان، سوای همهٔ چیزهای دیگر، حال و هوای مردم زمانه‌شان را هم می‌شود نفس کشید. نشر تکا اما بنا نیست به شعر کهن بپردازد.

نشر تکا را این روزها همه می‌شناسند. هرازگاهی، یکی از شاعران آشنا، در وبلاگش خبر می‌دهد که نام و شعرش به مجموعهٔ بزرگ این انتشارات افزوده‌شده‌است. خوش‌ذوقی ناشر در دست‌چین کردن شاعران باعث شده این اتفاق برای آ‌ن‌ها –خاصه جوان‌ترها- مایهٔ افتخار و اعتبار باشد. اما این میان هستند شاعرانی که نشر تکا چیزی به بزرگی نام‌شان اضافه نکرده‌؛ بلکه نام آن ها باعث اعتبار مجموعه شده‌است. همان کسانی که شعرشان به راستی آینهٔ روزگار ماست. جلیل صفربیگی یک نفر از این شمار است.

آقای صفربیگی به اندازهٔ اشعارش آشنا نیست. بسیاری از دوبیتی‌ها و رباعی‌هایش را، بی آن‌که نام خوش را بیاوریم یا حتا بدانیم، برای هم خوانده‌ایم و ارسال کرده‌ایم. بعضی‌ها او را به‌ترین رباعی‌سرای معاصر می‌دانند. این هم اگر نباشد، همین که در این روزگار کم‌رونقی شعرخوانی، اشعارش روی زبان‌های ما و بر صفحهٔ گوشی‌هایمان هست، کم چیزی نیست.

جلیل صفربیگی غزل و شعرهای سپید کوتاه هم کم ندارد. گزیده‌ای از این شعرها و دست‌چینی از به‌ترین رباعی‌ها و دوبیتی‌هایش را نشر تکا، در کتابی هم‌نام با وبلاگش منتشر کرده: واران. اگر خیال دارید کلکسیون شعرهای تکا را جمع کنید، از همین یکی آغاز کنید. اگر هم‌چه خیالی ندارید، لااقل این یکی را از دست ندهید!