■ آیدا، تازه امسال دبستانی شده است. پیش از این، کلِ خانواده به این دخترخالة جنوبیِ من، می‌گفتند: «سونامی». حالا به گمانم کل مدرسه این‌طور صدایش بزنند! می‌دانید چرا؟ از بس این بچه حرف می‌زند، تخیل می‌کند، فکر می‌کند، دخالت می‌کند، سربزرگی می‌کند. اما این درد یا بدرفتاری نیست.

به خاله‌ زنگ می‌زنم. می‌گویم: «تاز‌گی‌ها کتابی خوانده‌ام که اگر نخوانی از دستش داده‌ای. اصلاً خودم برایت می‌گیرم می‌آورم. باور کن خیلی به درد آیدا می‌خورد.»

یک نسخه از «برایم بخوان» را می‌خرم و می‌رسانم دست خاله. برایش توضیح می‌دهم که کتاب، از سا‌ل‌های پیش از دبستان تا دوازده‌ سالگی بچه برنامة ویژه دارد. اگر می‌خواهی همة انرژی آیدا به کار بیاید، باید برایش بخوانی، ترغیبش کنی به خواندن و حتی نوشتن.

«برایم بخوان» یک کتاب دوست‌داشتنی است. اگر شما هم می‌خواهید کودکانی اهل فکر و مطالعه بار بیاورید، این کتاب راه‌کارهای خوبی پیش پای‌تان می‌گذارد. خانم کولینان در کتابش، هم از تجربه‌هایش می‌گوید، هم از مشاهداتش و هم از تحقیقاتش.

زبانِ کتاب، ساده و فصل‌بندی آن هم هوش‌مندانه و روشن است. همه‌ی این‌ها کتاب را خوش‌خوان می‌کند. علاوه بر این، مثال‌هایِ داستانیِ‌‌ آمده در کتاب، موضوع را برای‌ مخاطب ملموس و عینی می‌کند.

«برایم بخوان» برای پدر و مادرها هدیه‌ای مناسب است. تجربة من گواه است!

■ چند ماهِ بعد:

نشسته است یک گوشه، سرش توی کتاب است. «موش پرنده» را می‌خواند. صدایش می‌زنم. دوباره هم. چشم‌های درشتش را ریز می‌کند. مژه‌های بلندش در هم گره می‌خورد. ابروی چپش را می‌دهد بالا. این یعنی نگاه عاقل اندر سفیه!

-   آقای ایمان! مگه نمی‌بینی من دارم کتاب می‌خونم؟ می‌خوای بدونی من چه کار می‌کنم؟ آخه تو که کتاب نمی‌خونی که بفهمی…