داستان‌های کوتاهِ پدر داستان‌کوتاه‌نویسی –با همهٔ سن و سال‌داری‌شان- هنوز زنده‌اند و بوی تازگی می‌دهند. اگر می‌خواهی داستان‌کوتاه‌نویس خوبی باشی، یک‌دوره چخوف بخوانی، کفایت می‌کند. این، حرفِ من نیست، حرفِ حرفه‌ای‌های داستان‌نویسی است.

داستان‌های کوتاه آنتوان چخوف، خسته‌ات نمی‌کنند. کوتاه‌اند و خواندنی و روان. داستان‌هایش یک به یک درگیرت می‌کنند. بعید می‌دانم کسی اهلِ‌ ادبیات و داستان باشد، و از چخوف و نوشته‌هایش بد بگوید. همه‌جوره به هر ذائقه‌ای می‌سازد.

چخوف در زمانِ کوتاهِ حیاتش، بیش از ۴۰۰ داستانِ کوتاه و قطعات کوتاهِ فکاهی و طنزآمیز نوشته. این همه، علاوه بر نمایشنامه‌هایی‌ست که سال‌های سال، مایهٔ تئاترها و فیلم‌های سینمایی بسیاری شده است.

مجموعهٔ بهترین داستان‌های کوتاه چخوف، ۳۴ داستانِ گزیدهٔ او است که احمد گلشیری ترجمه کرده و مؤسسهٔ انتشاراتی نگاه چاپش کرده. ترجمه‌ روان است و خوب. این، کم‌ترین کاری‌ست که می‌توان در قدردانی از نویسنده‌ای که آسان می‌گرفت و ساده می‌نوشت انجام داد. نویسنده‌ای که یک‌بار رو به رفیقش می‌کند و می‌گوید: «می‌دونی من چطور داستان‌هامو می‌نویسم؟ ببین!» آن‌وقت روی میز را خوب نگاه می‌کند تا این‌که توجه‌اش به یک زیرسیگاری جلب می‌شود و می‌گوید: «آهان، داستان این‌جاست. فردا برات یه داستان می‌آرم که اسم‌شو زیرسیگاری می‌ذارم.»[۱]

برخلاف خیلی از ما که خیال می‌کنیم نوشتن جا و مکان می‌خواهد و سکوت لازمهٔ کار نویسنده است، چخوف در هر شرایطی می‌نوشت. او در نامه‌ای به دوستش می‌نویسد: «در اتاق پهلویی، فرزند یکی از فامیل با صدای بلند گریه می‌کند. در اتاقی دیگر پدر کتاب «فرشته مهر و موم شده» را با صدای بلند برای مادر می‌خواند. یکی صدای گرامافون را بلند کرده و آهنگ «هلن زیبا» به گوش می‌رسد.
دلم می‌خواهد به روستایی فرار کنم، ولی نمی‌شود. ساعت یک نیمه شب است . می‌توانی شرایطی بدتر از این را برای نویسنده تصور کنی؟»

[۱] بهترین داستان‌های کوتاه چخوف، ترجمهٔ احمد گلشیری. صفحهٔ ۱۴٫