شب عملیات همیشه بوی جدایی می‌داد. از همان لحظه‌ای که برای خداحافظی در آغوش هم فرو‌می‌رفتند دل‌تنگ هم بودند. می‌دانست اگر فردا روزی هم باشد، همه را با هم نخواهد‌دید. می‌دانست مرگ هم به سادگی زندگی به استقبال آدمی می‌آید. به سادگی همین لبخند‌ها. خنده‌هایی که سعی‌می‌کرد در خاطر خود بسپارد، برای روز مبادا.

و حالا برگشته بود به اردوگاه. بعد از چند روز عملیات. لباس خونی‌اش را در تشتی از آب چنگ می‌زد و تکه‌های گوشت رفیق‌اش را از آن جدا می‌کرد. رفیقی که حالا نمی‌دانست کجای این زمین خدا افتاده است.

ستاره های شلمچه اولین کتاب احمد‌دهقان است که در حوزهٔ خاطرات دفاع مقدس، به نگارش در‌آمده است. این کتاب حاوی یادداشت‌هایی است از لحظات عملیات کربلای پنج که در دو مرحلهٔ مقدماتی و تکمیلی، در منطقه شلمچه اجرا شده است.

دهقان، روایت خود را از اعزام به منطقه شروع می‌کند و  بعد، از استقرار نیروها در ارودگاه کارون می‌گوید و از فتح دژهایی که در گرای ۲۷۰ درجه قرار گرفته‌اند؛ اگر‌چه با به پایان رسیدن شب، نوبت به پاتک دشمن می‌رسد و بعد هم محاصره و کمبود مهمات و زخمی‌هایی که لحظه به لحظه تعدادشان  بیش‌تر می شود، اسباب عقب‌نشینی را فراهم می‌کند.

بخشی از متن کتاب

به صد متری تانک‌ها رسیده بودیم که ناگهان منوری در آسمان روشن‌شد. همه به سرعت روی زمین دراز‌کشیدند. هنوز ستون لو‌ نرفته‌بود. یک لحظه به ذهن‌م رسید که شاید عراقی‌ها ما را دیده‌اند و می‌خواهند کاملاً نزدیک شویم تا نور افکن‌ها را روشن کرده و بچه‌ها را قتل‌عام کنند. در مدتی که به انتظار خاموش شدن منور، دراز کشیده بودیم به همین موضوع فکر می‌کردم. منور که خاموش شد تا چند دقیقه هیچ‌کس حرکتی نکرد. لحظات به کندی می‌گذشت. مجدداً شروع به حرکت کردیم. دیگر تمام اجزای تانک‌ها را –تیر بار، شنی، نور افکن‌ها- به راحتی می دیدیم.

***

در حین بازگشت از همین دشت صاف و بی‌مانع است که گوشه‌ای از کربلای شلمچه در پیش چشمان‌ش به تصویر کشیده می‌شود و به چشم خود می‌بیند تقدیر چطور فرصت عقب‌نشینی به بعضی نمی‌دهد. عقب نشینی به خاکریزی که ۸۰۰ متر با آن‌ها فاصله دارد. خاکریزی که زندگی در پشت آن جریان دارد. نیروهای تازه نفس با انبوهی از مهمات از راه رسیده‌اند. کنار جاده جعبه‌های نارنگی و مربا خودنمایی می‌کند.

دهقان در این مجال، با نثر روان خود مخاطب را هم‌راه می‌کند و  او را با دنیایی آشنا می‌کند که کم‌تر کسی فرصت تجربه‌ٔ آن را به دست می‌آورد و این یکی از دلایل جذب مخاطب برای مطالعهٔ کتاب مذکور است.

استفاده از عنصر فضا‌سازی در توصیف و روایت وقایع، حاصل کار را ملموس و  باور‌پذیر کرده است به طوری که مخاطب خود را در احساسات راوی شریک می‌داند و با او هم‌ذات پنداری می‌کند. و این یکی از شاخص ترین ویژگی هایی است که مخاطب بعد از مطالعه ی کتاب به آن دقت نظر دارد.