در معرفیِ کتاب، آدمِ «نویسنده محور»ی نیستم. وگرنه متنم را این‌طور شروع می‌کردم: «می‌شود کتاب گوسالهٔ سرگردان را خواند و نویسنده‌اش را دوست نداشت؟» اما، از آن‌جا که «کتاب محور»م این‌طور شروع می‌کنم:

گوسالهٔ سرگردان، باز یادآوری می‌کند که مجید قیصری داستان‌کوتاه‌نویسِ خوبی است. دست‌کم در میانِ این همه داستان‌کوتاه‌نویسِ ایرانی، قیصری شاخص است و سر و گردنی بالا سرِ خیلی‌ها دارد.

گوسالهٔ سرگردان، مجموعه‌ای است با ۸ داستانِ کوتاه. کتابی لاغر که تعداد صفحاتش به ۱۰۰ هم نمی‌رسد. داستان‌های این کتاب، خوش‌خوان‌اند و خوش‌ساخت. قیصری هم‌چون باقی کارهایش، در این اثر هم از جنگ می‌گوید، اما داستان‌هایش کم‌تر اسیرِ شعار می‌شوند و حلقِ واقعیات‌اند.

زبانِ قیصری، زبان شسته رفته و ساده‌ای است و این، داستان‌هایش را دلنشین می‌کند. نه توصیفاتِ ماورائی و عجیب و غریب می‌آورد، نه کلماتش قلنبه سلنبه است؛ اما خوب بلد است حس را به مخاطبش منتقل کند. کاری که خیلی‌ها بلد نیستند و می‌خواهند به ضرب و زورِ کلمات از پس‌اش بر بیایند.

از میانِ این ۸ داستان، می‌دانم که «نور کافی» را پیش‌تر در روزنامهٔ درگذشتهٔ شرق خوانده‌ام. و شنیده‌ام که چند داستانِ دیگرش هم در نشریات چاپ شده و بعدها به صورت کتاب در آمده.

اگر می‌خواهید دربارهٔ جنگ بخوانید، گوسالهٔ سرگردان از جمله پیشنهادهای خوبی‌ست که از پذیرفتنش پیشمان نمی‌شوید. با حوصله باشی، در یک نشست، و بی‌حوصله باشی در چند نشست تمامش می‌کنی. کوتاه و خواندنی.