بد جوری امان‌ش را بریده بود این تشنگی! پاک از یادش رفته بود که آمده است برای شناسایی. می‌خواست خود را به سنگر فرماندهی برساند. و رساند؛ کسی نبود. تا توانست آب خورد؛ بعد چشمش افتاد به کنسروهای کنار سنگر. تازه یادش افتاد چه‌قدر گرسنه است. همان‌جا وسط سنگر نشست و شروع کردن به خوردن. حسابی سیر شده بود که صدای پایی را شنید. از جا پرید. لباس عراقی به تن داشت. امیدوار بود که لو نرود. افسر عراقی که وارد شد، چشم در چشم افسر دوخت و احترام نظامی گذاشت. در جواب او افسر، صورتش را به سیلی نواخت و بیرونش کرد.

روز بعد، وقتی همهٔ سنگرها به دست نیروهای خودی‌ افتاده بود، افسر را در بین صف اسرا دید. افسر عراقی که تازه او را دیده بود، مات و مبهوت، نگاهش می‌کرد.

مهدی زین‌الدین اما، سیلی به او نزد. رفت و  یک لیوان چایی برایش آورد!

دوست داری به جز چند ستاره‌ای که در سر در سینماها و جلد مجلات، دنبال تصویر و نامشان هستی، یا چند فوتبالیست محبوبت که عکس‌هایشان را جمع می‌کنی چند قهرمان دیگر هم بشناسی؟ پیش‌نهاد می‌کنم زنده باد ایران را بخوانی! حداقلش این است که وقتی نقشهٔ شبیه گربهٔ ایران را -که در کتاب جغرافی‌ات می‌بینی- می‌دانی اگر این قهرمانان نبودند دیگر گربه‌ای نمی‌ماند تا در گوشه‌ای از کتاب جغرافی‌ا‌ت، جا خوش کند.

زیاد وقتت را نمی‌گیرد. چند قطعه‌ٔ کوتاه است از زندگی چند فرمانده که پیش پای تو -وقتی جنگ ایران و عراق در گرفت- رفتند آن جلوی جلو، زیر آتش و گلوگه، سینه سپر کردند، تا ایران بماند و گربهٔ کتاب جغرافیِ تو، دست‌نخورده بماند.

اصلا وقتی می‌روی مهمانی، کتاب را همراهت ببر و با دوستانت بخوان. با همان دوستانی که تا هم را می‌بینید هیچ چیز جلودارتان نیست و از سر و کول هم بالا می‌روید. فقط آخرِ بازی حساب کار یادتان نرود. ببینید کی جرزنی کرده. ببینید کی مردانه بازی کرده!؟ مثل شهید زین‌الدین، شهید همت، شهید بابایی!